SEZİ-YORUM

başlık ve aşk'lık parası

2012-01-26T15:10:00.001+02:00

T-kızım, sana kaç lira başlık parası verdiler?

S-Bizde başlık parası olmaz teyze.

T-Ne! bizim oralıya varsan senin bu güzelliğine çuvallar dolusu başlık parası verirlerdi.

S-Canım, sen benim için neden başlık parası vermedin:)

Z+ Sana verilebilecek para dünya bankasında yok ki bende ola. Ama tüm bankaların alamayacağından çok daha fazlasını, ömürboyu ödemek koşuluyla, hesabıma yazabilirsin...

S-Teşekkür ederim, borcun kalmadı hayatım.

z.örer

Eski (meyen) bir hikaye-2

2012-01-24T23:28:00.008+02:00

kır çiçekleri

Baş tarafı BURADA

    Küçük adımlardan sonra ısınan kaslarım   gevşedikçe hızım artıyor, kaslarım ısındıkça sızım azalıyordu.

Kır çiçekleri serüveni

   Sağ yanım ısınarak ağrıya karşı direnirken, sol yanım akşamın esrarlı rengine kilitlendi.

Kentin üst yanından yamaçlara doğru tırmanmaya koyuldum. Kekik kokusu, metabolizmamı tırnak içine alarak, az önceye kadar cebelleştiğim mayhoş hisleri unutturuverdi.

Kafamı kaldırıp çevreye baktığımda gördüğüm manzara, akşam randevusunun en damar eksiğini tamamlamaya adaydı! Akdeniz ikliminin maki ailesinden kır çiçekleri, içinde bulunduğum pembe atmosferin raconuna nasıl da denk düştü!

   ilk ve sonbahar mevsimleri, maki cömertliğinde, aradaki egzotik farkı kapatmıştı. İki mevsimin birbirine yumuşak geçişe yol vermesi bir başka akdeniz patenti sayılır.

“ İlkbaharın afrodizyak hüneri bu mevsimde toprağa düşen renk fidelerinde saklı” ydı .

“Her aşığa bir gül yeter” iddianamesinin, insan zoruyla bahçelerde zoraki üretilen hormonlu çiçekler için geçerli olduğunu düşündüm. Burada doğa oldukça cömert ve kendini yenileyen iklimin tüm hünerleri anaç.

Bu renklerden bir demet yapmak için bütün koşullar sevgi(li)me amade.

Otsu ailenin dikenli, dikensiz, çalıcıl, renkli, kokulu çiçek vadisinde vals yapıyorum.

“Love story” şarkısı son birkaç gündür gitarımın tellerine abanmıştı. O hafta ruhumun vizyonuna bu şarkı yerleşince, ıslık ve bazen mırıltı ekleyerek, kır çiçekleri arasında koşturmacanın fon müziği de tamamlandı... Kanımı kaynatan alevsiz ateş, bedenime veda eden ter damlalarını buharlaştırmaya başladı. Ter buharı, ağrılarımı ve yorgunluğumu kimyasal tepkimeyle gökyüzüne doğru savurdukça hız yeteneğim katlanarak artıyordu.

Bu hız ve coşku ile bulunan bütün renklerden balya yaparak, bir çiçeğin ipsi sapını demetin gövdesine doladım. Tıpkı sevgilinin ince belini saran kollar gibi. Baş ve işaret parmağımın dairesel çapıyla ölçtüğüm bir buket ile geri dönüş yoluna doğru uçma vakti geldi.

Akşam buluşmasının romantik olasılıklarını düşünürken, zamanı dondurarak kanat çırpmaya devam ediyorum.

Toy zamanlarımda filmlerden-romanlardan öğrendiğim “romantizm tiyatrosunu” sahneye bir daha mı koyacaktım. Akşam kapıyı çaldığımda mercekten bakan sevgilim bir çiçek demetinin ardına saklandığımı, biraz merak ile kapıyı açıp “hoş geldin” derken çiçek demetini eline tutuşturduğumda, o markası hafızamda tescillenmiş gülücüğünü hangi makamda üfleyecekti kalbimin odak noktasına doğru?

Sağ eli sağ elime, sol eli çiçek balyasına doğru uzanacaktı. Bilindik naylon kılıklı ticari çiçek ambalajı ile buketi yeşil bir ot ile bağlanmış, ellerimin nasırlarını yeşile boyamış organik romantizm arasındaki fark nasıl algılanacaktı? Elbette yeşilini arıtmadığım avuç içi manzarası yalnızca ruhumu değil, aynı zamanda emeğimi, heyecanımı, zamanımı ve hayallerimi de kapsıyordu.

Sevgili, çiçek demetinin hangi çiçekçiden alındığından fiyatına ve hatta çiçeklerin cins ve ambalaj tekniğine kadar süzecek miydi? Kim bilir!

Bunları düşünürken, “iyi bir oyuncu” olup olmayacağım umurumda değildi. Yalnızca kendimi yaşayacaktım ve özgün yanımı taklitlere kurban etmeyecektim.
Oysa oyun ve taklitler beni ben olmaktan çıkaracak, sadece oyunun ilk yaratıcısını anmakla kalacaktı.
Akşama üç saat kaldı. Lojmandaki bekar odama dönüyorum. Hiç olmazsa, çiçek saplarının çıkıntılarını makas ile tıraş etmeliyim.
“Evet tıraş ve özel bakım seremonisi.....”

O da ne:) çiçek balyasının tam ortasından yeşil bir yaprak dikkatime cilve yaparcasına sıyrılıp öne çıkmış. Çiçek renklerinin, benden özel görev bekleyen imaj bekçisi gibi.

Gereği düşünüldü: yaprağın dokusunu korumaya özen göstererek, tükenmez kalem ucunun arkasıyla yaprağın üzerine bastırıp iz yaparak,

“Seni seviyorum”

yazdım.

------------------------------------------------

not:bu konuyu destekleyen birçok teorik makale yazdım.

Bu dizi de onların anafikri sayılır.

Bu nedenle bir belgesel gibi, devam etmek istiyorum

ama, şimdilik zaman sorumum ağır basıyor.

koşulları zorlayacağım.

İlgisini esirgemeyen değerli konuklara

saygı ve teşekkürlerimi arzederim.

Hrant Dink cinayetine örgüt aranıyor(muş)!

2012-01-19T14:29:00.006+02:00

http://hranticinblog.blogspot.com/

"sağ" ayakkabının yırtığı düşmanın vicdanı

ruh hailimin güvercin tedirginliği:
....
Öylesi bir serzenişle işte, terk edecektik yurdumuzu. Ve gidecektik yüreğimizin değil, ama ayaklarımızın götürdüğü yere... Her neresiyse.
Ürkek ve özgür
ayaklarımızın götürdüğü yere.... ayaklarımızın götürdüğü yere.... ayaklarımızın götürdüğü yere... ayaklarımızın....>>>>>>

ruh hailimin güvercin tedirginliği:
Davanın her celsesinde “Türkün kanı zehirlidir” dediğim dile getiriliyordu gazete haberlerinde, köşe yazılarında, televizyon programlarında. Her seferinde “Türk düşmanı” olarak biraz daha meşhur ediliyordum. Adliye koridorlarında üzerime saldırıyordu faşistler, ırkçı küfürlerle.
Pankartlarla hakaretler yağdırıyorlardı. Yüzlerceyi bulan ve aylardır yağan telefon, email, mektup tehditleri her seferinde biraz daha artıyordu.

Bu kadar ip ucundan sonra halâ, Adalet için bir adet örgüt aranıyormuş!

ruh hailimin güvercin tedirginliği:
Muhtemelen 2007 benim açımdan daha da zor bir yıl olacak.
Yargılanmalar sürecek, yeniler başlayacak. Kimbilir daha ne gibi haksızlıklarla karşı karşıya kalacağım?
Ama tüm bunlar olurken şu gerçeği de tek güvencem sayacağım.
Evet kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde görebilirim, ama biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz.
Güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını sürdürürler.
Evet biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce.....

Ütopyalar umut yerine geçer mi bilinmez ama, kurda kuşa yem olmaktan kurtarmıyor!!!

nazlı-can

2012-01-15T21:50:00.000+02:00

nazlıcan

burdan

her gülen güldüğünü sanmasın

güller yakamdan ayrılmasın,

gülleri severim, gülenleri de
gülü gülenlere,
dikeni gülmeyenlere kalsın.

gül yakamda NAZLI ama
CANlısı dalında kalsın./z.ö.

bu yazının devamıen kısa zamanda...

ölümsüz umut

2012-01-04T13:39:00.002+02:00

kaçakçılıkla beslenen çiçek

bir rüzgar eser, içinde polen saklı

bir rüya görürüm, rengi pembeye çalar

bir bahar belirir kışımın ortasında

bütün renkler çıldırsa da modada,

bombalar doğu'mda ölüm kusarken,
kırılırken gözlerimde gerçekler,

ütopyamda herşey tozpembe/z.ö.

not: bu yazının devamı aklımda

Eski (meyen) bir hikaye-1

2011-12-28T23:03:00.006+02:00

melodisi yan sütunda

Mevsim Sonbahar. Şiirlerde ayrılığın ve ölümün borcu dökülen yapraklara yazılırken, aşka gidişin yolunu fırtınalar süpürüyor. İlkbaharın afrodizyak hüneri bu mevsimde toprağa düşen renk fidelerinde saklı.

O’nu ilk gördüğümde,

hayalime çizdiğim tablonun, can ve koku verilmiş son hali diye geçirdim içimden. En küçük fırça kaçkıntısına rağmen kim bilir kaçıncıdan sonra tamamlanmış bir resim gibi...

Damla vardı düştüğü resmi müsveddeye çeviren, damla vardı düştüğü gönlü aşka döndüren...

Ruhuma saldığı kıvılcımla, yalnızlığıma küf yapan yağmur damlası buharlaşmaya başlamış, yeşile çalan iz bırakmıştı yerinde.

Heyecanımın güdümündeki bütün dengeler, mevsim engeline rağmen genişlemeyi sürdürüyordu. Ne toprağı fazlaydı ateşi boğan, ne de ateşi fazla toprağı kavuran. Dünya filizlenen bir aşkın hesabına dönüyordu sanki.

O’nu sevebilmek olasılıktan çıkmış, mutlak değere dönüşmüştü. Kalbimin sıcaklığında buharlaşan küf kokuları yerini, yalnızlığımın kör kuytusunda açılmaya yüz tutan tomurcuğa bırakıyordu

Uykuma uyanıklığıma, yediğime içtiğime, soluduğuma tümüyle karışmıştı zamanı dondurarak.

Bir gün, birkaç kutu bira almıştım sevdamın deminde kaybolmak, aranmak ve bulunmak testini denercesine. Ilık bir güz denizi kumsalında büyükçe bir taşın üzerine oturdum. Sahil gazinosunun hoperlöründen yayılan bir aşk şarkısının ritmine tempo tutan kirpiklerim, O’nun yanıbaşımda yokluğunu sorguluyordu adeta. Yağmur sonrası meltem rüzgarında salınan dalgacıklarda bir kırılıp bir savrulan şavkı gözlerimin önüne geliyordu. Doğuştan permalı saçlarının helezonik yapısına nasıl da benziyordu su zerreciklerinde kırılan ışığın gökkuşağı.

Akşam karanlığı renkleri yutmaya başladığında hayalden gerçeğe dönüşün refleksiyle uyandım. Duygularım aklımı da dikkatimi de teslim almıştı. Heyecanımın bedenimden emdiği ter sıcaklığıyla doğanın iklimini fark etmem imkansızdı. Akşam serinliğinde belime saplanan soğuk, belimi orta yerinden bükse de, çok da umurumda değildi.

Akşam oldu.

Toplam iki saatlik bir uyku ile sabahın altısında uyandığımda, ancak üçüncü hamlede doğrulabildim. Ayağa kalkmak istedim, bedenimin kontrolden çıktığını anlayınca, kendimi yatağa tekrar atıverdim.

Akşam yemeğine davet edilmiş olmaktan duyduğum heyecan ile belimdeki acı birbirine karışmıştı. Bazen heyecan baskın çıkıyor bazen davetsiz ağrılar. Ağrı ile heyecan arada bir eşitlendiğinde, O’nun karşısına özürlü çıkmanın doğuracağı kaygı, ağır basıyordu.

Akşam yemeğine henüz on iki saat var. “Acı acıyı su sancıyı keserdi”. Spor takımlarımı zar zor giyinerek, kendimi şehir dışındaki boşluğa attım. Küçük adımlardan sonra ısınan kaslarım gevşedikçe hızım artıyor, kaslarım ısındıkça sızım azalıyordu.

devamı olabilir

Dilemek (mim)

2011-12-21T21:28:00.004+02:00

Yeni yılda kavuşmayı dilediğimiz 12 şeyi yazıp 12 kişiyi mimliyoruz. Demiş sevgili Nehirİda.

“12” popüleritesi olan bir sayı. Onikiden vurmak, oniki parmak bağırsağı, oniki imamlar, oniki adalar….

Ve 12 dilek.

Dileğin muhatabı Allah, isteğin muhatabı ise emeğinizi (başkasının emeğini değil) sattığınız mülkiyetin sahibi olan kurumlardır. Allah’tan dilediğiniz bir şey için, onu hak edip etmediğinizi düşünmezsiniz. Farkında değilsiniz, hatta kötü niyetli olduğunuz da söylenemez ama, biraz egoistçe istektir bu.

Dilemek “dilenmeyi” fiil-leş-tiren bir sözcük olması nedeniyle, biraz tembelliği ve hatta asalaklığı çağrıştırır kanımca. “Allahım bana bol rızık ver” ne demek? Hadi aşırı iyimserlik damarım tutsun da, erişilecek hedef olarak alınmasında sakınca olmadığını itiraf edeyim. Önemli olan motivasyon kazanmak ve dilediğimiz değerler karşısında emek ve proje üretmeye heveslenmektir...

“Nasıl olursa olsun, dileklerim gerçek olsun” derseniz, birinin sahip olacağı değer bir başkasının kaybından türeme olasılığı yüksek olacağından, kapitalist ahlakçılığa pas veren bir yaklaşım olur.

Helal-haram kavramı var ya din ve geleneklerimizde? Bu kavramın, sosyalizmde ve İslam şeriatında biraz nüans farkı var. Din kültürünün “olursa hayırlısı olsun, helalinden olsun” önermesinde biraz meşruluk niyeti yüklü. Ancak, bu meşruluk emek-değer karşılığı değil, yine “bencilliğe bir zarar gelmesin” anlamında kullanıldığını sezi-yorum.

Şeriatın, “kazancın onda dokuzu ticarettir” sözü kapitalist ahlak ile örtüşür. Sosyalizmde ise, ticarette kâr değil, sadece nakliyat ve saklama giderlerine harcanan emek miktarı taşınan ürün fiyatına yansıtılır. Daha açıkçası, “köşeye sıkıştırarak, malı almaya zorunlu bırakarak kazanmak isteyeni Marks hoca’ya şikayet etmek vaciptir. Böylelerine muska yazdırıp sidikliğini bağlatmak da....

Bu kadarcık ütü yeter, artık dileme zamanı geldi. Dilekler maddi olacaktır doğal olarak. Yoksa, temeli olmazsa maneviyat ayakta nasıl durur ki?...

İnsan öncelikle bir olta dilemeli. Ardından balık tutmayı öğrenmeli. Bu koşulda dileklerimin sayısı 12 değil, islamın şartı sayısında olsun. Gerisi çorap söküğü gibi gelir.

1- Dünyanın 17. büyük ekonomisinin, yine dünyanın en az (ama en az) 17. sırada adaletli dağıtımını sağlayacak bir siyasi iktidar dilerim. Bu kadar büyük adalet büyük fedakarlık, etik ve hümanist duygu gerektirdiğinden, sınırsız mülkiyet biriktirme hakkını savunanların işi olamaz. Geriye tek seçenek kalıyor, onu da tahmin edebilirsiniz.

2- Birinci şık gerçekleştiğinde, insanların maddi sorunu kalmayacağından, güvenlik sorunu da en aza ineceğine iddiaya girerim. Bu cesaret ve hırs ile, güvenliğe harcanan mevcut 37 trilyon (katrilyon da olabilir) tl, bütçenin, eğitime ve sosyal hayatın gelişmesine harcanmasını dilerim.

3- İkinci şık gerçekleştiğinde, insanlarda oluşan tatmin duyguları işlerindeki verimliliği de artıracağından, az emek ile fazla ürün alınacağından, sosyal hayata ayırılacak zaman artacağından, Avrupa birliği dahil, dünya devletlerinin tamamına işkembeden değil, tam ciğerden hava atmamızı dilerim.

4- Üçüncü şık gerçekleştiğinde, uluslar arası ve ulusiçi savaşa gerek kalmayacağından, para sadece mübadele (değişim) aracı olarak işlev göreceğinden, bu istikrarı besleyecek olan büyük makamların adayları büyük paralılar (ya da palavracılar) değil, “büyük insanlar” olmasını dilerim.

5- Dördüncü şık gerçekleştiğinde, dileyen namazında niyazında, dileyen meyhanesinde barında, dileyen bahçesinde narında, dileyen bilmem ne adalarının bağrında, dileyen dileye diley dile, dil........ ama dilenmek yasak.

bu yazıyı okuyan herkesi mim (sobe)lemiş olayım

"Papi Chulo" ve özgün amatörler

2011-12-14T22:27:00.004+02:00

Pakistan'lı Abbas
(Balti)

Bay Balti Raper farkı nasıl da kapatmış
ve birkaç adım öne uzatmış kaderini.

Köy halkının alayından uzak,
sonbahar solgunu ağaçların hüznüne öyle yakın;
küskünlüğün astarı tersyüz edilmiş.
ritmin coşkunluğuna vurmuş şarap kırmızısı tadında.
Öyle mutlu,
öyle ürkek,
öyle karışık ki!

Global “grizu” sol yanımı depreştirdi

2011-12-13T19:56:00.004+02:00

12 Aralık 2011 saat 19 civarı, Meclis tv.de Ertuğrul Kürkçü ve ardından Emine Ayna’nın enerji Bakanlığının bütçesi gündeminde konuşmalarına tesadüfen rastlayınca, “amanııınn, mecliste, bütün insanlığın ortak çıkarı konusunda adam akıllı laflar da ediliyormuş” diyerek, kumandanın +ses butonuna basıvermişim. Meclisten ve mevcut düzenden “iyi şeyler” bekleme uyuşukluğuna karşı bir dikkat uyanışı doğdu içimde.

İki milletvekili özetle şunları dedi: “enerji açığı için ayrılan bütçenin neması büyük oranda ayrıcalıklı yaşayan insanların savurganlıklarını finanse etmeye yarayacaktır. Bir ömürlük zenginlik için gelecek nesillerin yaşama hakları gasp edilecektir; bu nedenle nükleer santral ve doğa katli ileriki zamanda bir insanlık suçu sayılacaktır; önceliğin enerji savurganlığını (adaletsiz kullanımı) önlemek olmalı, daha sonra doğal, zararsız kaynaklardan enerji arayışına girilmelidir. (“Kıbrıs işgal edilmiştir” sözü daha fazla cümleye ihtiyaç göstermiş, başka yazı konusudur.)

Avrupa birliğinden beklentimiz, serbest piyasa vurgunculuğuna ortak olma hayali yerine, onlarda işleyen adalet mekanizmasının itici faktöründen yararlanmak olmalıydı. Kendi ülkemizin farklı inanç ve düşüncedeki insanıyla (özellikle Kürtlerle) bir araya gelinip, dünyanın bize gıpta edeceği, bizi örnek alacağı uygarlık düzeyinde yaşamak için bütün engelleri bir vizyon ile aşmalıydık. Böyle bir övünç için birliği önce kendi içimizde kurmalıydık….” vs.

Globalizm, seksenli doksanlı yılların popüler kültürüne işaret eden bir sözcük idi. Uydu teknolojisinin şatafatında, liberal özenti özümsetilerek, en masrafsız yoldan, toplumları ikna etme yankısıydı. Bu yöntemin 3. dünya savaşından daha az maliyeti vardı da ondan tercih nedeniydi. Yoksa kapitalizm, her bunalımında bir savaş icat edebilir, milliyetçiliği ve dini tedavüle sokardı. Günümüzde milliyetçilik rafa kaldırılmış olunsa da, onun yerine dinlere yatırım yapılarak, sessiz sömürüyü “incitemeden” uygulamaya koydukları görülüyor.

Başta Amerika’nın, %99’u temsil ettiğini söyleyen Wall Street'çileri olmak üzere %1’lik zengin sınıfa karşı eylem içindeler.
Arap Baharı dedikleri (bence yalancı bahar) isyanlar ile WS’çilerin eylemleri için umudum, Montaigne esprisinde bulur kendini: “hocam, erkekler kadınların ellerini niçin öperler?
-ee biryerlerden başlamak gerek” demiş. Yalancı bahar bile olsa biryerlerden başlanmanın ip ucu sayılır sadece.

* * *

Zengin olandan nefret edenlerle, zengin olma KRİTERLERİNDEN nefret edenleri ayırıyoruz. Ayırdığımız zaman göreceksiniz ki, en yoksul ile en zengin arasındaki fark asla bir ömürde erişilmez olmayacaktır.
Bilgi, ahlak ve yetenek geçer akçe olmaktan çıkarsa, onun yerini “kurnazlık” gibi, popüler davranışın alması kaçınılmaz olur. Tıpkı adaletin acizliğinden mafyalaşmanın doğuşu gibi.

Bilgi ile kurnazlık en çok uyuşuk toplumlarda başa baş rekabet etme şansı bulabilir.

Kestirmeden bir ün, makam ya da maddi kazancı matematik mantığının dışında arayanların anavatanı liberal düzenlerin iktidar olduğu yerlerdir.

Bu ortamda şans oyunları ve kazanma hilesine kafa yormak, kazancın meşru yolunu bulmaktan kolaydır!

Meşru yol:fırsat eşitliği, erdemlilik, bilgi birikimi, onur ve cesaret renklerinin kombinasyonudur.

Aydınıyla düşman, yoksulsevicliği erdem sayanlar “demokrasi oyununda” galip olunca meşru yol vicdanlarda yedek ama pasif değer olarak kalmaya mahkumdur.

Krizin nedeni bilinmez(!) de, ilacının tasarruf ya da israfı önlemek olduğu söylenir.

“İsraf etme insaf et” sloganı, vicdana yöneltilen bir otokontrol hamlesidir sadece. Oysa vicdana güven devri, sömürü zincirinin ilk halkası olan kölelik döneminden sonra hızla çökmeye başlamıştı. Son halkası olan neo liberalizm kültüründe “vicdanın” yeri ancak itaat avcılığına ipotek gitmiştir.

Tanrı sevgisi ve cennet hayali, yoksul ve buna bağlı olarak cahil bırakılmış insanlarda masum bir değere sahip. Yoksul ve cahil aynı zamanda yardım eden değil, yardım alan olduğuna göre, “israf ve insaf” çelişkisiyle, savaş ve kriz faturasını kimin sırtına yüklediklerini düşünürsünüz?

Zade ile zede çelişkisi

2011-12-01T13:53:00.000+02:00

İki günlük mevsimsel bir baş ağrısından kurtulmanın coşkusuyla güne başlarken, akşam haberlerinde gördüğümüz tablolar, coşkumuza karşı kuvvet olarak atağa geçiveriyor.

Kadın-çocuk öl(dürül)me sayısı, düzenzede-kaderzede, ekmekzede-savaşzede, eşzede-aşkzede… oranları ortadayken, rutin bir baş ve moral ağrısından seslice söz etmek ne garip bencillik! Bunlar geldi geçti aklımdan.

Şu pratik hayatımıza bakın, tarih bilgilerinizle karşılaştırın, “zade” ile “zede” yansımasında, emek ile asalaklıktan başka ne görebiliyorsunuz? “Dersim katliamı”nda bile “zede” ile “zade” çelişkisini vurgulayan yok. Yani, isyana sürüklenip kırılanlar ile ondan nemalanmak isteyenler arasındaki farkı….

Ağanın “a”sı eşeğin “e”si insan kaderini böyle tersine çeviriyorsa, zihni’nin “z”si de bu kadere çomak sokmaya çalışır. Bu iki tersliğin başında olmanın rastlantısal utancını arsızlığın duvarına yapıştırır.

Zade ile zede çelişkisi Emek ile sermaye çelişkisi nin fotokopisi gibi…

ZAde: Türk Dil kurumuna göre “dürüst, doğru adam” imiş.
Bu imaj farklı ideolojik kültürlerde farklı anlama gelir de, hangisi egemen ise halkın bilincine onun paradigması monte edilir.

“Evet bütün şeyhzAdeler, asilzAdeler dürüst adamdırlar; hepsi alınteriyle geçinen, kimsenin emeğini sömürmeyen insan demektir” (külahıma anlat diyenler sol yana geçsin)

“Zede” sözcüğünün TDK internet kayıtlarında bulunmaması da “komünist propaganda”ya karşı önlem olabilir”!

Bayramlarda seyranlarda kahramanlık ve inanç nutuklarında dünyaya meydan okurken, dünya “yaşam kalitesi” sıralamasında patlak balonun içini palavralarla doldurarak uçurma çabamız ne komik!

Çoğunluğun ancak demokrasiye dolgu malzemesi yapıldığı ülkemizde yaşam kalitesinin vasatlığına alıştırılmışsak, hayata dair hiçbir sürpriz şaşırtmaz, panikletmez ve korkutmaz
Buna karşılık bağışıklık sistemimiz güçlenir ama acıma duygularımız da –istemeyerek-matlaşır!

Bir acı haberde aklımıza ilk gelen “nasıl bir yardım katkısında bulunabileceğimiz?”… Ardından, yakın çevremizde yardıma çeşitli derecelerde muhtaç insanların sıralaması ve zedeler ile zadeler arasındaki uçurum!…

Kendi çemberimizde paniği ıskalamış olan benliğimiz burada tamamen dağılıverir. Nasıl dağılmasın ki, yardım çıtası aniden yükseliverir ve çember oldukça genişler.

Hükümetlerin devlet bütçesini toplumun homojen olamayan yapısına hangi ideolojinin ahlak, kanun ve geleneğine göre dağıttığı ve bu toplumdaki imtiyazlıların korunduğu noktaları sorgulamak geçer içinizden. Zede ve zade arasındaki fark, hümanist duygularınızın devreye girdiği oranda açılıverir.

Her şeye rağmen “ilk yardımda öncelik”in evrenselliği, etiği, hümanizması ve hiçbir koşula bağlı olmaması, ardından vijdan denilen etik mekanizma işleyişini sürdürmeye devam etmesi ilkeleşir ve kendi sol benliğinize dönmeyi başarırısınız.

Sol benliğin diğer hümanist görüntülerden farkı vardır. Acı ve yoksulluk çekene yardım etmek ve zekat vermek sevabı benciliği ve mahcubiyet görüntüsüne tanıklık yerine, mutluluğu güvenceye alınmış insan görmeyi tercih edersiniz. Zade ile zede arasındaki farkı kapatmak için biraz politize olmaktan başka yol bulamazsınız.
Ya da kendi kabuğunuza çekilip, fasit (ya da faşist) dairenizde dönüp durursunuz!

Dersim'e çalışmak

2011-11-22T21:48:00.004+02:00

Büyük Sanatçı Nejat Uygur'u saygılarımla anıyorum-Cibali Karakolu oyunundan bir parça

“Dersimizin konusu Van çadırlarındaki sobanın borusu” mu, yoksa o borularda “Dersim katliamı” mı tütüyor?

Belli ki yine yeni bir kazık sallanıyor bu toplumun ardında; dikkatler tavana odaklandırılıp, ceplere girecek el geliyor aklıma. Gazın verdiği basınçla komşularla savaş hesabı mı , yoksa her dönemde olduğu gibi “enayiliğimiz” yeniden tescilleniyor mu?

Halkın hayata dair doğal gündemi olamaz! Gündemi bizde her zaman cibali karakol komiseri belirler. Kel başa şimşir tarak hesabı…

Düşündüğümüz gibi, gündem kaydırmada art niyet yoksa Hükümetin ve Cumhurbaşkanının yerinde olsam, Önce, padişahlığı yıkıp cumhuriyeti kurarak kendine bu makamlara sıçrama fırsatı ve hakkını verdiği için Atatürk'e teşekkür ederdim; sonra, inanıyorsa soykırım olduğuna, Dersim (Tunceli) halkına o dünya bilmem kaçıncısı büyük ekonomiden tazminat öder, ayrıca bir de kocaman harflerle ÖZÜR DİLERDİM. Çünkü, develt makamı sürekli olduğundan, bir önceki yanlıştan sorumludur.

özü söze boğduran güç

2011-11-17T22:22:00.002+02:00

Aslanı da çakala....

İnsan haklarına öyle saygılıydı ki, kölelerini asla aç bırakmazdı./Tarihin “şahsiyetli” kişileri..

Kadın haklarına öyle saygılı ve edepliydi ki, karılarının her birini, akşamları, sırayla ziyaret etmeyi ihmal etmezdi. Hatta büyük karısı ağır hastalığa yakalandığında, onu kendi elleriyle doktora götürdü, hastanın baş ucunda ağlamaklı bile oldu/Padişah Abdülmecit ve ataerkleri İçin söylendi-HaberTürk Tv.de bir tarihçi.

Çalıştırdığı kişilerin “şahsiyetlerine” öyle saygılıydı ki, doğum yıl dönümlerinde her birine ayrı ayrı kutlama kartı göndermeyi asla ihmal etmedi.
Çocuk haklarına öyle saygılıydı ki, evlerine bir parça ekmek götürsünler diye onlara iş verdi./Namı diğer kapitalistler

Karısını öyle severdi ki, bir gün kafasını odun ile kırdığında, akan kanı durdurmak için domates salçasını kendi elleriyle kırık yere sürdü ve kafasını kollarının arsına alarak, bağrına bastı./İbrahim Tatlıses’in, babası için dedikleri- Cumhuriyet G. Röportaj.

doğu-m ölüm ile anılırken!

2011-10-27T21:12:00.016+03:00

Yolumuzu kesen karınca konvoyunu ezmemek için üzerinden atlayarak geçerken,
deniz kenarında ölüme sürüklenen milyonlarca deniz yıldızlarından bir tanesini usulca yerden alarak, denize fırlatan filozofun etik gururu insan onuruna ayna tutarken,
dalda kanadı sıkışan bir kuşu kurtaran itfaiyecilerin cankurtaran imajını hayranlıkla onaylayıp alkışlarken..

"Kimine Allah vuruyor, kimine kulu!" halkdeyişi, yer ve gök kutupları arsında dönen ölüm milini andırıyor.
Ölüm kusan depremler konut sektörünün kurbanı olurken, üniformalı yoksullar da savaş sektörünün kurbanı olması hayra alamet midir!
Ucuz ölümler etnik kökene değil, ucuz bütçeye takılıyor! Gerisi teferruat....

Beni terk etme

Unutmak zorundayız,

herşey unutulabilir,

geçip giden herşey…

unutmalı:

geçen Yanlış anlaşılmalarla,

yitip giden zamanı.

ve zaman kaybedilir:

anlamaya çalışmakla,

geçen o saatleri..

ki zaman zaman,

"niçinler" öldürür

kalplerdeki mutluluğu…

Beni terk etme

.......

buradan

hangisi daha tutti frutti?

2011-10-16T22:09:00.002+03:00

Tony Gadlif filmi, Gajo Dilo Youtobe'sinden alınmıştır.

GDO (genetiği değiştirilmiş organizmalar)

“Değişmeyen tek şey değişimin kendisidir.” Demiş Herakleitos ama,

bu deyişin odak noktası bilinmediği için, ortada dolaşan serseri bir laf olarak kalmış; bu durum ancak gen değiştiricilerin işine yaramış.

“Filozoflar dünyayı yalnızca çeşitli biçimlerde yorumlamışlar; oysa sorun onu değiştirmektir” demiş Karl Marks,

“değiştirilmesi gereken canlının doğası değil, davranışlarıdır” diye de eklemiş. Çünkü, gelişmenin dinamiği, daha iyisine ulaşmak güdüsüdür de ondan….

Hızlı değişen eksik değişir. Hızlı değişen yanlış da değişir.

Şeriatçı bir politikacı, 1 ya da 2 yıl gibi kısa sürede Liberal kapitalist ideolojiye dönmüşse, o politikacı gdo’ludur.

Aynı kural diğer düşünce sahipleri için de geçerlidir. Gdo’lu bir şeyin gürültüsüyle görüntüsü vitrinliktir ancak, beslenmelik değil.

Bir şekilde ünlenmiş biri, amatör iken selam verdiğine, profesyonel olduktan sonra da aynı sıcak duygularla selam veremiyorsa, o ünlü gdo’ludur, ona sınıf atlatan şey kültür değil, para olduğundan, tadı, tuzu, ekşisi yoktur... Yani, “sıcak duygular” savrulmuştur. Onun gdo’lu olduğunu eserlerinin metalik duruşundan da anlarsınız. Çünkü, ordan buradan aşırarak, kötü ve izinsiz taklitlerle “tüccar ün’lüğünü ” gizleyemez.

Sanat halk ve sanat için değil, sanat sadece cep için icra edilirse, izleyenini kazıklamış olur. Gözyaşı rolünü bir baş acı soğana borçludur çünkü.

Para da değişim aracıdır ama, sermayenin egemenliğe dönüştürülmesi, genetiğinin değişmesi demektir ki, buna “niteliksiz kazanç” denir. Niteliksiz “kazanç”ın özünde haram vardır.

Oragnik değer ile GDO’lu değer arasındaki fark,
Sabina’nın dansı ve Adrian Simionescu’nun “tutti frutti”si ile,

Gökçe Dinçer’in dansı ve “tuttu fırlattı”sı arasındaki fark gibidir.

GDO vitamin değil, ancak komiklik üretir

aşk buna benzer

2011-10-10T15:28:00.005+03:00

Cezmi Ersöz'ün "aşkta yarın yoktur sevgili" şiiri
Nurettin Rençber-'in "aşk sana benzer" melodisi ile

Hayatın ACI gerçekleri, yoklukların sıradanlaştığı yerde var olur;

aşk ACISI da öyle.

Acılar nedenleri yerine hep öznesini yer ve bitirir!

Yarayı kaşımanın hazzı şaşırtır bizi, kan kaybı değil.

Hiç aklımıza gelir mi bunca acıya katlanmaya yaktığımız enerjiyi,
acı gerçekleri “tatlıya bağlamaya” verebilmek?

Biraz politika, hepsi o kadar.

kent makyajından yayla güzelliğine

2011-10-04T11:56:00.003+03:00

yerel sanatçı, Mahsuni Şerif ve Sabahat Akkiraz'ın yakın arkadaşı, hemşerim "Aşık Aliyar"a selam olsun

Bu aralar serin bir yayla kokusu esiyor ufkuma.
Çocukluğumun gerçekleri bilinç altını dağ mantarı sabrıyla zorlarken bir hoş oluyorum; yüreğim gıdıklanıyor. O zaman iliklerimde “topraktan betonarmeye uygarlaşma”nın heyecanı varken, şimdi düşüme “u” dönüşü yankılar asılıyor.

Kentler kirli.
Uygarlığın yan etkileri, umulan tedavi etkilerini çoktan aşmış. Oksijeni karbonmonoksite boğdurulmuş, aslanları da çakala…
Doğanın seri katilleri rekabet peşinde!

Gecekondulular, köylerinden-kökünden koparılmış vazoda solmayı bekleyen buruşuk çiçekleri andırıyor; bayat ve taze burjuvanın ekonomik, politik ve romantik açlıklarına amade...

Kentler kalabalık. Özgürlük çemberi alabildiğine daralmakta.

Varlıkların meşruluğu değil, miktarı puan toplamakta. Servet “vatan” ile öznelleştirilip, kendine bu dünyadaki cennet ayırılmakta; boğaz tokluğuna uğrunda ölümü göze alan köylü çocuklarına da “öbür dünyada” şehitlik reva görülmekte. Aynı yolda aynı amaca hizmet eden üniformasız ama “iş kazası” sonucu ölenler “niyazi” rütbesinde!

Komşu bahçeden elma çalan köylü çocuğu yakalandığında müeyyidesi sıfıra çok yakın. Yayla çadırlarının kapısı pamuklu bezden örülü, sadece sinek girmesin diye.
Oysa kent sokakları elektronik alarmlarla dolu. Çelik kapılar çift sürgülü metallerle…
Küçük çalanlar alarm sektörünün ekonomik itici gücü ve tek kazanç kaynağı. Ama büyük çalanlara “nerden buldun?” demek çok ayıp!

Güvenlik önlemlerine ayrılan kaynak, yoksulluk ve cahilliğin önlenmesine yatırılırsa, “terör sektörü” de biter, savaşlar da. Ama bunu göze alırlarsa burjuvanın egosunu besleyen kaynak kurutulmuş olur! Çünkü, zekat, sadaka ve iş umudu ya da vaadi “amade olmayı” perçinleyen en usturuplu taktik de ondan.
Boğaz tokluğuna çalışanlar hiç olmazsa enflasyon kaybını talep ederken bütün matematik (muhasebe) ve fizik (polis) gücü şaha kalkarken, bir ömre bu kadar astronomik servetin nasıl sığdırıldığını(!) matematik, ahlak ve mantığa havale etmek çok ayıp.

Sonbahara çeyrek var; ardından kar yağacak. Yaylaların, bedenine kardan gelinlik ve saçlarına ova kokulu renklerden taç yapılacak.
Ovaların narin beline papatya karışımı yoncalardan kuşak takılacak. Mezdağ sakızı kokusu afrodizyak tadını sıvayacak çakranın libidosuna. Ve biraz sonra bahar gelecek. Vazolarda ve seralarda hormonlarla zorlanan çiçek ve gıdalar, kentin sahte yüzüne vurulacak......

Bir dünya seziyorum, yükseklerde.

Yıldızlar diyor ki ona "mavişim”.

Ciğerlerimizin iksirini sevmişim.

İnelim ovalara,

su dolduralım kovalara.

kuş dünyasının dokusuna,

ahşap evlerin çam sakızı kokusuna.

Ya Göllerde ala balıklar,

Ya metroda kalabalıklar.

Kuşlar ve ayılar,

Kentte kalsın bütün sayılar.

Bir şiir kitabı ve bir de, gitar..

Martılar, eksiler ve artılar,

Sevdama nakarat tutarlar....

z.örer

Doğa ana

2011-09-24T15:19:00.006+03:00

doğa için çalanlar

Doğadan çalma doğa için çal”

Doğa ana’yı ancak, doğa babanın dölleyebileceği Ekim ayına ne kaldı ki şuracıkta. Çiçeklerin, böceklerin, arıların, çiçek ve toprak kokularının, sevdaların, yayla ve yaz aşklarının mevsimi olan bahara ne kaldı ki...

Doğal hayata tutunanların yuvasını yıkan barajlar, iklimi rayından çıkaran termik santraller, altın bulmak için sağdan yürüyen siyanürcü sülükler ve destekçileri, deniz kenarına oteller yaptırıp, çevresini utanç duvarıyla çeviren ayrıcalıklı sınıfın ağız şapırdatıcıları, güneş ile iki katlı konut arasına dikilen gökdelenlerin götverenleri… hangibirini saysam ki!
Bu eylemler doğa anaya tecavüzdür ve tecavüzden elde edilen sonuç piçtir.

Doğa anaya tecavüzün suç sayılacağı yeni bir dünya düzeninin özlemi ve umudu olmasa çekilir miydi şu hayat?
A-çekilmezdi (adını yazdır kardeş şuraya),
B-çekiliyor işte (sana sormadım ki),
C-bilmiyorum (iyi halt ediyorsun)

Üstümüzde ağırlık ve sancı yapan düzenlere “ne söylersek söyleyelim, söylediğimiz onların anladığı karadadır”/Mevlana. ve çevreciler

Şeytan diyor ki, (Tanrı pratikte bu işlere seyirci kaldığından, şeytan ise işinin başında olduğundan…..) şurada bir hayal kur, hem de yazılı hayal, şu çalanların ıncığını cıncığını deşele!

Günah benden gitti:
Tek başıma iktidar olsaydım, çalma eylemini, açlıktan geçici olarak kurtulmak için çalmak, egemen ve zengin olmak için çalmak, egemenlik için çalanlara karşı “doğa için çalmak” olarak üçe ayırırdım.

Yoksulluk alt sınırı, kişi başına düşen ortalama (KBDO) ulusal gelirin 4/5’ü olsun.
Bu oranın altında bir gelire sahip olduğunuzu varsayalım ve “çaldınız”; çaldığınız miktar ile aylık geliriniz arasındaki pozitif farkın iki katını ödeyene kadar size fazla mesai cezası veri-yorum. Kbdo’dan az olan 1/5 oran sizin mesleki nitelik eksikliği cezanız olarak kalacaktır.

Elde ettiğiniz gelir, ulusal ortalama gelirin iki katı ve fazlası olduğu halde çalmaya devam ederseniz, fazla mesai cezanız, çaldığınız miktarı ödeyene kadardır. Buna ek olarak, çaldığınızın iki katı peşin olarak tahsil edilir.
Hayatı boyunca en az üç kez çalmaları bu şekilde cezalandırırken, üçten fazla çalma durumunda her çalma için bir hırsız rütbesi (sicil de diyebilirsiniz) verilir, “sakıncalı kişi” olduğunuz alnınıza yapıştırılır.

İşsiz olup da iş bulma kurumuna iş arama kaydı yaptıranlara iş bulunmadığı durumda asgari ücretin birbuçuk katı kadar bir miktarı çalması suç sayılmaz. İşsiz olup da iş arama kaydı yaptırmayanların çalmaları durumunda, en az çaldıkları miktarın üç katı kadar borçlandırılır, bir işe yerleştirilerek borcunu ödemesi ve işine devam etmesi sağlanır.

Günümüzde Doğadan çalmalar gizli değil, kapitalist hükümetin açık desteğine dayandıklarından, dayanaklarını dayağa çevirmek kaçınılmaz olur.

Bakıma muhtaçlardan iş yapabilecek olanları kendi özel isteğine göre, ücretsiz meslek kursuna gönderip, iş ortamını o koşullara göre düzenleyerek çalışmaları sağlanır. Çalışamayacak olanların tümüne ortalama ulusal gelir kadar aylık ücret bağlanır.

Büyük düşünenlerden bir danışman ordusu kurulur, kamunun çıkarına olmayan ve tek canlının dahi doğal yaşamını olumsuz etkileyecek, doğanın dengesini kısa ve uzun vadede bozacak enerji kaynakları ve fabrikaların kurulması yerine kurulanların kökünün kurutulması için şenlik düzenlenir.

Doğadan çalanlara bir vampir öpücüğü kondurulur, doğa için çalanların alnından teşekkür öpücüğü ile kalınmaz, aynı zamanda onların aile üyelerinin kamu hizmetlerinden öncelikli ve indirimli (hatta bazen bedava) yararlanması sağlanır.

Zenginliği ve yoksulluğu yasakladığımızda, çalma teke indirgenmiş olur ve doğanın cömertliğinde sevdaların ritmine tempo tutulur.
Çünkü mutlu hayat, yoksulluk ve zenginliğin iki ucunda değil, iki ucun arasındaki kalan yerdedir.

Not:çevrecilik kriterim, ayrıcalıklı sınıfın tatil yapacağı doğal yöreyi kurtarmaktan ibaret değil, zenginliğin asıl yaratıcı fedaileri olan emekçilerin yaşam koşullarıdır.

Destek: sos-ye-te çevreciliği

üretim ve aşkın kutuplarında dönen bir dünya düşlüyorum

2011-09-15T18:34:00.006+03:00

ÇİÇEK ARISIZ,

ARI BALSIZ,

BAL BAHARSIZ,

BAHAR AŞKSIZ

düşünülemez

arının sesine bak aşka davet ediyor

(Sevgili edi.ben’in kulakları çınlasın; bu konuda çok söyleştik)

-----------------------

İnsan için hayat canlı kalmaktan ibaret değilse, mutluluk kombinasyonunun zirvesine ulaşmanın şartı, önceki faktörlerin doğasına etik dışı müdahale olmamasıdır.
“Sevdalı hayat” ancak bu ahenk içerisinde anlamını doğru olarak bulabilir.

Bal, bahar ve aşkın öznesi olarak arı ve insanın ürettiklerini, savunma farkıyla ayırabiliriz. Arı cinsinin faşisti olan eşek arısıyla, insan cinsinin kapitalisti arasında fark olmadığı gibi, üreten emekçileri arasında da fark yok. Ancak, insan cinsinin önemli bir çoğunluğu, daha iyi bir yaşam düzeyine layık olduğunun ve aşağılandığının farkına varmamasıyla arı cinsinden ayrılıyor.

Şöyle:
” Katil Arılar”
1957 yılında, Profesör Warwich E. Kerr, daha iyi bal üretebilmek için Afrika'dan 35 kraliçe arıyı Brezilya'daki Avrupa kökenli bal arılarıyla melezlemek için getirtti. (köle ticareti gibi). Profesör Kerr, kovanlara sadece işçi arıların girebilecekleri, kraliçenin ise geçemeyeceği bir düzenek yerleştirdi. Ancak bir arıcı farkına varmadan bu engeli kaldırdı. Neticede 26 koloni arı kraliçeleriyle birlikte sürüler halinde göç etmeye başladılar. Daha sonra bu arıların kaliteli bal yapmaktan ziyade kovanlarını fedakârca korudukları tespit edildi. Bu melez koloniler bütün ülkeye yayıldı ve trajik hâdiseler görülmeye başladı. İlk ataklarında 300 Brezilyalı'yı öldürünce "Katil Arılar" ismini aldılar. (anarşist arı)
Bu Afrika menşeli arılar, (varsayalım ki zenciler). İlk defa 1985 yılında ABD'de keşfedilen bu arılar yüzünden 1196 km2'lik bir saha karantina altına alınmış, ülke çapındaki 600.000 kovan ise özel olarak muhafaza edilmiştir. Bu arılara ait 12 kovan bulunup tahrip edilinceye kadar da karantinaya devam edilmiştir. ( kızılderililerin sonu!)

"Barbarlar, vahşiler, cahiller…":
19. yüzyılın sonlarında, Kıta Avrupası'nda proletarya, Komün yenilgisinin yaralarını sararken, devrimci dalga, çoğunluğunu göçmen işçilerin oluşturduğu yeni bir işçi sınıfı aracılığıyla yeni bir kıtaya sıçradı. "İşçi sınıfının birlik, mücadele ve dayanışma günü" 1 Mayıs, bu yeni sınıfın, "üretim koşullarının kendisinden içgüdüsel olarak doğmuş olan işçi hareketinin", 8 saatlik çalışma talebinin bir ürünü oldu ve "tek bir bayrak altında, tek bir amaç için, tek bir ordu gibi hareket eden” proletaryanın burjuvaziye karşı dünya çapındaki savaşımının simgesi haline geldi.

Avrupa işçi sınıfının soylu ideallerine ve ABD doğumlu beyaz işçilerin "aristokratik" görünümlerine karşın, çoğunluğunu göçmenlerin oluşturduğu bu yeni proletarya, "barbarlar, vahşiler, Orta Avrupalı cahiller, yüksek Amerikan değerlerini anlamaktan uzak adamlar" olarak, işçi bile sayılmayan bir topluluğun üyeleriydiler.

İnsanoğlu (kızı demiyorum?), doğanın efendiliğine soyunurken, dayandığı ahlak ya da etik değerin kökenini düşünüp sorgulamadan ve herkes için en yararlı düzeni bulmadan, bu dünyada huzur olmayacak!

Hayvanlar dünyasında birinin beslenme “gereksinimi” diğerinin kanı üzerinde “hak” sayılıyor; insanlar için de birinin emek ürününü gasp etmek, diğerinin üzerinde hak sayılıyor.
Alınteri ve kan.
En temiz kan, insanın kendi teriyle kazandığı gıdalardan oluşan kan; diğerine bizim orda “kanı bozuk” denir.

Kan kaybı için insan daha tepkisel olduğu halde, ter (emek) kaybı için benzer hassasiyeti göstermiyor. Sigaradan daralan nefes borusuyla, idam kendiri ilmeğinden daralan nefes borusuna gösterilen tepkisellik farkı gibi. Oysa, kanı oluşturan ilk değer, arının -başka namıyla emekçi insanın- ürettiği bal değil midir!

“Arının deliğine çöp sokmak” deyimi, yukarıdaki ilişki zincirine pas bulaştırmak demektir. Zincir koptuğunda, mutluluğa ayrılması gereken kaynaklar, baruta ve kan akıtmaya ayrılmaktadır. Sonuçta, birkaç kişinin egosunu beslemek için baharın oksijenine nükleer atık ve karbonmonoksit salmak; yeşil alanları talan ederek ticaret metasına dönüştürmek; arının (emekçinin) artıdeğerini egemenlik aracı olarak dizayn etmek….
Sonuçta, egoizmin çılgınlığına ait bütün hamleler, “sevdalı hayat”a atılan çelme demektir.

Uyanıklarla uyurgezerlerin kutuplarında gıcırdayarak dönen bir dünyada yaşamak nasıl bir duygu? Diye soran uzaylı dolaşıyor tepemizde. (Burada ayık gezenlerin sevdası derin olmaz).

* * *

Dört kitap, bir açık oturum sözcüleri gibi karşımda duruyor şu an. Yazımın kare ası.
-“Tarihi Değiştiren Bilginler”/ Ali Çimen.

Das Kapital

Antonie Laurent de Lavoiser, kimya bilimine katkısından sonra barutu icat etmiş olmasıyla, arının deliğine çomak sokanlara hizmet ettiği için cenneti boylamış olmalı!

- “Gerçeğin etiği”/ Alenka Zupancic-kant-lacan cephesinden... Başkasının hakkına saygı duymanın ahlaki ve etik kökenini irdeler.

-“Yaratıcı Dehanın Sırları”/Michael Michalko. Bu kitap, her ne kadar ABD istihbaratçılarının baş köşe kitabı olsa da, insan doğa ile mücadelesinde büyük düşünmek ve birçok gizleri çözmek için başarının gereklerini öğrenmek zorunda. Kim kullanırsa onun çıkarına işler. İngiliz şairinin dediği gibi, “istersen yol kenarını süsleyen bir ot ol, ama otların içerisinde en yeşili ol”. Einstein, “samanlıkta iğne ararken, iğne bulunsa dahi aramaya devam etmeyi ve olası bütün iğneleri bulmayı” deneyeceksin" demiş.

Arı gibi bal yapmayı bilipte onu korumak için sokmayı bilmiyorsan, onu da Marks’dan öğreneceksin.
İnsanlar çırılçıplak ve eşit olarak doğdukları halde, sonradan hangi manevralarla aradaki uçurumun şifresini çözmenin “insancıl” hikayesi, felsefesi, matematiği, politikası, ahlakı, etiği ve hayata dair tüm ölçüleri haykıran -Das Kapitalin yeni tercümesinin 1. cilti, 860 sayfa.

Bize reva görülen hayat kalitesiyle, hak ettiğimiz hayat kalitesi arasındaki farkın anlamı yüklü bu orman kokan sayfalarda.
Emek-değer ve yaşamdaki içgüdüsel amacımız olan beslenme, barınma ve estetik gibi mutluluk kombinasyonu eşek arılarının vicdanına terk edilemezliğin stratejisi….

Akşam karanlığında, şehrin tam orta yerindeki plaj kumsalında topladığım dinginlik ile, dört kitabı aynı anda (desem de bir gün arayla) okumanın dayanılmaz ağırlığında tüy gibi hissediyorum kendimi.…
“Yemek hazııırrr” çağrısını 3. mü yoksa 4. mü seslenişte duyumsadığımın farkında olmayacak kadar dalmışsam, kadife fırçalı azarı hak ettiğimi düşündürüyor:).

Adı üzerinde gerçek-etik-hak-hukuk-yaratıcılık.. insanın tüm insanlığını tam kapasite ayağa kaldıran konuların tam ortasındayım.
Dört kitabı aynı anda ama, bir açık oturum düzeni içinde okuyor olmanın zoraki keyfi bağımlılığımı perçinliyor. İşimle ilgili görevimi tamamladığımın rahatlığı da karışınca aklımın orta yerine, geriye gitarın tellerinden sızan nağmeler kalıyor. Nostalji köşemin bir hüneri var ki, gitarın teline bir dokun bir daha yankılanıyor. Acemiliğim fark edilmiyor bu köşede.
Akşam haberlerinde izlediğim “Somali açlık krizi” ile “Yunanistan’ın iflas krizi”nin domino etkisi, okumakta olduğum kitapların magazinel kanıtını oluşturması bir başka basıyor yüreğime!

Ülkemizin yüzde yirmiye yakın bir oranda “ekonomik büyüme rekor”uyla, paylaşımda ve her türlü güvenlikte dünya sonlarında oluşumuzun ve olayın bu yanını birkaç muhalif düşünürden başkasının görmeyişi, dört kitabın içeriğinde bomba gibi duran kışkırtıcı gerçekler….

Sonuç:
kendi ihtiyacından fazlasını insanlığa (kamuya) sunmayı amaç edinen
ve bu amaca engel olanları sokan arıya sosyalist denir.

Bal kovanlarını “demokratik manevralarla” ambarında istifleyen arıya liberal kapitalist denir.

Liberallerin istiflediği balın depo kapısını kırıp işçi arılara tekrar dağıtmayı amaçlayan arılara anarşist denir.

Balını çalanları sokmayan, liberallerin stokladığı baldan, bir ömür boyunca, sadece tadımlık uman arıya da milliyetçi-mukaddesatçı denir.

Duygu dedektörü

2011-09-07T22:32:00.004+03:00

playa fare ile "tık" de, kedi ile olmaz

“Elektrik alamadım” demek, “hoşlanmadım” demenin diyalektik materyalist rajonudur. Duygu bedeni sürüklemeye başladığında, teğet geçtiği her başka kişinin moraline dokunma, onun normal gidişatını etkileme riski fink atmaya başlar. Beden duyguyu sürüklediğinde de aynı kaos sürer. Önemli olan beden ve duygu etkileşiminin regülasyona bağlı kalmasıdır.

Regülasyon, “kıvamında ayarlamak” demektir. Başka anlamda açlığın giderilmesi…

Demek ki duyguların da gıdaya ihtiyacı vardır .

Düşgücü, insan bünyesinde voltaj gibi gerilmeye başladığında, akıl yörüngesinde bir "manyetik alan" yaratır. Duygusal elektronlar akış yönünü mantık “iletkeni” üzerinden sürdürebilirse, “zor başarılır, imkansız biraz zaman alır”.

Düşgücünün nanyetik alanı akış yönünü bulamadığında, baraj suyu gibi geriye doğru çoğalarak, akıl "nüve"sinin yanlarından kararsız bir dağılımla uzaklaşır. Başıboş elektronlar sinir uçlarına batmaya başladığında, bedenin yer çekimine karşı kuvveti kaybolmaya başlar.

İşte o zaman, "hayal-düş" elektronları, potansiyel enerjiye dönüşemediğinden, "melankoli" hatta, moral bozukluğuna dönüşüverir.

Diyalektik mantığın yasası şudur:

“Doğadaki hiçbir olay, çevresinden bağımsız olarak anlaşılamaz.”

Öyleyse, hayata dair bütün eylemlerde sorgulayıcılığın, denge üzerinde görevi vardır.

Yer yüzünde kusursuz ve sevimsiz insandan mod olarak söz edilemez.
Bütün insanlar sevimli ve sevimsiz özelliklerini birlikte taşırlar. Bu özellikler zamana, koşula ve olaya göre açığa çıkar ve koşullar ortadan kalktığında eski potansiyeline dönebilirler.

Koşulsuz sevmek, fedakarlık gibi alınsa da, aslında istenmeyen duyguyu besleyip büyütmek demektir

Nasıl ki integral matematiği, eğri yüzeyleri hesaplamaya yarar; sevgi dedektörü de gizli duyguların izini sürmeye yarar.

Sevgi dedektörü ilişki yüzeyinde gezdirilmezse, kimi, nasıl, ne kadar, nesini, neden sevebileceğimize karar vermek, insanı sevgi savurganlığına götürür.

not:"sevgi dedektörü" deyimini 2006'da bir forumda ilk ben yazdım. "duygu dedektörü" olarak googlede taklitleri daha sonraki tarih kayıtlarında görülmüştür. Belgesi vardır.

İki mim bir özür

2011-09-03T19:34:00.001+03:00

BiryazarsamBlogkendisine gelen bir “mim” i Blogdaşlarına havale etmiş.

Konu, " Blogger N'lerini seçiyor !”

Sezi-Yorum’u “En GüncelBlogger” kategorisinde göstermiş. En Güncelden kastı konu seçimi mi, yoksayazma sıklığımı tam anlamadım ama, bir aylık aradan sonra yazılan yazı ile“güncel” saymadığını düşünebilirim.

Örneğinaşağıdaki kategorize ediş şeklinin bir eylem olarak, belki “Blog sansüründensonra oluşan soğukluğu yeniden ısıtabiir” diye düşünsek de, kategorize edişlerin “kişisel deşifre”liğinin pek doğru olmayacağınıdüşünürüm.

Enİyi Tasarıma Sahip Blogger :

EnGüncel Blogger :

EnMeraklı Blogger :

EnÇok Gezen Blogger :

EnÇok Bilgilendiren Blogger :

EnÇok Kendini Anlatan Blogger :

EnÇok Eğlendiren Blogger:

En Akıcı Yazan Blogger:

EnRenkli Blogger:

EnGüleç Yüzlü Blogger:

EnYetenekli Blogger:

KamilCengiz Bey’e ilgisinden dolayı teşekkür ederken, beni bu oyundan bağışlamasını dilerim.

Ardından gelen BuMimin konusu: "Blogger'da ne eksik?"

Blogger’in en büyük eksikliği, maç yüzünden dijitürk ile hesaplaşmasınınacısını Bloglardan çıkarmış olmasıydı. Onun dışında web sitelerinin paralıhizmet vermesini düşündüğümüzde, Blogger’in, bizim sayemizde reklam parasıalmış olsa bile, bize sunduğu hizmetin bedelsiz olması az fayda değildir. Üstelikreklam gösterimini bize zorunlu kılmaması da bir avantaj örneği sayılır. Çünkü,her reklam konusu, her Blogger için etik bulunmayabiliyor.

Her özel mülkiyetinkendine has hesapları olabileceğinden, bizim isteklerimiz “hak” çerçevesindedeğil, ancak talep olabilir. Veri tabanını biraz daha güçlendirip, medyaprogramlarını duraklamasız- kesintisiz kullanabilsek iyi olur.

Blog sansüründensonra WordPress’i keşfetmiş olmamız lehimize bir rekabet üstünlüğü sağladı.

Aslında Wordpress’in Blogger’den daha kullanışlı olduğunudüşünüyorum. Ancak, İlk göz ağrısı mı, daha çok çoğunluğun Wordpress’e tahliyesininorganizasyonsuzluğu mu, bilinmez; burada kaldık işte.

Teknik olarak fazla bir bilgiye sahip olmadığımdan, çok şeysöyleyemeyeceğim. Buna da şükür, bunu bulamayanlar da var))

Bu yazıyı kayıt ederken,. Blogger’in arayüzünün yenilendiği müjdesiylekarşılaştım. Bu da demek oluyor ki, Blogger sesimizi dinliyor.

Demkâr müzik Gurubu

2011-09-01T14:19:00.012+03:00

Ankara, Turkey

25 Ekim 2010

Halk müziği, özgün müzik

Madem ki Ben Bir İnsanım

Sedef'in kahkahası da müziğin güzelliğine dahil

Amatörlüğün heyecanı, profesyonelliğin ticari kaygısından üstündür ve kendim çalar kendim dinlerim bir de sevenlerim özdeyişlerim, kişisel amatörlüğün ilk basamağını betimlerken, kamu önüne çıkıp yeteneğini ilgiye sunmak sıradışılığın ilk adımıdır. Yeteneğin yanına zaman ve enerjiyi de koyduğunuzda, sizi tutana aşk olsun, yanında bir duble de şarap olsun.

Böyle ikrarınan böyle yolunan

(bu parçanın, iyi bir stüdyo ve iyi bir ses düzeniyle yeniden yapıldığını hayal ediyorum da...)

Einstein’e kendisi ile ortalama bir insan arasındaki fark sorulduğunda, ortalama bir insandan saman içinde bir iğne aramasını isterseniz, iğneyi bulunca aramaktan vazgeçer, kendisi ise iğneyi bulduktan sonra aramaya devam eder ve olası bütün iğneleri bulmaya çalışırdı/Yaratıcı Dehanın Sırları-m.michalko-koridor yayıncılık

sedef suner ve arkadaşları, “Demkâr” adıyla bir müzik gurubu kurmuşlar. Ortadoğu Teknik Üniversitesi öğrencileri (şu anda mezunlar) olarak beş kişilik bir orkestra. "Demkâr”ı özetlemişler; italik sözlerle ne demişler, satır aralarında biz ne demişiz:

Demkâr, Alevi inancında "aşkın şarabı" anlamına gelen dem sözcüğünden hareketle "aşkın şarabını içen/dağıtan kişi"dir.

İçki dağıtan Sünni güzel “Saki”den farklı olarak, içkiyi dağıtmasının yanında ayrıca içmesiymiş. Antalya'da sahte rakı yüzünden ölen insanlar geldi aklıma. Servis edilen içkiyi önce dağıtana tattırmak için Demkâr
bulmak gerekirdi diye düşündüm.

Tüm canları aynı kadehten bu şarabı içmeye davet ediyoruz.

Bedenimizin ve dünyanın yüzde yetmişi sıvı olmasına rağmen, "içki"ye tööbe etmek aşkı öksüz bırakmak olur ki, insan hayatından aşkı çıkardığınızda geriye bir adet hayvan kalır. "Madem ki ben bir insanım, aşk deyince akan sular da durulur, şaraplar da...
O.Gencebay aşk için zehir içebiliyorsa, (bir teselli ver 'de) biz dost meclisinde şarabı su niyetine neden içmeyelim. Hem biz, sarhoş olmak için değil, mayhoş olmak için içeriz.

Demkâr müzik grubu olarak ilk defa Ekim 2010'da bir araya geldik.

17 Ekim Devrimi ile aynı aya gelmesi rastlantı olamaz.

Amacımız müziğin ibadet olduğu toprakların sesini yankılatmak, "aşkın şarabı"nı dostlarımızla paylaşmaktı. Bu şekilde kendimiz de dinlemekten keyif aldığımız türkü ve deyişleri seslendirerek başladık.

Madem ki "aşkın şarabı"…. Sizden bir ricam olacak kardeşler: özelikle Sedef’ciğim (bu samimiyet nereden geliyor demeyin, O’nun da abisiyim bu alemde) Gesi Bağları’nı acilen repertuarınıza alın, yoksa şarabın asıl ham maddesi gibi üzüm üzüm üzülürsünüz.

Tüm amatörlüğümüzü ve hatalarımızı hoş görüp arkamızda duran dostlarımızdan güç aldık. Bu cesaretle de türkülerimizi söylemeye devam edeceğiz

Amatörler için her hata bir tuğla demektir. Bu tuğlayı ayağınızın altına alırsanız yükselirsiniz, başınıza düşerse, "başınıza tuğla düşmüş olur". Dost her zaman arkadan esen rüzgar gibidir. Ama size yol aldıracak asıl enerji, karşıdan çeken başarı amacı olacaktır. Karşıdan esecek rüzgarlar için daha fazla enerjiye ihtiyaç olacağını biliyorsunuz. Özgün yanınız biraz da "protest tütüyorsa", sanata bir sıfır yenik başlayacağınızın farkındasınız.

Sevgiler ve başarılar..

Emrah Altaca: Bağlama
Emre Sevim: Bağlama, Vokal
Fuat Eraslan: Vurmalılar
Ozan Özen: Klasik Gitar, Vokal
Sedef Süner: Vokal

Kaynak

mezar sapıkları

2011-08-20T18:00:00.002+03:00

Can Yücel'in mezarına saldırı

AKP Datça İlçe Başkanı Ahmet Sedat Deniz'in ünlü şair Can Yücel'in mezarına şarap dökülmesine tepki göstermesinin ardından şairin mezarı önceki gece saldırıya uğradı./ akşam gazetesi

"memleketin hali benim halim,
öyle bir kabız olmuşum ki boğazıma kadar bok içindeyim...!"/
Can Yücel

Can Yücel'in özgeçmişi

Aklın kelepçesi

2011-08-14T23:22:00.001+03:00

resim buradan

……………………………..

*Dış güzelliğiniz “iç dünya”nızın kefili olabilir mi?

-Güzelliğimi aromatik bitkilere kefilsiz borçluyum” dedi güzel kadın.

Vücudunun ağırlık merkezini, sol topuğunun sivri yerine bindirdi;
sağ ayağının parmak uçlarında yükselebildiği kadar gerildi; omzundan sarkan kıvırcık saçlarını sol elinin iki parmağıyla orta yerinden makaslayarak, helezonik bir figür ile fırlattı; iki saniyelik zamanda üçyüz altmış derecelik savrulmayla, bir balerin kıvraklığında aynı noktada bitiverdi. Akordeon kıvrımlarına benzeyen eteğinin kanatları da saçlarına paralel, paraşütün piste inişini andırıyordu.

Gülümsedi.

Sorumun cevabı derinliği belli olmayan bir çukura gömülmüştü sanki. O derinlik belki bir mezar idi belki de çimlenmeye bırakılmış, bir zaman sonra meyvesini verecek bir tohumun anarahmi….

Gülümseyişinin ekosu dalga dalga yayılıyordu atmosferin azot kümesini ittirir gibi.

*Domates aromanın neresinde?

-Yüzümün allığı domatesten ithal sadece ve bir de salçası.

*Yüzünün allığı masumiyet rengine benziyor oysa. Ten kokusunun şarap kırmızısından sızma olduğunu okudum henüz yazılmayan bir kitapta….

-Çok kitap okuyorsun anlaşılan?

*Aklımı onlara borçluyum.

-Aklın güzelliğe “üstünlüğü” nedir?

*Aklın güzellikle “bütünlüğü” vardır.

-Kitap mı sevgili mi” desem?

*Oysa “aroma mı sevgili mi” diye sormazdım.

-Düşün ki, sorulara ambargo koymayacağını bilerek sordum?

Bir anda “kitap gibi sevgili” cevabı geçti içimden. Öyleyse elma ve portakalı neresine koymalıydım bu felsefenin! Afallamam çok uzun sürmedi:

*“sayfaları bitki aroması liflerinden, harflerinin mürekkebi çilek suyundan, konusu “mutluluğun tanrıçası” olan bir kitap demek istedim.

-En son okuduğun…?

*Sen; henüz bitiremedim”

-Hemen bitmesini ister misin?

*Kitapların sayfaları biter, anlamları değil.

-Senin için anlamın ne anlamı var?

*Anlamın anlamını, anlamsızlığın karanlık yüzü tanımlar, ben değil.

Belikten boşanmış saçının birkaç telini paşparmağına sarıyor gibi yaparak, kafa profilini hafifçe çaprazlayıp, gözlerini yere doğru uzattı. Gamzelerinde aniden beliren kızıllık, mayhoş utangaçlığının masumiyet mührü gibiydi .

Durgunlaştı.

Sündürülmüş heceleri andıran ses tonuyla sormaya devam etti.

-Korkak mısın? Sorumu değiştiriyorum, maceranın değeri nedir sence?

*Elbette heyecandır ama…

-“ama”ların mayası bahanelerdir, bunu bilir misin?

*Trafikteki yön işaretleri de birer “ama” değil midir?

-Onlar hız keser ama (pardon) ve heyecanı öldürür.

*Bir ölüm olacaksa o sadece heyecan olsun; toprağı olsun da, mezarı olmasın. Heyecan, risk alma ve değişim sevincinin üst frekansıdır. Yeter ki risk alacak zaman bol olsun.

Aniden yüzüme baktı. Bakışının ateşi kalbime hararet fırlatıyordu adeta. Kısa sürdü ama gelecek yılların romanını okuma sihri yüklüydü gözlerinin ferinde.

-Doğa Aromasını sever misin?

*Borçlandıracaksa evet.

-Borçlanmak ürkütmez mi seni?

*Borç yiğidin kamçısıymış; kır at kamçıyla rahvana gider demiştim.

-Yiğitlik nedir sence?

* Estetik ile aklı yan yana bir ömür tutabilmek.

-Benimle evlenir misin?

………………………..

Gün-demsizlik

2011-07-31T15:29:00.001+03:00

Yaz-mıyorum ve gündemsizim.

Günebakan gibi sessiz ve öfkesizim.

Taç yapraklarım bulanıklığa inat ışık toplarken,

dilim değil,

tanelerim vitamin mermisi kadar sivri.

“Gündemsiz kal, Gün-eş-siz kalma” yazdım yükselen manşetime.

Yüzüm güneşe doğru, sırtım denize.

Ulusal gündemde ne var, kaçıyorum.

Gündem operatörleri ne halt karıştırıyor, bilmiyorum.

Dağlarda kaç türk-kürt köylüsü ölmüş, öldürülmüş, aldırmıyorum.

Ortadoğu halkının giden ağası, gelen paşası kim sormuyorum.

Kaç kitap toplatıldı, kaç tecavüz pürtletildi,

Kaç yüzbinmilyon kişi yeniden,

12 bin dolar gelire teğet geçemeyeceği hayata doğdu,

düşünmüyorum; kahrolmuyorum!

Mevsim yaz ve ben gündemsizim.

“Düşünmeyi bırakıp yaşamaya bakacak kadar

liberal romantikim o kadar”!
….
Desem de inanmayın.

ben(deniz) gündemsiz “dem”lensem de

Descartes hayranlığımı nadasa göndersem de.

Güneş yanığı başka, kader yanığı bambaşka!

Sormalı onu yazın ormanlara ve bir de aşka.

Yanığı regüle eden hedonist bronzluğa karşı

“kara kader” renkten sayılır mı ki!

Ehven-i şer-iat Demokrasisi

2011-06-25T01:02:00.003+03:00

Kapitalizmin özüne çılgın egozim hakimdir. Ayıdan post, kapitalistten dost olmadığını, ulusal geliri ve hak kullanabilme olanaklarını paylaşım adaletsizliğinden biliyoruz.

Kapitalistin aşkı ve milliyetçiliği değil, bütçesi ve hesabı olur.

Kapitalizmin demokrasisi üretim araçlarına bağlı, halk oyu bir tiyatrodan ibaret.

“Demokrasi, tüm üye veya vatandaşların, organizasyon veya devlet politikasını şekillendirmede eşit hakka sahip olduğu bir yönetim biçimi”ymiş.

“Eşit hak” ha!

Yalancı!

Tanımlar eksiksiz yapılır da, hakları kullanabilmenin maliyetini vurgulamazlar. Halktaki Stokckholm Sendromu alınan önlemlerin başarılı bir sonucudur.

Şiir okuma yüzünden Tayyip Erdoğan’ın mahkum edildiğinde milletvekilliğine kılıf uydurarak “affedilmesi” ile,

Hatip Dijle ve Mustafa Balbay’ı mahkum ederek milletvekilliğinin iptal edilmesi arasındaki fark tamamen liberal şeriatın özünü izah eder.

Demokrasi, zaten "ehven-i şer" bir yöntem diyorlardı. 60 yıllık demokrasi tarihimizde hep ehven-i şer ile yönetilirken, tanımdaki “eşit hakka sahip olmak” deyimi hep şerrin gazabına takıldı. Şer bir türlü gizlenecek gibi değildi de, “ey halkım, bundan daha iyisi yok” mesajıyla ehven tarafını yeşile boyadılar..

AKP’nin elinde ehven'i de gitti sadece "şer"i kaldı. Bu da demek ki, "Şeri-ata" bir "ata"lık mesafe kaldı. Ata’yı zaten gözleri tutmamıştı ki. Ama makam-mevki uğruna bir gecede demokrasi ustası olmaları, liberal takılmalarının doğal sonucuydu. Bu durumda Ata’yı demokrasilerine sos yapmak kaçınılmazdı.

Demokrasi, şeriata gidecek yolda bir araç idi.

"Demokrasi mi istiyorsunuz, alın size demokrasi" demeye getiriyorlar.

Kenan Evren’in darbe yapma hazırlığındaki mantığa ne ise, liberal şeriata giden yol da aynı taşlarla döşeniyor. (Önce asayişi ihmal edip, “tam kıvamına gelince” darbe yapmışlardı)

Oysa Demokrasileri halkın bilinci yürütür.

Demokraside emeği olmayanların yemeği oluyorsa, bu liberal rejimin doğasına tıpatıp uyar.

Sosyalizmde “para ve makamın önemi yok mühim olan insanlık”. Bu yüzden Çirkef yarışların çirkin demokrasisi gündeme giremez.

ütopyamla bile mutluyum.

" hadi ordan sen de" demiş Aysema Hocam

baba

2011-06-19T17:55:00.000+03:00

Sorumluluk, tecrübe, gözlem kapasitesi, güven, kişinin doğası, kültürünün markası, kodlanmış gen karakteri ve benzer konumların toplamına denir.

Etten ve kemikten yapılmış ama, çocukları ve sevgilisi için, stoktaki toplam enerjinin birkaç katını üretebilme yeteneğine sahip.

Babalar, evlatların geçtiği yoldan geçmiştir de evlat babanın yolundan geçmemiştir. Aradaki fark, “son söz”ün keskinliğini değil, sadece ağırlığına işaret eder. Baba, geçtiği yollara işaret levhaları diken kişidir. Uçurum ve viraj mekanlarına yön işaretleri koyan

Ve yolları olabildiğince tamir eden. Ama asla yön ve hızı belirlemeyen

İki kardeş, kendi aralarında söz birliğine varırlar, duygu ve düşüncelerini Babalar gününde açıklama kararı alırlar:

“Siz bize, kendi babanızın size verdiğinin “çok fazlasını” vermeyi başardınız. Oysa dünyada ve ülkemizde, kendi babanızla sizin aranızdaki fırsat farkı kadar ilerleme yoktu. Siz zamanı da aşmayı bildiniz. Önden yürümeyi, arkadan kovalamaya tercih ettiniz” Bize asla şu ya da bu politik, ideolojik ve genel yaşam tarzını kalıp olarak bir tek sözcükle de olsa aktarmadınız. Ama en kritik konuları anlayabilmemiz için ip uçlarını verdiniz. Biz sizin tarzınızı çaktırmadan izledik, doğru ve yanlışları gidiş yolunuzdan çözmeye çalıştık. Baba olma güdüsüyle bir arkadaş gibi davranmayı yerince çok güzel akort ettiniz. /(sözcü: Kızımız)

Belki biraz abarttılar ama, başarmak istediğimiz tam da bu doğrultuydu.

Farklı ve tatlı bir duygu

şirin bir amatörlük öyküsü

2011-06-16T22:35:00.007+03:00

Abdurrahman, kısaca Apo'nun trans hali.

akşamki alemin etkisi ruh ve bedeninde tik haline gelmiş olacak ki, gecenin 2'sinde oyun havasının yankıları kulağında tütmeye devam eder yatağından kalkar, yoruluncaya kadar oynamaya devam eder.

-Alo? Zihni abi nasılsın?

* Seydi sen misin?

-He abi benim, var ya abi, şu anda neredeyiz bir bilsen! Uçuyoruz abi, hangi gezegen bilmiyorum ama, dünyadan epeyce uzaklardayız. Böyle anlarda seni anmadan yaşamak imkansız abi.

* Şişenin dibinde yerçekimi kuvveti sıfır olur, mekanınızı anladım kardeş, uçuyorsunuz. Kaç astronotsunuz kabinde?

-Hani şu bizim gariban Apo var ya, apollonun dümeninde O var.

*Anlıyoruuuummmm! Apo uçamayı bilir miydi?

-He abi bilmezdi, doğru söylüyorsun da, kıçına motor takınca uçmayacak apo yok yeryüzünde.

*Aracınız apollo, kaptanınız apo olunca, yakıtınız malum, anlıyorum.

-Abi şu an burada olmanızı çok isterdik biliyor musun! Buz gibi su, oksijen, yeşillik, çiçek kokuları…

*Ve bir de ….

-He anladın sen oni, bir de rakı abi.

*Ama o yakıtın sadece otuzbeşliği bile beni yeryüzüne değil, yerin sıfır noktasına çakmaya yeter Seydim. Ben içmeyi bilmem pek.

-Biz senin yerine içeriz abi, sen de diğer eksikleri tamamlarsın, tam olur. Buranın havası da yerçekimine karşı abi, garanti veriyorum, seni bile uçurur bu ortam.

*Sen Apo’ya mukayyet ol emi? Evrende kaybolmasın garibanım. Zaten düzenin kaderi vurmuş, son parçası bize kalsın. Hatta ona bir melek bul da o yöreden cennete gönderelim garibanı olur mu? Yaş otuzbeşi bulmuş, O’nu evlendirirsek her konuda 1+1=3 eder O’nun hayatında.

-Tamam abi, ben onu şimdi bir otuzbeşliğin ucundaki kertmeye bağladım, bir de daire çizdim, o dairenin içinde Mevlevi havasına girdi.

Abi öbür ayda hazırlıklı gel, anlatacaklarım var.

*Bir ip ucu ver de merakım ekşimesin Seydi kardeşim

-Gariban Apo’ya kız buldum, kızın akrabalarından birileriyle buluşacağız, aracılık yapmasını isteyeceğiz. Sen de olursan iyi olur. Bu işin sevdasına coşturdum Apo’yu. Hayatında ilk kez içiyormuş. Bilirsin günde beş cümleden fazla kurmayan Apo, burada filozof kesildi başıma. Bir gün sonra Apo’ya sordum, dünkü hayatını hatırlıyor musun? “he” dedi sadece. Nasıldı?

“anlatılmaz yaşanır” dedi, bu kadar.

*Tamam, ayrıntıyı gelince anlatırsın.

Şekilde görülen sevgili dostum Apo’yu kız ile buluşturma senaryosunu kurup, ilk operasyonu yaparlar. Kızın akrabası Seydi ile Apo’yu alır, kızın evine misafir olurlar. Çaylar gelir, tam konuya girecekken, bir telefon gelir kızın babasına. Kızın abisi trafik kazası geçirmiş, acele hastaneye gelmesi istenir.

Konuyu açamadan fiyasko ile sonuçlanan bir operasyon. Türk filmlerinin öpüşme sahnesi gibi sona erer. Aşıkların dudakları birbirlerine tam yaklaşırken, her seferinde kapı zili çalar gibi…

Kız tarafı ilk fiyaskoyu tamir etmek için herhangi bir karşı girişimde bulunmaz. Bizimkiler bekler ki, ikinci adımı karşı taraf atsın da bize bir randevu versinler de şu bekarları buluşturup, tanışmalarına ortam hazırlasınlar. Hayır, kız tarafı gururlu olmak zorundadır, muhafazakar kültürün rajonu budur. Yoksa kızları özürlü ve yıkılacak yer arıyor imajı yaratılmamalı.

Konu kapandı.

Seydi pes etmez. Kız mı yok bu alemde! Hele kılavuzu Seydi olanın yolu hep cennete düşer.

Dar bölgelerde evlenmek için biri diğerine sebep olmazsa olmaz.

Seydi, bekarlıktan kalma bir kadın arkadaşıyla sokakta karşılaşır.

-Bizim bir arkadaşımıza kız arıyoruz, var mı tanıdığın, aday?

Kadın biraz süre ister; süre sonunda uygun bir kız olduğunu ve nasıl buluşturacaklarını telefonda karar verirler.

Apo, Seydi, Seydi’nin arkadaşı ve aday kız ile, kadının evinde bir araya gelirler.

Seydi’nin cemaatinde konu sıkıntısı çekilmez. Bir dalarlar ki, lafın belini kırarlar arkadaşıyla.

Bizim gariban Apo hep ayağının ucuna bakmakla meşgul. Karşısında oturan eş adayı kızı bile süzmeden, saatlerce kalırlar da konuya bir türlü giremezler.

*Ee, sonuç ne oldu?

-Ne olsun abi bu adam beni verem edecek, lafın bir yerinden girip de konuyu kendi hesabına getiremedi.

*Neden öyle oldu Apo?

+Abi bana bir ara vermediler ki, kendileri konuştu, konuyu benim olaya getirmelerini bekledim. Baktık zaman akıp gitmiş, kızı evden aradılar ve dağıldık.

*Vay, gariban Apo’m! Seydi sana bu kadar net bir ortam sağlamış, sen neden bu kadar fransız kaldın ki!

+Abi utandım ya! Ben bekledim ki, Seydi konuyu açsın, iki laf da ben edem dedim, açmayınca olmadı.

*Seydi fırsat verseydi ilk cümlen ne olurdu?

Apo terlemeye başlar, kem-küm-selamünaleyküm.

+Valla rezil olurdum kesin. İyi ki lafa girmedim.

-Abi, Apo üçüncü denemede kesin bir piste konar. Artık yer yüzüne inme zamanı geldi. Sen geldiğinde çok daha fazla yol aldığımızı göreceksin.

*Ulan kardeş, bu kadarına hakim olamazsan sen cennete asla gidemezsin Apo’m.

+Abi gözünü seveyim ne yapmam gerek bana öğretin gurban olurum! Bu yaşıma kadar hiç böyle sıkışacağımı düşünemedim. Orda söze nerden gireceğimi düşünürken tir tir titredim. Bu yüzden kızın yüzüne bile bakamadım.

*Apo’m, ham duranı ham yaparlar bunu bil şimdilik. Seydi sana kurs versin bir ay sonra geldiğimde neyi nasıl yapacağını öğrenmiş olmalısın; eksiğini tamamlarız.

politikada bilgi ve nabız yönetimi

2011-06-14T21:07:00.001+03:00

Bilgili toplumu yönetmek “genel donanım” ister. Genel donanımlıyı, toplumun her bireyinin kültür ve sosyolojik düzeyi bilincinde olan ve aşağıdakileri yukarıya taşıma misyonunu edinen diye özetleyebiliriz.

Bilgisizi yönetmek ise “nabız kontrolü uzmanlığı” gerektirir. “Nabız” mecaz anlamda insanda bulunan hazır inanç, hassasiyet ve eğilimler olarak bilinir. Nabzın fiziksel mekanı ise bilindiği gibi boğazın bitişiğidir.

Rastlantı ki, nabız kontrolü aynı zamanda boğaz kontrolü olmaktan uzakta tutulur kurnazca. Nabız uzmanlarınca açlığın, sadaka boyutunun dışında bir ilgi değeri yoktur.

Nabız kontrolü üzerine çalışmanın maliyeti bilgi kontrolüne göre çok daha ucuz, beleşçilik ve haksız rekabet sayılır.

Oy verirken nabzını kullanan ile, bilgisini kullanan bireylerin oranı, o toplumun dünya ulusları arasındaki saygınlığının da ölçüsü sayılabilir, toplumsal mutluluğun düzeyini belirleme sorumluluğunun da, ortalama yaşam kalitesi düzeyinin de…

“Demokrasi” tarihimiz boyunca verilen çoğunluk oyların bilgiye mi, inanca ve kaygısızlığa mı dayandığını düşündüğümüzde, seçimlerin meşru olup olmadığını tartışma hakkını ancak fark edebiliriz.

Verilen “oy”ların bütün bireylerde eşit olması vazgeçilmez kural olduğu halde, verilen oyların geri dönüşümlerinde aynı eşitliğin kutsanması neden hiçe sayılır?

“Kafasına kuş sıçtığında şans oyunu oynayan toplumun; ağzına sıçana oy vermesi normaldir” !..” demiş Gani Müjde.

Kapitalist rejimlerde devlet kuşunun,

servete ihtiyacı olmayanların başına, ihtiyacı olanların da ağzına sıçacağı rejimin doğasından belli.

İşveren işçiyi işten attığında işçinin ansı ağlar da, bir “işçinin işvereni işten attığında” işverenin bütün sülalesi neden sırıtır?

“Şeref ekmek bulamazken, Şerefsiz bulur” diyen Kıvırcık Ali de kapitalizmin demokrasisine taş atıyor olmalı.

Neymiş, her iki kişiden biri AKP’ye oy vermiş. Oysa daha beteri, her beş kişiden dördü kapitalizme oy veriyor altmış yıllık demokrasi tarihimizde. Ne fark eder?

Anladınız mı şimdi “milli ve dini gururla övünürken” neden bir baltaya sap olamadığımızı!

Kapitalist rejimin uzantısı olan Liberalizm, devletin güçsüzleşmesini neden bu kadar şiddetle istiyor? Diye soranlar olabilir.

(Aranan) “Demokrasi bir denge rejimidir.

Çağdaş “çoğulcu demokrasi”lerin temelindeki denge, “emek” ile “sermaye arasındadır.

İşçinin gücü sayısından, işverenin gücü parasından gelir. Sayı ancak, bilinçli ve örgütlü olduğunda anlam taşır. Oysa para, tek başına bile etkilidir.

İşveren Vehbi, tek başına siyasal dengeleri etkileyebilir. İşçi Vehbi ise tek başına hiçbir ağırlığı yoktur”. /A. Taner Kışlalı

Öyleyse iki Vehbi’nin aynı siyasi partide buluşmasındaki çelişkiyi ancak turnusol kağıdı açığa çıkarabilir.

Yönetecek kadroyu seçecek olan bireylerin bilgi homojenliğini sağlamanın gereğini de…

Bilgisizliğin ve bilginin doğası, kapsamı, ölçüsü ve kaynağı nedir?

Sanırım rezaletlerin püf noktasının yattığı yer burası.

Soldaki aydınların araştırması ve geniş kapsamda çalışması gereken nokta da…..

materyalist idealimin şiiri

2011-05-31T16:33:00.000+03:00

Has iken hastalandım

Onsekizde pas aldım

Şutlar out olunca

Doktora selam saldım

Selamım baş üstünde

Saçlarım kaş üstünde

Beni Tutana aşk olsun

Ruhum uçuş pistinde

Her aşığa gül olsa

Gülüşü öpüş dolsa

Öpüşe fren olmaz

Sevdiğin rehber olsa

“Ruh maddenin yansısı”

Sağlık aşkın kasası

Baharı hissedişim

Moralimin tasası

Baharım tuttu beni

Tuttu da Furutti beni

Başka söze gerek yok

Haplarım yuttu beni

zihni örer

Aziz Nesinlikler

2011-05-25T14:27:00.001+03:00

MHP’yi röntgenleyenler için söylenmiş.

Diyalektik mantık:

Bu insanların özeli, mahremi olan aile bireyleri tarafından ortaya atılmışsa o başka. Ancak, çeteler, örgütler ve emniyet insanların yatak odalarına kadar kameraları sokuyorsa orada durup düşünmek gerekir.”/Altan Tan-Bağımsız aday

Formel mantık:
Adalet ve kalkınmanın gereği düşünüldü, yüzde 5 de buradan oy gelse, karın kötüsü olmaz.
Anafikir:
Cinselliği tabu görenlerin röntgencilik güdüleri çılgınlaşır ve "pazar değeri" yükselir! Politik rekabet liberal savaşa dönüşmüşse, aşkta ve savaşta her yol mubah sayılır! Olayın sonunda para ve makam varsa, ahlak da ertelenebilir!

Tez:Anketlerdeki “sorunlar” sıralamasında İŞSİZLİK birinciymiş.

Sentez:İşsizliği son sıraya alan parti de birinciymiş.

Haber:Koruculuğu bırakan Meman aşireti BDP saflarında yer alma kararı almış.

Yorum:Kurtlu eriğin aşureye kattığı tat afiyet olmaz.

Olay:

-Afyon'un milletvekili sayısı biliyorsunuz 7'den 5'e düştü. Ama evvel Allah ben Afyonkarahisarlı kardeşlerime inanıyorum bunu 5'te 5 yapacaklar; değil mi?/Başbakan

-Eveeettttt/Türk Halkı
Türk aklı:hafızada yer eden “7’den 5’e” düşüşün süreci değil, “5’te 5”in fotoğrafıdır.

Form:Fetullah cemaati, Gazi Tıp’ta okuyan (erkek) yeğenimin tüm masraflarını karşılıyormuş (sağolsunlar)

Diyalektik:Yeğenimin annesinin eğitimine, “kızların okutulması günah” fetvası ile engel olan zihniyetin ta kendisi!

Almanya'da bir Sansür serüveni Birgün Gazetesi

Sansür kokusu

2011-05-18T20:36:00.001+03:00

antisansür

Bizler ne hayal aleminde yaşıyoruz, ne de insanları olduklarından daha iyi hayal ediyoruz, onları oldukları gibi görüyoruz. Bu nedenle insanların en iyisinin bile otoritenin uygulamalarıyla özde kötü kılındığını ileri sürüyoruz. İnsanın insanı yönetmesinden bu nedenle nefret ediyoruz. demiş Pyotr Alexeyevich Kropotkin /Sevgili siyasalbilimci Ayşegül yazmış.

Sansür, ahlakı tıraş etmeye kalkışırken, özgürlüğün derisini yüzen resmi bir eylemdir.
Sansürün soğuk yüzü ürkütür de ondan izocamlı kılıflarla işleme konulur.
Biber gazı ve jopun erişemediği iletişim kanallarının “erişim”lerine erişilerek Ortadoğu rüzgarının kum fırtınasına karşı koymayı düşünüyor olabilirler.. ama kulağımıza “ahlak kurtarma ayarı” olarak gelmesi matris şifrelemesini akla getiriyor.
Pazarlama taktiğinin şifresi de kopya ihtimalini güçlendiriyor. Osmanlı torunları olduğumuza göre, genetik kalıtım kaçınılmaz olmalı. Matbaayı 200 yıl ülkeye sokmamanın gen intikali... Basılmamış kitapları toplatacağına matbaayı yasaklamak daha kestirmeydi ama, kör olası internet icat oldu mertlik bozuldu. Ne kötü rastlantı!

Sansürlerin karakteri gizlilik ve sinsilikle eşdeğerdir her zaman. Korumacı gösterilir, altından muhalifsavarlık çıkar.

Bekarlık günlerimizde, birkaç arkadaş ile erotik bir film oynatan sinemaya gitmiştik. Sık tartıştığımız, bize ahlak dersi veren, milliyetçi-mukaddesatçı bir arkadaşımızı o sinema salonunda görünce ve o da bizi görünce, deplasmanda seyircisiz oynayan bir futbol takımı psikozuna kapılıverdi. “Hayrola bu filmde ne işin var senin” diyerek bir gol atma hamlesinde bulundum. Arkadaşımın mahcubiyeti yüzünün renginden okunuyordu. Cevabı da bir o kadar kırmızıydı:
-“Hani siz materyalistlerin savunduğunuz bir teziniz var ya,
e-e-ee?
-Görmediğinize inanmazsınız ya, bu teze dayanarak, erotik filmlerin ahlaksızlığını yerinde eleştirmek için bakıyorum” diyerek, espriye kontratak yapmıştı.

Ahlak bozan web sitelerini tespit edenlerin ahlakı nolacak? Onlara iş başındayken radyasyon elbisesi mi giydiriliyor?

Toplum aile, kadın ve hatta çocukların güvenliği elbette çok önemli. Dert bu ise gerçekten, daha akılcı birçok yolu olmalı. Öncelikle “internette güvenlik” konusu tartışmaya açılmalı. Yanında bir adet de organ mafyasının sempatik yüzünden söz edilmeli. Hatta biraz da 9 yaşındaki kız çocuklara nikahı mübah görme inancından….

Belediyeler ve milli eğitim müdürlükleri, her hafta sonlarında öğrenci velilerine bu konuda konferans düzenleyebilir.
Milli eğitim Bakanlığı, dergi-broşür hazırlayarak, öğrencilere dağıtır ve bu bilgilerin aileler tarafından öğrenilmesi sağlanabilir. Televizyon kanalları yarım saat bu konuya ayrılabilir.
Dumansız hava sahası reklamından daha öte, bilgisayarda internet kullanımı ve çocukları izlemenin teknik yöntemleri öğretilebilir……..

İnsanı en iyi kanun değil, bilgi-bilinç ve olanaklar korur.

Sansür ve sansar kandaşlığı

sansar

Sansar ile sansür sözcük harfleri bakımından olduğu gibi, karakteristik olarak da birbiriyle alabildiğine bütünleşen özelliğe sahip. Sansarlar da sansürler gibi gündüzleri uyuyup geceleri avlanırlar.
Sansarlar özellikle insanların uyudukları saatlerde, gizlice tavuk kümesine dalarlar. Çünkü tavuk, yumurta, kuş sansarların, temel besinleridir. Tavuk-yumurta Burhan Kuzu’ya atılan yumurtaları akla getirir. Öğrenciler nerden bulurlar bu kadar yumurtayı:)
Sansarlar, beslenebilmek için yumurtanın kaynağını kurutmak gibi bir kemirgenliğe sahip ise, sansürcülere atılacak yumurtaların da sansarlarca sansürlenmesi tam isabet.

Sansarların çiftleşme dönemleri Haziran- Ağustos ayları arasında olup, internet sansürünün de 22 Ağustosta yürürlüğe girecek olması Ömer Çelakıllı’ca rastlantılardan biridir. Sansarlar, Mart- nisan arasında 2 ile 4 (2+4=6) yavru yaparlar. 5651 nolu kanunun /6. ispiyon maddesi buna işaret eder.
Ayrıca Sansar’ın pis koktuğu söylenir. Terleyip de uzun süre yıkanmayanlar için “sansar gibi kokuyorsun” denir halk arasında. Sansürün de hangi noktada kokacağını, hangi konuların ahlaksızlık kabul edileceğini kimse önceden kestiremez. Bu yüzden “ya hep ya hiç” metoduyla teslim olmak, internet kullanımından ve vitrinlerdeki kitaplardan uzak durmak en garantili yol olmalı!

Sen öyle San-sür-sen de gitmez bir adım ileri.

can bahardan gelir

2011-05-09T23:09:00.001+03:00

can bahardan gelir

Bu yıl bahara geçiş biraz sancılı oldu.

Acı acıyı su sancıyı keserdi ya! Mevsimin yüzssüzlüğü kabak tadı verince, yağmur suyu sancının nedeni oldu bu kez.

Kimyasal sancıların ömrü bir bedende birkaç saati ancak bulur da, ruhsal sancılar radyasyon etkisi bırakabiliyor insanda.

Geçim için para kazanma disiplinim olmasa, tüm günümü yağmurun aşka davet sesini dinlemeye adardım.

Oysa vahşi özgünlüğümüz, tavan-duvar baskısına çok fazla prim vermiyor. Ve oysa primler verimliliğin en dinamik kışkırtıcısı.

Hücreler tembelleşiyor, kandaki yağ oranı yükseliyor, seslerin makamı kulak ötesinde melodisini kaybediyor., anlamlar gürültüye, cevaplar zırıltıya dönüşüveriyor.

Kavalın üfleme deliğini rüzgarın geldiği yöne tutarsınızda, çıkan ses öyle melodisiz, bir tufanın siren avazı gibi, ruh gıcırtısına dönüşüyor.

Her sözün “gürültüden fazla” iddiası varsa, mercek altında bir anlam testine tutsak ediyor insanı. Buna alınganlık deniliyor, hem de en zırzırısından!

Grileri siyah görüşümdeki yavuz hırsız kombinasyonum hiç alışıldık bir travma değildi.

Öyle anların anlamını anlayacak kapasitede olmayan birine anlatacağınız ne olabilir ki! Siz ne söylerseniz söyleyin, hiçbir şey söylememiş sayılırsınız o anda. Ya da kurduğunuz cümlenin harflerini tersinden okumak gibi… hep ben haklıyım ve diğerleri her durumda vasat!

Şiiri sesli okuduğumda, her nokta ikametgahında, yüz basamak merdiven çıkan birinin solumasını andırıyorsa ceberut imajım, bilin ki iki nedeni vardır: birisi, şiirin ruhumda estirdiği hayrani kuşatma, diğeri, akciğerleri işgal eden sanayi atıkların patron zengin eden toz kümesi.

Bende her ikisi birden mevcut ve buna bir de metabolizma terörizmi eklenince, Sevgilim bendeki bu “Ak Parti gidişatı”na bir son vermeye karar vermiş. “Senin kolestrolün yüksek, kalk gidiyoruz” dedi. Gitarın telleri bile isyanda olunca bu işkenceye, bana katlanan Yoldaşıma bir ömür borçlanıyorum.

Sabah kahvaltı yaptırmadan kendimi(zi) doktorda bulduk. Bir gün boyu check-up testinden sonra, altı parça ilaç ile büyük taarruza geçmiş bulunuyoruz. Kolestrol fazlalığı, sinüs yollarının tıkanıklığı, göz… kısacası, iki günlük ilaç kullanma seansına geldiğimde ve benliğimdeki değişimi hissettiğimde, baharın tüm hünerlerini fark ederek, Yoldaşım’dan özür dileyip, alnının tam ortasına bir mahcubiyet öpücüğü kondurduktan sonra, tüm mevzilerimi tekrar kazanmanın heyecanını yaşamaya başladım. İlaçları tam kullandıktan sonra beni tutana aşk olsun da başka şey olmasın.

Çingene Hayriye’yi de belki bu hastalıklar kuşatmıştır, O’na anlatacağım ve aynı ilaçları almasını önereceğim. Çünkü, O da bu yıl şarkı söylemiyor ve baharın farkında değil.

Sağlam kafa sağlam vücutta bulunur diyen M. Kemal, Hitler’in bulaşıcı hastalığını değil, benim arızalı halimi kastetmiş olmalı.

Çingene Hayriye gelmiş

2011-04-26T10:09:00.003+03:00

Hüsnü Şenlendirici & Vasilis Saleas düeti.

Hayriye, sokağımızın bahar müjdecisi. Kışları İstanbul’da geçirir, her baharda döner Alanya’ya.

Çocukluğumun geçtiği köyde leylekler, yaşama sevincimizi coşturan bir sembol idi; Hayriye de şimdi öyle…

Çapraz komşu binanın yer katında kiracıdır Hayriye’miz. Balkonda kendimi gitar mevzisine aldığımda sanki Hayriye’yi hedef alıyor muşum gibi gelirdi. Görüntü hala da öyle, içerik değil. Ben(deniz) 4. katın camlı balkonunda “kendim çalar kendim dinlerim bir de sevenlerim” iken, O yüksek ses ile, konuşur şarkı söyler, teyp kasetinden müzik çalar oynar, ziyaretçi yoldaşlarını da oynatır.

Monotonluğu mahalle sakinlerinin kibirine gömer.

Mahallede bizden başka seveni olmadı henüz. Biz Hayriye’yi çok sevdik.

O, “Hayriye’miz” tabi ki; çıkmaz sokağımızın monotonluğuna çiçek ve güllerimizden sonra, ondan başka rest çeken bir varlık daha çıkmadı beş yıldır. O’nu sevdik, hem de çok….

Mahalleli sevmedi! "Yüksek ses ile gecelerin sessizliğini parçalara ayırıyor, mahalleyi uyutmuyor" diye 155'i aramışlar. Uyarmışlar, tehdit etmişler, Hayriye’yi Hayriyelikten çıkarmışlar. Şimdi onu kendilerine (bize) benzetmişler, bir kuru odun parçası gibi olmuş!

Onurlu bir kadın. Kedi karakteri seziyorum O’nda. Yiyecek için vs. asla boyun bükmez de, insan olduklarını kavrayanlara karşı kedi gibi yumuşak ve nezaket küpüdür. "Rom" çingenecede "insan" demekmiş. Roman sıfatı burdan türemiş. "Biz de insanız" tepkimesiyle çingene imajının kurtarılmasının başka dili....
Kendilerini şikayet edenlerle ve polislerle kavgasını duyduğumda saygım katlanarak büyüdü Hayriyelere.

Hayriye Çingene.

Yüzüne “çingene” diyenleri ikiye ayırıyor, bir kısmına “sensin çingene”, diğer (bana) abi diyor…..

Çingenelik –özellikle- özgürlüğün ve evrende en egzotik çeşitli yer aramayı kültür edinen göçebeliğin ve servet egemenliğine başkaldırının simgesi olduğunu söylediğimde, orijinal Hayriye bir anda parlayıverdi yüzüme. Sizi “çingene” olarak aşağılayanların da sizin gibi bir göçebe torunları olduğunu bilin. Siz Hindistan diyarından bu tarafa gelenlerin, biz orta asyadan gelenlerin torunlarıyız; sizden tek farkımız kuruntumuz….

* * *

asalet yarışı:

Çingene delikanlı bir mühendislik bürosuna iş başvurusu yapar.

Ciddiye alınıp sözlü sınava çağırılır. Büro amiri alay etmeye kalkışır çingeneyle:

-Hayri hangi fakülteden mezunsun?

-kaldırım mühendisliğinden abi.

-görevin neydi Hayri Bey?

-Kaldırımlarda klarnet çalardım, bahşiş alırdım.

-Peki, burada aynı işi mi yapmak istiyorsun?

-İsterseniz, siz çalışırken, baş ucunuzda çalarım veriminiz yükselir abi.

-yok yok, sen temizlik işini yap, mesela biz sigara içeriz izmarit atarız, kağıt kırıntılarını atarız, hatta bazen tükürürüz, sen temizlersin; tecrüben var mı bu konuda?

-He var abi, bizim çadırlarda inekler altına sıçtığında temizlerdim, burada da aynıymış.

/z.örer

* * *

Hüsnü Şenlendirici (d. 12 Temmuz 1976, Bergama-İzmir) Roman asıllı Türk klarnet virtüözü ve müzisyen. Müzikal geleneğe sahip bir ailenin çocuğudur. Dedeleri Hüsnü Şenlendirici (klarnet, trompet) ve Fahrettin Köfeci (klarnet), ve babası Ergün Şenlendirici (trompet) gibi müzikal bir geleneğe sahip bir ailenin üyesi olan Şenlendirici de 5 yaşında klarnet çalmaya başlar. Özellikle 12 yaşına kadar Ege ve Anadolu'nun çeşitli kültürleriyle müzikal yolculuğa çıkar. 1988'de İstanbul Teknik Üniversitesi Türk Müziği Devlet Konservatuvarı Çalgı Eğitim Bölümüne girer, 4 yıl sonra okuldan ayrılır./Wikipedi

Vasilis Saleas: Yunan bir klarnetçidir. 1958'de Mesedogi'de doğdu. Aynı sene içerisinde ailesi Atina'ya yerleşti. Klarnet çalmayı henüz 9 yaşındayken amcası ve babasından öğrendi. 11 yaşında ilk konserini verdi. 14 yaşında ise profesyonel anlamda ilk kaydını yaptı.

Mikis Theodorakis, Dionisis Savopoulas ve Stamatis Spanoudakis gibi sanatçılara klarnetiyle eşlik etti. Saleas 90'lı yılların başında Vangelis'le beraber çalıştı. İlk solo albümü "Orama - The Music of Vangelis"'de Vangelis'in eserlerini klarnetiyle yorumladı. 2000 de kendi adını taşıyan albümü çıkardı/Wikipedi.

Liberalizmde atış ve satış serbest

2011-04-16T22:14:00.003+03:00

Atma Recep Din Kardeşiyiz atasözü özelleştirilmiş.

Atasözleri de mi yağmalanıyo ne!
Soluduğumuz havadaki oksijenin özelleştirilmesine ne kaldı ki şuracıkta!

“Atasözleri ve havadaki oksijen kamunun malıdır, özelleştirilemez” demiş, hayata kalbinin attığı yerden bakanlar. Oysa, kamu sektörlerinin ekonomi bölümü özelleştirilebiliyor da, kültürel bölümü neden özelleştirilmesin!

AKP Genel Başkanı’nın ulusal servetten yararlandırma bakımından, “gri+kara+yeşil” (daha çok yeşil) sermaye sınıfının politikacısı olduğunu düşünmeyenlerin çoğunlukta olduğu biliniyor. Bu O’nun bir ideolojisidir elbette saygı duyulur. Ama ideolojinin karakterini analiz etmek de bize düşer, olup bitenlere bakarak.

Recep, mizah kültürümüzde hep “atan” olarak bilinir. Atmaktaki öznenin “palavra” olduğu da bilinir. “Recep, din ve palavra” sözcüklerinden türetilen “atma recep din kardeşiyiz” deyiminin kökeni tarihte hangi recep için söylendiyse, sanki başbakanımıza da pek yakıştı.

Recep Bey milli görüşçüyken, O’nun (karizmatik ve istikrarlı) radikal-protest bir yanı vardı. Burada yazdığım gibi protest tavır cesaretini daha çok kendi özündeki haklılıktan alır. Ya da ben öyle düşünüyorum. Ancak, Başbakanımız bir, bilemedin birkaç gecede milli görüş militanlığından liberal ideolojinin yürütme makamına sıçrayınca, “Recep”liğinin tüm hünerleri coşmaya başladı. Atmalar karizmayı çiziyor da, haberi olmayanlar olanlardan daha fazla.

İcraatları klasik ama, tavırları radikal kalmaya devam ediyor yeni kariyerinde. Sanırsınız ki karşısındakiler hükümet, kendisi mağdur ve masum bir muhalefet. İşte burada sırıttı söylenen ile anlaşılmayan arasındaki farkın çelişkisi.

Grafik ile düşünelim:

Şekilde AKP Genel Başkanı, frekans (sinyal) kaynağı konumunda gösterildi. Devamında, ayırıcı (siplıttır) , modem, telefon ve bilgisayar var.

Çalışması şöyle: Ptt telefon hattından gelen kablo ayırıcının girişine bağlanır, iki çıkıştan birisi telefon makinesine, diğeri internet modemine girer. Ayırıcının görevi, ses ile ses+ görüntüyü ayırarak, paraziti önlemektir.

Tezimiz şudur: Recep T. Bey ile Türk halkı arasına bir Siplitter konulduğunu düşünelim; söz ve tavırları toplumun hangi kesiminin nasıl algıladığını görelim.
Başbakandan gelen sinyali ses olarak algılayan kesim, büyük oranda muhafazakarlardır (telefon makinesi gibi). Telefonun sesini, salt melodi biçiminde algılayan “cemaat ruhlu” muhafazakarlar için anlamdan çok yankı önemsenir.

“Ses+görüntü”yü birlikte algılayanlar ise, kemalist ve sosyalist devrimciler (Modem gibi).

Modem ses ve görüntüyü bilgisayara aktararak, bilgi haline getirdiğinde, sözlerin ve vaadlerin (görüntünün) anlam kalitesi (gerçeğe mesafesi) ölçülmüş olunuyor (diyalektik ya da dijital algı).

Birkaç örnek ile tezimizi olgunlaştıralım.

Toy gençliğimde, Milli görüş davasında emeği olanlardan biri olarak biliyorum ki “demokrasi şeriata giden yolda bir araç” olacaktı. Bu durumu, düşmanın silahıyla silahlanmak” hadisiyle izah ederdi o zamanki “büyüklerimiz” Bunu ben ve bütün milli görüşçü camia böyle bilir. Aşkta ve savaşta her yol mübah ise, alın size bir değiştirme mübahı. Recep T. Bey F taktiğiyle, “...şeriata giden yolda” kısmını “atmış”. Atış-1

Ünlü van minıtı arap ve türk cemaat tayfası, telefon melodisi gibi algıladı, İsrail ile sürdürülen gizli ilişkilerin (askeri bölümde) içeriğini merak bile etmediler.

Devrimci kesim ise van minıtı Modem gibi algıladı. 19 insanın öldürülmesiyle sonuçlanmasını ya da etik bir diplomasi dili olmadığını düşündü. Öfkeyle yatan zararla kalkar” özdeyişini burada da çöpe “atmıştır” Atış-2

Türkiye’ye Fransız kalan adama seçim öncesi bir salvo daha atmak istedi, taraftarları yine transa geldi. Ama adam Türk kökenli çıktı, o da boşa “atılan” bir adım oldu. Atış-3

YGS şifresi savunmasından tatmin edenler tatmin olmadığını sonradan itiraf edince, başka ülkelerde Bakan düşüren olayların, bizde bitini dahi üzerinden “atamadığını” görüyoruz. Atış.4

Cemaat tayfası ekonomik büyüklükte dünya bilmem kaçıncısı olduğumuzun sadece tıngırtısını duyarken, devrimci tayfa fiyaskoların ayrıntılarına kafayı takar. Görülür ki, gerçekler ayrıntıda gizli. Önemli olanın büyüklüğü değil, fonksiyonu olduğunu bir kenara “atmış” olduğu görülüyor. Atış-5 (Bu konu ayrı başlıkta incelenebilir).

R. T. Erdoğan Milli görüş İl başkanı iken,“önce maneviyat” sloganıyla yola çıkmışlardı.
Politika yaşamlarında edindikleri servet miktarının, hiçbir ekonomi prof.un “beceremeyeceği” miktarda olduğu söyleniyor. “önce maneviyat” diye manşet “atıyorlardı” -Atış-6

Kısacası, liberalizmde satış kadar, “atışlar” da serbest.

Seçim öncesinde tamamen yoksulcu görünen Politikacıların karakterine yansıyan kültür kökeni kolay formatlanamaz.

Mutlu bir toplum olabilmek için kendimize reva (layık) gördüğümüz talep düzeyi önemlidir. Düşük düzeyli yaşamayı kendimize layık görürsek, mesajları melodik ses gibi algılarız, kulağımıza hoş gelirken, karnımız aç kalır da, kaderden sayarız sonra. Kurulan tuzakların farkında olamayız.

Kendimizi daha iyi koşullara layık görürsek, içerik ile ilgileniriz. İçerik ise, ideolojilerin markasında gizli, atmasyonlarda değil.

türbandan kurban olunca

2011-04-13T23:24:00.003+03:00

Başın içi gibi dışı da örtülüydü bu dünyaya. Örtü gizleyen demekti, örtünen de gizlenen…
Örtünün üç tür ağırlığı vardı durduğu yerde;
-cinsiyete her an bir bakış saldırısı korkusu,
-saç tellerinin en dipten kırılarak, yönünün değiştirilmesinin ağrısı;
-hücrelerinin D vitaminine kapatılması.

Bu ağırlıklar altında terlemek kaçınılmazdı. Bir rüzgar esti o gece; teri soğutmak mı, örtüyü savurmak mıydı niyeti? Yoksa rüzgar “laikçi” miydi? Kim bilir…!

oooyy anam oy! (12Haziran için)

çatlamış ar damarın ideolojik rengi

2011-04-07T23:04:00.000+03:00

“Akacak kan damarda durmaz” derler, öyleyse ”ar damarı çatlamış”ların kanı neden tükenmiyor?
“Harici kan ile besleniyorlar da ondan”….
Ar damardan kaçan kan ahlak ve etik değerleri de birlikte götürürken, yerine başka emeklerin kan ve ürünlerini devşirirler. Maddi olarak daha da güçlenirler ama, maneviyatları batar. Maneviyatları battığından “maneviyat ticaretini” politik amaçlarına harç yaparlar. Harç, birkaç hamle sonra “haraç”a dönüşür de, enayi tayfası hiç farkında olamaz.
Liberal karmaşada oyunun asıl kuralı budur.

Biraz, tıp kapsamında ahkam keseceğim izninizle.

Kan debisinin dengeli olma durumu, insan psikoloji ve fizyolojisinin sağlıklı olduğunun göstergesi sayılır.

Kalbin çakraya (belki de üst beyine) ilettiği kan, nöronlarda kimyasal madde salgılanmasına neden olacağından, oradaki pozitif enerji, duyguları biçimlendirir ve aklımızı tetiklediğinde, kendi davranışımızı (özellikle haksız tutumumuzu) sorgulamaya başlarız. Böyle bir durumun tek sözcükle ifadesi “utanç” olarak bilinir; bir çeşit vijdan muhasebesi, yani “soğuk terleme” hali.

ar damarı çatlamak; “utanç duyulacak şeyleri hiç sıkılmadan yapar olmak” diye tanımlamışlar. Kan basıncının yetersiz olduğu (hissizlik) durumunda kişi, -evrensel etik ölçülere göre- işlediği suçtan dolayı ya farkındasızlık-uyuşukluk yaşar, ya da (suç işlemede fazla tekrar yaşanmışsa) bağışıklık sistemini güçlendirir ve tepki gördüğü ve göreceğini umduğu anlarda “hiç bir şey olmamış gibi” davranmayı bir tiyatro oyuncusu ustalığında sergileyebilir. Kişi arsızlıkta profesyonelleştikçe, “yavuz hırsız ev sahibini bastırır” deyimi tam da böyleleri için “huy markası” haline gelir....

Ar damarı çatlatmayı göze aldıran tutum, ego çılgınlığı yani, kısa yoldan çok kazanma ve boyundan büyük mevkiye sıçrama tutkusundan başka ne olabilir?

Ahlak konusunda çok iddialı ve bir o kadar da egemen olan, aynı zamanda toplum çıkarını kontrol eden fikir, inanç ya da siyasi organizatörler vardır. Onların pratiklerini “ar damarı” kapsamında sorgulayabilmek biraz “protest huy” ister. Protestçilik riskli bir misyondur. Tüm cesaretlerini özenle korudukları ar damarlarından alırlar. “Protest huy” ile “yavuz hırsız” tavrı şekil olarak benzeşebilir ama içeriğinde etik fark vardır ki, birbirinin cepheden rakibi, hatta düşmanıdırlar. Bir yürekte her ikisinin birden barınması imkansızdır. Protest huy derinden gelir ve kullandığı enerji tüm hücreleri titretirken; “yavuz hırsız sesi” çürük tenekenin yankısını andırdığından birkaç hamlede omurgasız bir tepkime olduğu anlaşılır. “Yavuz hırsız” deşifre edildiği halde gürültüsüne devam ediyorsa, o “arsızlık patenti” hakkını kazanmış olur.

Köle ruhluluğu kanıksayanlar ve mürit karakterliler genellikle ar damar testi konusunda yeteneksiz, ya da isteksizdirler. Böyle toplumda kullanmayanın demokrasisini ve genel haklarını kullananlar (çok kolay anlaşılacağı gibi), arsız takımıdır. Başkasının ortada kalmış demokrasisini kullanmanın ideolojik adı, liberal demokrasidir. Liberal girişimciler, böyle bulanık havayı öyle severler ki, fırsat-ganimet kapsamında, “serbest piyasa” kuralının tüm verilerini “ar damar” kompleksiyle yatırıma dönüştürürler. Böyle tablolarda çoğunluğun oy ve emekleri, arsızların çıkarına yönlendirilmesi kaçınılmazdır. Hep “huzur ve barış” isterler, ahlaktan çokça söz ederler….
Lügatte “ahmak, enayi” diye bilinen kitlelerin üzerine kurulan bir parti, kooperatif, dernek gibi örgütlerin (çoğunun), çatlamış ar damara tutunmadan çoğunluğun desteğini sürekli alması, “eşyanın tabiatına aykırı”dır.

Çıkar çelişkileri süreklilik arzedipte tavan yaptığı bir yerde, katıksız itaat başka türlü nasıl izah edilebilir?

Ar damarı çatlayanın ter damarı çatlamaz.
Bu yüzden nah utanırlar,
tükürükleri yağmur sanırlar.
z.örer

Bir sonraki yazı konusu “ar damarı süzgeciyle, kadın hakları”.

Blogger yasağında suç ve ceza kavramı

2011-03-24T21:29:00.003+02:00

Eskiden sendikalar kapitalist rejimin güvenliği bahanesiyle, egemenlerin korkulu rüyasıydı; onu "liberal operasyon" ile hallettiler. Günümüzde sosyal medya sendikaların yerini almış gibi görülüyor. Ve onun da icabına bakıyorlar.
YouTobe yasağı, telefon ve msn dinlemeler, kitap yasağı, Blogger yasağı...vs.
İşin tuhaf yanı, işlemediğim bir suç için yasaklı olmak! Komşu elektirik faturasının borcunu ödemiyor diye mahallenin elektriğini kesmek gibi...
Örnek, Bu Siteye erişim yazarı tarafından taa 2007 yılında (terkedilerek) engellenmişti. Belki şifresi bile kayıp... Kapalı siteye bir yasak da mahkemeden gelince, bana göre çifte sabıklı site ünvanını aldı ve biraz da mizahlık durum oluştu..

Ölüye kurşun sıkmak denir buna.

Evet, Blogger bizim mülkiyetimizde olan birşey değil. Bu yüzden bir hak iddiasında bulunamayız. Çünkü direk bir bedel ödemiyoruz. Ancak, Bu bloggeri kullanırken, bize bu hizmeti sunan kurum ile (ücet edemiyor olsak da) bir sözleşme imzalamışız. Bunu bize sunmuş olanların bu işten aldıkları maddi bedel, bizim sayemizde dolaylı olarak gerçekleşiyordur.
Burda insanın gururna dokunan şey, "yasakçılık zihniyeti" ve işlenmeyen suçtan dolayı ceza almayı kanıksatmaktır.
Blogger yasağı Cumhurbaşkanı Gül'ün de gündeminde. Bu konuda çok sayıda mesaj aldığını söyleyen Gül, sorunun çözümü için gereken girişimlerde bulunacağını duyurdu.

"Mısırlı gençler, sosyal medyanın gücünü o kadar etkin kullanmışlar ki eski yöneticilerin tedbir almasına bile fırsat kalmamış

-Bu olayla bir kez daha şu kanaatim pekişti: İletişim teknolojilerinin eriştiği bu güç karşısında hiçbir kapalı rejimin uzun vadede ayakta kalması mümkün değil"

demiş Cumhurbaşkanımız Abdullah Gül

Cumhurbaşkanı, "Korkunun ecele faydası yok" demek istiyor olabilir mi?
Ya da AKP rejiminin yasaklarını...? Kafam karıştı biraz!

İcraat değil ama cesaret kapsamında da olsa doğruları söyleyebilmek, takdire değer.
Rejim açısından işin asıl püf noktası, yasakların uygulamada kalması ve prova edilmiş olmasıdır. Cumhurbaşkanı'nın karşı olması kariyer tamiratından öte gitmiyor. Yoksa böyle karmaşaları önleyecek yasa beş dakikada çıkardı....

Doktorlar ve “Ter-for-mans” kriteri

2011-03-17T14:27:00.008+02:00

bu ışıkta amaliyat olur mu?

Doktorlar ve “Ter-for-mans” kriteri

Ter-formans diyorum çünkü, sağlık çalışanlarına uygulanan performans ölçümünün “ter” ölçmenin dışında bir işlevinin olmadığını anlatmaya çalışacağım.
Bu konu bizi uzunca bir “emek-değer” ve artıdeğer teorisine götürse de, konuyu fazla dağıtmak istemiyorum.

14 Mart, “Tıp Haftası”nın başlangıç günüydü.
Böyle “günler”, bir şeyleri hatırlamak ve hatırlatmak için seçilmiş kırmızı renkli sinyal lambasını andırsa da, Hükümetin AKP ampulü nün yanında sönük kalacağı kesin. Doktorların isyanı bu küçük sinyal ile anlaşılmazsa “grev alarmı” vermeye hazırlanacaklar.

Sağlık çalışanlarının bu tepkileri hükümet ve “hastane müşterisi” cephesinden balkılınca,
“sıkıya gelemiyorlar” anlamı öne çıkıyor.
S. Çalışanları cephesinden bakılınca, "uygulama yöntemi ile amaç" arasındaki çelişkinin vatandaşa ve mesleki gelişime daha çok zarar verebileceği….

İşletme eğitimi alan ve doktor adayı babası, aynı zamanda sağlık politikasıyla geçmişte cebelleşen biri olarak konuya objektif yaklaşmaya çalışacağım.

Kamu yönetimlerinde performans güdülemesi gibi bir gelenek çok uzun zamandır yoktu. Liberal hükümetlerin şirket yönetme yöntemlerini kamuya da uygulamaya koyma girişimleri, (AKP ile) yeni sayılır.
Kamu kurumlarında iş ahlakının vatandaşa “illallah” dedirtecek yıllarını çok yaşadı ve yaşıyor bu toplum. Seksen yıllık Cumhuriyet tarihinde ilk on yılı ve eğitim alanında Köy Enstitüleri dönemini bir kenara koyarsak, geriye kalan zamanda Avrupalıların kalkınmışlık hızı bizi kıskandırdığı kadar utandırıyor da. Bu anlamda baktığımızda hükümetin rüzgarı ardına aldığı söylenebilir.

“doktor-hasta (ve yakınları)” arasındaki buzlu ilişkinin, hükümet tarafından siyasal hamleye dönüştürülmesi kaçınılmazdı. Konunun içeriği AKP’nin oy tabanı tarafından tam olarak anlaşılmasa da, olayın çerçeve görüntüsü Hükümetin tezini güçlendiriyor gibi.
Liberal politika böyle bir şey; fırsatları ganimete dönüştürme sanatı.

Mevcut hükümetin öncülerinin ideolojik derinliğinde “cumhuriyet-osmanlı” rövanşlaşmasının olduğu bir gerçek. Bu yüzden tüm cumhuriyetçi kurumlarla çatışmasında, halkın masum beklentilerinden yararlanması da –haklı olarak- kaçınılmaz.

Ancak, çerçevenin içini okumadan, ortadaki sorunun asıl sorumlusunu ve çözüm yollarını bulması zorlaşacaktır. Böyle olunca, hükümetin özellikle aydın çevrelerle girdiği düellolarda etik olarak yenik çıksa da, politikanın demogojik tutamağı rüzgarı tersine çevirmeyi sağlayabiliyor. Tanığı olduğumuz tarihte bunu en iyi becerenlerden biri S. Demirel iken, ikincisinin –birazcık mimik tarzı farklı olsa da- Tayyip Erdoğan olduğu söylenebilir. Yazı uzayacak, konuyu dağıtmayalım evet.

Ne diyorduk,
Performans programı bir çeşit “emek güdülemesi” anlamına gelir. Performans ölçümü bildiğimiz işletme-şirket faaliyetlerinde üretimi ve kaliteyi artırmak amacıyla, o iş yerinde bütün çalışanların ilgi-bilgi ve özverisini devreye sokmayı amaçlar.

Performans Yönetimi nin İşletmeler kategorisinde, kısaca ana ilkeleri ve amaçları şunlardır:

Organizasyon amaçlarının gerçekleştirilmesi, bölümlerin ve bireylerin tamamının katılımına ve
dengelenmiş hedefler doğrultusunda iyi performans göstermelerine bağlıdır. Kuşkusuz, asıl amaç
organizasyon başarısının/performansının sağlanmasıdır.

1- İş dünyasındaki gelişmelere ayak uydurmak, iç müşteri kavramını yerleştirerek takım
çalışmasını geliştirmek, müşteri odaklı bir kültür yaratmak ve sürekli gelişme felsefesine katkı sağlamak
2- Örgütün yakın gelecekteki vizyonunu sağlamak ve arzu edilen örgüt kültürünün gelişimine katkı sağlamak
3- İşgücü planlaması için personel envanteri hazırlamak, organizasyonel ve kişisel hedeflerin
entegrasyonunu sağlayarak, iş ilişkilerini geliştirmek ve öğrenen organizasyon felsefesine katkı sağlamak
4- Yılda bir kez sübjektif değerlendirme yerine, yıl (dönem) boyunca sürekli ve objektif bir
değerlendirme ile çalışanların zayıf veya gelişmeye açık olduğu yönleri ile kuvvetli olduğu
yönlerini belirlemek, yeteneklerini geliştirmek, iş memnuniyetini arttırmak, yaratıcılıklarını ve tüm potansiyellerini kullanma olanağını sağlamak
5- Çalışanların şirket hedefine katkıları oranında ücret, prim, ödüllendirme, onurlandırma,
cezalandırma, gelişme, terfi, nakil ve eğitim, vb. insan kaynakları sistemlerine bilgi (girdi) sağlamak

Performans değerlendirmenin amaçları böyle iken, doktorların itiraz ettiği durumlar dikkate değer.
İlk başta, “bireylerin tamamının katılımına” diye bir ilke var ki, Tabip Odalarının görüşü dahi alınmadan oluşturulan performans kriteri baştan ölü doğmuş oluyor.

1. Maddede belirtilen “müşteri odaklı” yaklaşımın sağlık politikasında hastaya en büyük kötülük olacağı… yoksuldan müşteri olursa, “paran yoksa performans ne işe yarar”! dedirtiyor insana. Bu programın ileride hastaneleri tamamen özelleştirmeye hazırlama programı olduğu iddia ediliyor.
2. maddede “örgüt kültürün”den söz ediliyor. Doktorların dikkat çektiği durumun odak noktası tam da burası. Performanstan beklenen sadece çok sayıda hasta vizit ise, sürekli (pahalı) yenilikleri izlemesi gereken tıp camiası örgüt kültürünü ne zaman geliştirecek? “Az vizit az para çok vizit çok para” ise, kalite bunun neresinde?
3. maddede “öğrenen organizasyon” kavramının zaman-vizit ilişkisiyle sekteye uğrayacağı.
4. maddede “iş memnuniyetini ve yaratıcılıklarını arttırmak”.
Doktorlar diyor ki “hükümet bizi böyle hadım ediyorsun, hükümet diyor ki çok çocuk isterim”.
5. Mddede “onurlandırma”dan söz ediliyor. Bir iş yerinde arkada kırbaç ile ve ön tarafta bir tutam ot ile sağlanacak onurlandırmayı doktorlar yutmaz gibime geliyor.

Görüldüğü gibi, performans amaçlarından beş maddelik özetin içeriği delik deşik bir su bidonunu andırıyor.

Bu konu, HİPOKRAT “SÖZ”VERİSİni eklemeden eksik kalır:

"Tıp fakültesinden aldığım bu diplomanın bana kazandırdığı hak ve yetkileri kötüye kullanmayacağıma hayatımı insanlık hizmetlerine adayacağıma insan hayatına mutlak surette saygı göstereceğime ve bilgilerimi insanlık aleyhine kullanmayacağıma mesleğim dolayısıyla öğrendiğim sırları saklayacağıma hocalarıma ve meslektaşlarıma saygı göstereceğime din, milliyet, cinsiyet, ırk ve parti farklarının görevimle vicdanım arasına girmesine izin vermeyeceğime mesleğimi dürüstlükle ve onurla yapacağıma namusum ve şerefim üzerine yemin ederim."

Kalitenin, ne yem ile ne de yemin ile olmadığı milletvekillerinden de anlaşılabilir de.....

Öyleyse BU YAZI hükümetimizin liberal ideolojisine kapak olsun.

Bir de Kamil Cengiz bilinen vatandaş şikayetlerini haklı olarak sıralamış.

zihni örer

Doktorlar da isyanda

2011-03-12T23:01:00.002+02:00

Yazısı mitingten sonra....

kadın onuru ve portakal

2011-03-07T15:53:00.005+02:00

Sevgili(Eşimiz+Kızımız+Anamız+Bacımız+ve diğer kadınlar)
/ (bölü)

(Tacizciler+sapıklar+töreciler+maçolar ve bütün eşitlik karşıtları)
= KADIN ONURU

Formülün analizi:

Pay kısmındaki “sevgili”, parantez içindeki değerlerle ayrı ayrı çarpılınca sabit bir değer çıkar. Bu değerlerin büyümesi, Sevgi(li) çarpanının büyüklüğüne bağlıdır. Sevgi çarpanı ise, erkek egemenliğinden uzaklaşmayla ve -kadınların tarih boyu alacaklı olmalarından dolayı- “pozitif ayrımcılık” ile doğru orantılıdır.

Payda kısmındaki değerlerin herbiri ne kadar küçülürse, eşitlik önündeki "kadın onuru" o kadar büyür.

Hayatı eşit paylaşmak, doğru paylaşmaktır. Doğru paylaşmak, huzur ve mutluluğun kışkırtıcı nedeni sayılır…

Valla doğru söylüyorum, inanmıyorsanız bir de BURAya bakın

Vidivodo.com : portakal aşkı Etiket: portakal aşkı meyve animasyon

Portakal çiçeği kadınlar... / Bekir Coşkun

O akşam aydınlık yüzlü kadın bana, "Portakal çiçeğini bilir misiniz?" diye sormuştu.

"Bilmem" dedim:

"Ben Urfalıyım, sadece patlıcan, domates çiçeklerini bilirim..."

O zaman bana "portakal çiçeğini" uzun uzun anlattı:

"Portakal çiçeği, olgunlaşmış meyvesi ile aynı dalda ve aynı zamanda yer alan tek çiçektir..."

inadına sevgili

Benim okurlarım başkadır. Hiçbir şeyi boşu boşuna, gereksiz yere, laf olsun diye asla söylemezler.

Uzun zaman "portakal çiçeğini" düşündüm.

Kitapları karıştırıp, Akdeniz kıyılarında portakal bahçesi aradım, kim bilir kaç kişiye "Portakal çiçeğini bilir misin?" diye sordum.

Oysa her zaman gözümün önündeydi "portakal çiçekleri".

Olgunlukları ile gençlikleri yan yanaydı kadınların.

Yılların getirdiği bilgelik ile terk edilmemiş çocukluk...

Verimlilik ile tazelik...

Geçmiş ile gelecek...

Mazi ile umut...

Meyve ile çiçek...

Önünüze konulan bir bilgeliğin derinliğinde siz çırpınırken, kıkır kıkır bir gülüş duyarsanız, o odur:

"Portakal çiçeği..."

Ya da bir çocuksu muziplik, bir anda size yol açan bir önderlik sunarsa...

"Portakal çiçeği"dir.

Duygu Asena'yı dün toprağa verdiler. Vatan Gazetesi, "Onu sarı güllerle uğurluyoruz" diye başlık atmıştı.

Kendi kendime "portakal çiçeği" diye mırıldandım.

Bir toplumun düşünce yaşamında iz bırakmış, kitleleri etkilemiş, fikir bahçelerinin verimli yüzü...

Ama aynı zamanda gençliğin sanki tanımı...

Saçlarını örgü yapıp sokağa koşmaya hazırlanan bir çocuk.

Portakal çiçeği...

Zamanın tüm acımasızlığına karşın, yaşam bahçelerimizde bizlere olgunluk ile tazeliği birlikte göstermeyi sürdürüyorlar.

Meyve ile çiçek aynı daldadır.

Olgun bir tazelik görürseniz, odur:

Portakal çiçeği...

Destekliyor

çıtayı engin tutmak

2011-03-05T13:38:00.002+02:00

Solculuk kisvesi altında faşizme hizmet ediyorlar, kerhaneye düşmek gibi bir şey, belki daha da kötü!

Emre Aköz, kendisine yumurta atmaya çalışanlar arasında gözüne ilişen "cırtlak sesli birkaç kara kuru kızdan" sözetti.

Keşke o kızı tutup şap diye öpseydin Emre... Belli ki kimse öpmemiş...
Belki de ossaat liberal kesilirdi!

* * *

Engin Ardıçın "kuyuya taş atma" huyunu kendi yakınlarında dizginleyen olmazsa, birileri bu görevi üstlenecektir tabi ki.

E.Ardıç’ı okuduğumdan ya da merak ettiğimden haberdar değilim, kokular hızlı yayılıyor da ondan biliyorum.

Küçümseyerek sıfat biçtiği, hatta sapıttığı o insanlara liberaller tarafından biçilen “kader” komünist olmak için yeter de artar bile.

Büyük ihtimalle kendini çok zeki sanıyordur. Ama nasıl liberal olunacağının da itirafını yaptığının farkında mı bilinmez. “Sermaye adamı öpmeden liberal saymaz ve köşesinde borazancılık yaptırmaz” olarak tercüme edebiliriz bu itirafı. O “kara kuru kız”ların, liberal zihniyete bu yüzden meydan okuduğunu biliyor olmalı ki, çarpıtma yöntemiyle anlamı tersine çevirme ustalığını icra ediyor. Sihirbazlık ile zeka aynı mıdır? Sosyalizm ile faşizmi aynı kutuya sığdırmaya çalıştığı gibi….

* * *

Kalbinin attığı yerden bakanlar özetle, Ne demişler:

Ahmet Nesin :

O kızı bilmem ama seni bir öperlerse deniz anasından beter yumuşak olursun ve seni bir daha kimse toparlayamaz.
.......

Adalet Bakanlığı’nın verilerine göre 2002 yılında kadına yönelik şiddetten 66 kadın öldürülmüş. 2007 yılında öldürülen kadın sayısı 1011’e çıkıyor. 2008’de 806 kadın ve çocuk, 2009’un ilk yedi ayında 953 kadın ve çocuk öldürülüyor. Profesör Orhan Kaçar diye biri açık giyinen kadınların tacize davetiye çıkardığını ve yüzde elli suçlu olduğunu açıklıyor.

Engin Ardıç ahlakının ve Ak Parti iktidar döneminin "Kadına bakış" referansı'na işaret eden rakamlar...

Ece Temelkuran:

SİZ HAYSİYETSİZ MİSİNİZ?
Arkadaş! Sevgili editörler, muhterem genel yayın yönetmenleri! Bir millet topyekûn kadınlarına ve çocuklarına karşı taarruza geçmiş, her gün en az bir kadın öldürülüyor ve kim bilir kaç çocuk ensest kurbanı oluyor.

Bu memleketin üniversitelerinden birinde dekan diye koltuğa oturttukları bir adam, dekolte ve tecavüz arasında illiyet rabıtası kuruyor.
..............

* * *

Emre Dursun :

Kültürümüzde sevişmek yok, Engin Ardıç var!

Arif olamadığı için ‘fazla erkek’ olmuş kişiler daha iyi bilir; bizim genel geçer sohbetlerimizin bir numaralı konusu doğru olsun ya da olmasın, bağışlayın ama ‘cinsel hayatımız’, ‘cinsel özgürlüğümüz’ falan değil, nasıl ve ne kadar ‘s.kiştiğimizdir’. Ömründeki yegâne gurur vesilesi bu olanların ülkesinde çünkü ‘cinsel hayat’ diye bir şey yalnızca bacılarımız için değil, bizim için de görülmüş şey değildir. (Engin Ardıç istediği kadar görmüş gibi yapsın, kendisinin de bir sevişme değil, ‘s.kişme’ ürünü olduğu malûm!) Cinselliği hayatına fetih coşkunluğuyla nakşetmiş olanların da “kültüründe sevişmek yoktur” elbette. Türkiye Üniversite Sporları Federasyonu Başkanı Kemal Tamer, “sevişme” konusundaki engin görüşlerinden bahsederken, “Bizim kültürümüzde böyle bir şey yok. Bu tavır, bir anlamda gayrımeşru ilişkinin teşviki demektir. Çünkü bir düşünsenize, “sevişmeyi” bilen insanların yaşadığı yerden böyle kazıklar türer mi? Ancak “kültüründe sevişmek olmayan” toplumların çıkarabileceği ve dahi kaldırabileceği nitelikte şeyler bunlar.
...........

* * *

Eleştirel Günlük:

…Ayrıca ben sevişmeye düzme diye hiç bakmadım. Sevişmek iki kişi arasındaki güzel bir doyumsal (hem tensel hem de tinsel) ilişkidir. Düzüşmek sizin (i…….da) erkeğe verilmiş bir imtiyazdır. Ben insan olmak için de bu imtiyazları bile red edecek kadar insanim. Düzmek bir hayvana yaraşır./

* * *

Ve Özlü söz: “Engin eşeğe çıkan çok olur”

Açıklaması:engin üslupla yazarsan… vuran çok olur.

sosyalizm ve insan-Che Guevara

2011-02-28T23:33:00.003+02:00

Nathalie Cardone -Comandante Che Guevara Hasta Siempre

Sevgili Ayşegül de yazmış:

Güçlü bir halk lidere ihtiyaç duymaz./Emiliano Zapata

Öyle zamanlar vardır ki, uyuyan devi uyandıracak olan bilinçe ihtiyaç duyulur.
E. Zapata’nın deyişi, düzlüklerin ve dingin zamanların sözü olsa gerek.

Özgür ve gelişmiş bireylerden oluşan bir toplum şimdilik ütopyamız olarak kalabilir.

“van minıt” tan kahraman yaratan bir arap(çı) toplumun, -tıpkı gazel alevi gibi -görüntüsü yüksek olsa da, ömrü ve direnci kısa olacağa benziyor. Yağmurdan kaçarken doluya tutulacakları şimdiden belli. Çünkü, aşiret ve cemaatler oraların gizli iktidarları.

Avrupa holding hükümetlerinin havada savrulup, oluşacak petrol leşinin üzerine nasıl konacaklarını görüyor gibiyiz.

Bir Che Guevara, Fidel Castro ya da M. Kemal gibi liderlerin herhangi birisinin Ortadoğu halkının önünde olduğunu düşünün….

Siz bunları düşünürken, sevgili Eleştirel Günlük’teki bu videoyu izlemenizi öneririm. Daha sonra, “romantik kahraman”ın kim olduğuna ve dediklerine bakalım.

CHE

Ernesto CHE Guevara’nın Sosyalizm ve İnsan hikayesi yandaki resimde görülen kitabın, küçücük katkılarla bir özeti sayılır.

Bu yazının konusu olan, Che’nin öngördüğü “sosyalist insan” tipini, Ortadoğu halkı yerine koyun. Örneğin biraz da Küba’yı ….

"Bir insan bütün hayatını devrime adamayı düşündüğünde çocuklarından birinin ihtiyaçlarını karşılayamamak, çocuklarının ayakkabılarının yıpranması ya da ailesinin ihtiyaçlarına cevap verememek gibi aklını yiyip bitiren endişelerden kurtulamazsa, bu düşüncelerin etkisi altında gelecekte ortaya çıkabilecek bir yozlaşmanın tohumlarını usulca ekmiş olur..."

Kapitalizm-insan

Kapitalist toplumda insan, kavrayamadığı soguk bir irade tarafından yönetilir. Yabancılaşmış, örnek insan, onu toplumun bütününe baglayan, görünmez göbek bağına sahiptir: deger yasası. Bu değer yasası, bireyin tüm yaşamının her alanına nüfus eder, yolunu ve kaderini biçimlendirir.

Kapitalizmin, insanların büyük bir kısmı ve bu duruma gözünü yumanlar için görünmeyen yasaları, birey algılamasa dahi, onun üzerinde etkili olur. Sonsuz gibi gelen bir ufkun genişligi görünür yalnızca.

Her halükarda, sözüm ona gerekli donanıma sahip bireyin, amaca ulaşmak için üstesinden gelebileceği engelli bir yola işaret edilir. Ödül uzağa konur; kişi bu yolda yalnızdır. Üstüne üstlük bu bir kurtlar sofrasıdır. Ödüle ancak başkalarının başarısızlığı pahasına ulaşılabilir.

Meta, kapitalist toplumun ekonomik nüvesidir; var olduğu sürece etkileri üretimin örgütlenmesinde ve kaçınılmaz olarak da bilinçte hissedilecektir.

Sosyalizm-insan

Bireyin her türlü yönetim ve üretim mekanizmalarına bilinçli bir şekilde bireysel ve kolektif katılımının önemini vurgulamak ve bu katılırnı, süreçlerin nasıl iç içe geçtiğini ve paralel ilerlediğini görmesini sağlayacak biçimde, teknik ve ideolojik gereklilik düşüncesiyle birleştirmek gerekir. Ancak bu şekilde, yabancılaşma zincirlerinin kırılması, insan olarak tam anlamıyla kendini gerçekleştirmesi demek olan toplumsal varlık bilincine sahip olabilmesi mümkündür.

Bundan, bireyin özgür işgücü sayesinde doğasına yeniden kavuşması ve kültür sanat aracılığıyla da kendini ifade etmesi anlaşılmalıdır.

Bunlardan ilkinin gelişmesi için, çalışma kavramı yeniden biçimlendirilmelidir. Meta-insan, varlığı kesintiye uğramış insandır ve burada, toplumsal görevlerin yerine getirilmesini sınırlayan bir sistem devreye girer. Üretim araçları toplumundur ve makineler, sadece toplumsal görevin ifa edildiği bir siperdir. İnsan, düşüncesini özgürleştirmeye, bu durum her ne kadar can sıkıcı olsa da, hayvansal ihtiyaçlarını karşılamak için çalışması gerektiği fikrinden yola çıkarak başlar. Kendini ancak eseri aracılığıyla ifade edebilir, böylece yarattığı ürün ve ortaya koyduğu emek üzerinden insani boyutlarını kavrar. Bu da, kendisine ait olmayan, satılığa çıkardığı işgücüyle var olma biçimini bir kenara koymanın yanı sıra, kendini yeniden üretmesi, yansımasını bulduğu toplu hayata koyduğu katkıyla toplumsal görevini yerine getirmesi anlamına gelir.

Çalışmaya, bu yeni toplumsal ödev niteliğini kazandırmak ve bunu tekniğin gelişimiyle birleştirmek için elimizden geleni yapıyoruz. Bu, bir yandan daha geniş bir özgürlüğün koşullarını yaratacak, diğer yandan da Marksist yaklaşıma dayalı gönüllü çalışmada olduğu gibi, kişinin fiziksel gereksinimlerinin baskısını üzerinde hissetmeden üretip, kendini bir ticari mal gibi satmadan insani koşullara gerçek anlamıyla ulaşmasını sağlayacak.

Gönüllü olsa bile, çalışma hayatında elbette zorlayıcı etkenler vardır; insan kendisini çevreleyen toplumsal doğa nedeniyle ortaya çıkan şartlı refleksleri henüz değiştiremedi ve üretim çoğunlukla çevrenin baskıyla (Fidel bunu ahlaki baskı olarak adlandırır) gerçekleştiriliyor. Bu da komünizm olacaktır.
Bilinç kendiliğinden değişmez, tıpkı ekonominin kendiliğinden değişmediği gibi. Değişim yavaş gerçekleşir ve ritmik değildir, fakat ivme kazandığı zamanlar olur, öte yandan durabilir de, hatta gerileyebilir.

Daha önceden de belirttiğimiz üzere, Marx'ın Gotha Programının Eleştirisi'nde anlattığı gibi saf bir geçiş döneminde olmadığımızı, Marx'ın öngörmediği yeni bir dönemde, komünizme geçişin ya da sosyalizmin inşasının ilk döneminde olduğumuzu kabul etmemiz gerekiyor. Bu dönem, sürecin özünü kavramayı zorlaştıran ve bu süreçte varlığını sürdüren kapitalist unsurlarla, şiddetli bir sınıf mücadelesinin ortasında yaşanıyor.

Bütün bunlara, Marksist felsefenin gelişimini frenleyen, ekonomi-politiği henüz oluşmamış dönemin sistemli olarak iyileştirilmesine engel olan skolastik düşünce de eklenirse, hala emekleme döneminde olduğumuzu kabul etmemiz gerekir.

Üretime yönelik olmayan etkinlikleri yönlendiren fikirler alanında, maddi ve manevi gereksinimler arasındaki ayrım daha net görülebilir. Insanoğlu çok uzun zamandır, kültür ve sanat yoluyla yabancılaşmayı kırmaya çalışıyor. Tinsel dünyasında küllerinden yeniden doğmak için, bir meta gibi davrandığı sekiz saatte, hatta daha fazla bir zaman diliminde her gün can veriyor. Fakat bu ilaç hastalıkla aynı özü taşıyor: doğayla uyumlu yaşamı arayan yalnız birey. Bir yandan çevreden baskı görmüş bireyselliğini savunuyor, diğer yandan lekesizliğini sürdürebilme amacındaki tekil bir varlık olarak, estetik düşüncelere tepki gösteriyor.

Fakat bütün bunlar sadece bir kaçış çabası. Değer yasası artık sadece üretim ilişkilerinin saf bir yansıması değil; tekelci kapitalistler, uyguladıkları yöntem tamamen deneye dayalı olsa da onu, itaatkar bir köleye dönüştüren karmaşık bir yapıyla kuşatıyor. Üstyapı, sanatçıların eğitimle ehlileştirildiği bir sanat biçimini dayatıyor. Asiler mekanizma tarafından egemenlik altına alınıyor ve sadece sıradışı yeteneklere sahip olanlar kendi eserlerini üretebiliyor. Geri kalanlar ya mıymıntı memurlar olmaya zorlanıyorlar ya da öğütülüyorlar.
Özgürlüğün tanımı olarak sunulan sanat araştırmaları icat ediliyor, fakat bu ''araştırmalar'' insanın ve onun yabancılaşmasının gerçek sorunlarını ortaya koyma konusunda, onlarla karşılaşana kadar algılanması mümkün olmayan yetersizlikler içeriyor. Nedensiz sıkıntı ya da harcıalem bir hoşça vakit geçirme hali, insani kaygılara karşı supap oluyor, bu yolla sanatı protesto amaçlı bir silah olarak kullanma fikrine karşı mücadele ediliyor.

Yeni bir kuşak doğuyor.
Karaağaca armut aşısı yapılabilir, ama diğer yandan armut ağacı dikmek gerekir. Yeni kuşaklar ilk günahtan arınmış olarak gelecektir. Sıradışı sanatçıların yetişme ihtimali, kendini ifade zemininin ve kültür alanının genişliğine bağlı olacaktır. Bizim görevimiz, şimdiki kuşağın içinde yaşadığı çatışmalar nedeniyle sapkınlaşmasını ve de yeni kuşakları sapkınlaştırmasını önlenmektir.

Ne resmi görüşe hizmet eden maaşlı köleler ne de devlet bütçesinin himayesini bekleyerek tırnak içinde bir özgürlük yaşayan burslu öğrenciler yaratmalıyız. Elbette yeni insanın şarkısına halkın kendine has sesiyle ahenk verecek devrimciler gelecektir.

Biz sosyalistler daha özgürüz, çünkü eksiksiziz; eksiksiziz, çünkü daha özgürüz.
Tam özgürlüğümüzün iskeleti kuruldu, tek eksik kanlı canlı bir vücut ve giysiler; onu da yaratacağız.
Özgürlüğümüz ve onun için her gün verdiğimiz mücadele kan rengindedir ve fedakarlıklarla doludur .
Fedakarlığımız bilinçlidir; inşa ettiğimiz özgürlüğün bedelidir.
Yürünen yol uzundur ve bir bölümü belirsizdir. Biz kendi sınırlarımızı tanıyoruz. 2l. yüzyılın insanını bizler, kendimiz yapacağız.
Y eni bir teknikle yeni bir insan yaratarak gündelik uğraş içinde gücümüze güç katacağız.

ERNESTO GUEVARA
14 Haziran 1928'de Arjantin'in Rosario kentinde doğdu. Tıp eğitimini henüz tamamlamışken, 1953 yılında Bolivya'ya yolculuk etti, buradan da tüm Latin Amerika'yı kapsayan ikinci bir seyahate çıktı. Guatemala'daki devrimci sürece katıldı. Bu sürecin yenilgiye uğramasından sonra ise, Meksika'ya gitti. Burada, 2 Aralık 1956 yılında, Küba'da Fulgencio Batista diktatörlüğüne karşı gerilla mücadelesi yürütmek üzere gerçekleştirilen Granma yatı çıkartmasına katıldı. 1 Ocak 1959'da zafere ulaşacak Küba Devrimi'nde, Sierra Maestra'daki mücadelenin ilk aşamalarından itibaren askeri ve politik yönetici olarak üst düzey sorumluluklar üstlendi. 1965 yılında tüm görev ve sorumluklarından istifa ederek, komutasındaki Kübalı bir birlikle beraber sömürgeciliğe karşı yürütülen mücadeleye destek olmak üzere gizlice Kongo'ya geçti. Kasım 1966'da Bolivya'ya geçti. 8 Ekim 1967'de Quebrada del Yuro bölgesinde ordu birliklerince yaralı olarak ele geçirilinceye kadar gerilla hareketine önderlik etti. Ele geçtikten bir gün sonra, La Higuera köyünün ilkokulunda katledildi, Yıllar süren aramalar sonucu bulunan kalıntıları, 1997 yılında Küba'ya geri götürüldü.
Radikal'de Che

Kitabı Türkçe’ye çeviren:
Ç1ĞDEM ÖZTÜRK 1978 yılında lstanbul'da doğdu.1stanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Kamu Yönetimi bölümünü bitirdi. Adam Yayınları, Pazartesi dergisi, Buğday dergisi ve Açık Radyo'da çalıştı. Barselona Otonom Üniversitesi'nde Siyaset Bilimi üzerine doktora çalışmasını sürdürüyor, Roll ve Express dergilerinde söyleşileri ve çevirileri yayımlanıyor.

Profesör Doktor Nejmettin Erbakan

2011-02-28T19:50:00.002+02:00

1926-2011

Kararlı, enerjisi yüksek, bilim adamı, tarzı edebi ve mizah yüklü, söylemlerinin tespit bölümlerine çoğunlukla değer verdiğim ama çözüm önerisinin eskidiğini, yeni yüzyıl toplumuna dar geleceğini düşündüğüm kaliteli bir insandı.

Politik kültür hayatımda kısa dönem ve bu konuda ilk göz ağrım olan

Profesör Doktor Nejmettin Erbakan'ı saygıyla anıyorum.

Pembe Hüzün!

2011-02-26T22:19:00.002+02:00

Bazen, “pembe saygınlığınız” örselenir ya? O anda körüğün hava üflemeye hazırlanışı gibi büzüşür, içinize yapışırsınız adeta! Sevginizin tılsımı, kaslarınızın refleksini parantez içine mahkum etmiştir daha önceden. Üflenecek havanız birikmiştir içinizde. Bu yüzden hesaplaşmak yerine, kendi içinizde hesap yapmaya koyulursunuz, yine de sağlaması bir türlü denk çıkmaz. İşte tam da o zaman mimikleriniz, karizma pozunun fotokopisini andırır.

Bilirsiniz, fotokopiler gridir. Matematiği, muhasebeyi bir yana koyar, doğru frekanstan anlaşılmayı beklersiniz. Bekledikçe boğulur, azaldıkça çoğalmaya başlarsınız. Artık kendinize sığmayacak kadar dolduğunuzda, özgül ağırlığınız havaya karıştırır sizi. Havanın kimyasal formülü önceden fotoğrafik hafızanızda kayıtlıdır; ya birkaç yudum alkol, ya da sizi en dijital durumunuzla ifade eden bir müzik….

Alkolün, çoğu zaman melankoliyi ertelemekten başka işe yaramadığını bilirsiniz. Ve ardından bir de baş ağrısı faturası eklenir hesabınıza.
Geriye duygusal hücre kombinasyonunuzu kamçılayacak olan müzik en yakın seçenek olarak kalır.
Bir köşeye sıkışarak, kim bilir kaç kez yoğrulursunuz müziğin hamuruyla. Mızraplar ruhunuzun tellerine değer adeta. Ve sonra, beklediğiniz anlaşılma güdüsü, “anlama” güdüsüne dönüşüverir.

Aşka gurur karışmazda, sevdiğinizle karışırsınız artık.

Bm A

o zaman hemen git radyoyu aç bi şarkı tut

G F#m

ya da bi kitap oku mutlaka iyi geliyor

Bm A

ya da balkona çık bağır bağırabildiğin kadar

G F#m

zehir dışarı akmadan yürek yıkanmıyor/S.Aksu

İki Öz bir söz

2011-02-24T21:04:00.001+02:00

Ne zaman bir işçi çağırsam
ardından bir de insan geliyor/Henry Ford

Neye benziyor?

“Eş” ararken aşk olasılığı,
“Aşk” bulunca eş olasılığından
biraz daha yüksek/z.örer

Nasıl yani?

Güneş enerjisinde Sosyalizmin tüyosu var

2011-02-21T23:24:00.007+02:00

Günümüzde enerji kaynaklarının özel mülkiyeti oldu da, kapitalizm şu Güneşi bir türlü zapt edemedi ki insanlara kontörlü olarak satabilsinler!

Bundan birkaç asır önce, belki de tek asır önce, suyun parayla satılacağını söyleyen olsa inandırıcı olur muydu, bilinmez. Şimdilerde kamunun ortak kullanım alanları olan ormanların, deniz kıyılarının, kamu arazilerinin, yağmalanmasına politik kılıflar bulunabilmekte. Son otuz yılda kamu fabrikalarının “yakınlara” özel-leş-tirme adı altında peşkeş çekilmesi bile ekonomik kariyer olarak yutturulabiliyor.

Böyle giderse, güneşin zaptı yakın!

Aslında bir anlamda güneşin özel mülkiyetini de yapmaktadırlar. Deniz kenarına kurulan oteller özel kişilerin mülkiyetine verildiğine göre, özel plaj adı altında, kontrol edebildikleri yerin güneşini ve denizini insanlara parayla kullandırmaları bu anlama gelir.

Egemenlik güç demektir. Fizik (yani doğal) yasaya göre,

• Güç=iş/zaman=kuvvetXyol

Burada işin asıl kaynağı enerjidir. Ama politikada egemenlik ya da güç bu doğal yasaya değil, kurnazlık, yalan ve doğal yasanın ihlaline göre kazanılmaktadır.

Nasıl mı?

Şöyle: Kapitalist ülkelerde yoksul sayısı her zaman varsıl sayısından fazladır. Sayısı fazla olanlar her zaman yönetecek hükümeti seçer (birçok kez söylediğimiz söz). Miting meydanlarında asla varsıl sınıf görülmez, onlar yine asla polis gazı ve jopu yemezler. Yoksul fedakar iken "Mehmetçik ya da asilTürk" olur, isterken "haindirler"!

Ya varsıl akıllı ve bilinçlidir bu konuda, ya da yoksul. Jopu ve bibergazını yoksul yediğine göre, kesinlikle bilinçsizdir hükümetler nazarında.
Çelişkiye bakın, “besle kargayı oysun gözünü”. Tayin ettiği hükümetten jop yiyen bir sınıf.
Başka deyişle, kapitalist ideolojilerde Demokrasinin temel gücü ile servetin temel gücü ters orantılı. Demokrasilerde yoksul çoğunluğun oyu iktidar olur ama varlıklı azınlık egemen olur.

Şunu belirtelim de eksik anlaşılmasın: miting meydanlarına çıkanlar sadece kendi kişisel çıkarlarını aramıyorlar. Miting meydanlarına çıkMayan büyük çoğunluğun da bu taleplerden yararlanacağını bildikleri kesin. Ama, egemen sınıf medyası ve eğitim kurumlarıyla, beyinlerin biryerlerine sokuşturulan virüs ile, yoksulları hain ve masum olarak ikiye bölmeyi başarabiliyorlar.

Fazla uzatmayalım, siz daha detaylarını benden daha iyi anlarsınız.

Egemen sınıfın, hükümetler aracılığı ile, doğa nimetlerini ayrıcalıklı kullanma eylemleri, doğadaki bütün vahşi canlılardan en vahşi ve aşağılık olduğu söylenebilir. Bir vahşi hayvan avını yakalayıp yediğinde, doyduktan sonra uysallaşır da, insanoğlu doyduktan sonra bir de stoklama eğilimine girer ki, bu durum egemenlik dürtüsünün ve doyumsuzluğun dışa vurumu olarak kendini gösterir. Öyle bir doyumsuzluk ki, aynı varsıl sınıfın egoları K.Maxı bile yanıltarak, birbirleriyle de savaşmaktalar. Bu savaşın pasif adına “rekabet”, aktif adına da “operasyon” denilmekte. Yoksulları birbirine düşüren varsıl sınıf olduğu halde, varsılları birbirine düşüren servet biriktirme ve egemenlik tutkusudur. Böyle bir paradigmada kapıp-kaçmayanın gelecek güvencesi risktedir.

Doğal dengenin altüst olması pahasına enerji ve sanayileşme savaşı, uluslar arası sermaye güdümlü, en ciddi çatışma örneklerinin başında gelir. Ortadoğu petrolleri o yörenin halkını bu yüzden şamaroğlanına dönüştürmüştür.

Güneş enerjisi, modern bir teknoloji ile üretilmesinin ve tekleşmeye yönelten merkezileşmesinin önleneceğinin de örneğidir. Kısaca bu teknoloji, bu gün su ısıttığımız güneş enerjisinin elektrik enerjisi olarak kişisel-ailesel olarak kullanılabileceği…

Hele dünyanın en pahalı petrolünü ve elektriğini kullanan halkımız için, böyle bir teknoloji, enerji ağaları karşısında çok önemli bir mevzi kazandıracaktır. Herkes, kendi binasının üstüne kendi elektriğinin aparatını kuracak ve evdeki hayatın bu enerji sayesinde olağanüstü değişeceği düşünülür.

Bu mevzi kazanılırsa, daha sonra, “darısı diğer tekellerden kurtulmaya” diyebiliriz.

Yazının buradan aşağısını (italik bölümü), yandaki kitabın içinden süzerek ve özetleyerek (biraz da meslek hevesimin gücüyle) hazırladım.

* * *

Güneş milyonlarca yıldır gezegenimizin başlıca enerji kaynağı olagelmiş ve binlerce türüyle hayat, gezegenin oluşum süreci boyunca güneş enerjisine hassas bir şekilde uyarlanmıştır. Nükleer enerji hariç, kullandığımız bütün enerji türleri biriktirilmiş güneş enerjisinin bir şeklinden ibarettir.

İster odun ve kömür, isterse mazot ya da gaz yakalım, biz aslında güneşten dünyamıza yayılmış ve fotosentez yoluyla kimyasal şekle bürünmüş enerjiyi kullanmaktayızdır.

Güneş enerjisine geçiş, herhangi bir büyük teknolojik yenilik gerektirmemektedir.

Bu teknolojilerin en ayırt edici özelliği, merkezilikten uzak yapılar olmalarıdır. Güneşten yayılan enerji bütün gezegene dağıldığı için, merkeziyetçi güneş enerjisi istasyonları anlamsızdır. Doğrusu onlar tabiatları gereği gayri iktisadi bir nitelik taşırlar.

En verimli güneş teknolojileri, çok çeşitli meslekler doğuran ve sonuçları bakımından şefkatli olan, yerel topluluklar tarafından kullanılacak küçük ölçekli aygıtları içerir. "Bir güneş aygıtında herhangi bir tulumba arızalandığında, (nükleer arızalarda olduğu gibi) paniği yatıştırmak için Başkanın olay yerine gelmesi beklenmez.

Halen büyük üstünlükle kullanılabilecek güneş enerjisi türlerinden birisi, güneş enerjisiyle ısıtmadır. Bu ısıtma binanın kendisi ısıyı toplayıp birleşiyorsa "edilgin" ısıtmadır, özel güneş toplayıcıları kullanılarak yapılıyorsa "etkin" ısıtmadır. Güneş enerjisi yazın binaları soğutmada da kullanılabilir.

foto- voltaik: elektrik voltajının, ışığın hücre üzerine düşmesiyle üretilmesidir.

Olağanüstü potansiyele sahip güneş teknolojisi, foto- voltaik hücreler aracılığıyla, yerel elektrik üretimidir.

Bir foto-voltaik hücre (birim), güneş ışığını elektriğe çeviren durgun ve hareketsiz bir aygıttır. Onun üretilmesinde kullanılan temel hammadde bildiğimiz kumda bol miktarda bulunan slikondur.

Üretilme süreçleri yarı iletici endüstrisi tarafından transistörlerle ve birleşik devreler yapmak için kullanılanlara benzemektedir. Halihazırda foto-voltaik hücreler evlerde kullanılmak için henüz çok pahalıdır, fakat transistörler de başlangıçta aynıydı. Gerçekte foto-voltaik endüstrisi günümüzde yarı iletken endüstrisinin yirmi yıl önce geçtiği aşamaların aynısından geçmekteydi.

Foto-voltaik hücreler ilkin, uzaya gönderilen uyduları yörüngeye oturtmak için elektrik sağlamak amacıyla kullanıldı ve o zaman için çok pahalıya mal oluyordu. O zamandan itibaren bu hücrelerin maliyetleri, her ne kadar piyasaları hâlâ oldukça kısıtlı ise de büyük ölçüde düşmüştür. Onlara göre halen kullanmakta olduğumuz elektrik enerjisiyle rekabet edebilmek için maliyetlerin kilovat başına 500 dolara -yaklaşık bugünkü maliyetin onda birine düşürülmesi gerekecektir, bu ise foto-voltaik teknolojiye yapı¬lacak esaslı bir ulusal yatırımla kolayca başarılabilecek bir şeydir.

Açıkça kamu fonlarından foto-voltaik teknolojiye yapılacak büyük çaplı bir yatırım, tüm tüketicilerin çıkarına olmak üzere, verimli ve yumuşak yollarla elektrik enerjisi üretecek muazzam bir endüstri oluşturabilir.

Benzeri tahminler eğer yeterli fonlar rüzgâr ulusal teknolojisine yatırılırsa, elektriğin rüzgârdan üretiminin bir an önce başlatılması gerektiğini göstermektedir.

Bu gelişmeler, hizmet endüstrisinde temel yapısal değişmeler doğuracaktır, zira foto-voltaikler ve rüzgâr jeneratörleri, tıpkı gü¬neş enerjisiyle ısınma gibi, merkezileşmiş enerji istasyonlarına ge¬rek bırakmadan daha verimli olarak kullanılabilmektedir.

Elektrik üretimindeki tekellerinden gönülsüz olarak vazgeçecek kamu hizmeti yapan şirketlerin siyasal gücü, günümüzde yeni güneş teknolojilerinin hızla geliştirilmesinin önündeki en büyük engeli oluşturmaktadır.

Güneş çağına geçişin engelleri teknik değil politiktir

Yenilenemeyen kaynaklardan yenilenebilir olana geçiş, petrol şirketlerini dünya ekonomisindeki egemen rollerini terk etmeye ve temel konulardaki işlevlerini değiştirmeye zorlayacaktır.

Güneş çağına geçişin kamusal ve özel çıkarlar arasında çatlaklar meydana getireceği sanayi sektörlerinde de ortaya çıkabilir. Yumuşak enerji yolu açıkça çoğunluğun çıkarına olacaktır. Ne var ki, güneş çağına makul bir yumuşak geçiş ancak, eğer toplum olarak uzun vadeli toplumsal kazançları, kısa vadeli kişisel kazançların önüne alabilirsek mümkün olabilir.

Güneş çağına geçiş, gerçekte sadece yeni teknolojileri oluşturarak değil, daha geniş bir anlamda bütün toplum ve kültürümüzün derinden dönüşümü olarak ta halen başlamış durumdadır.

Mekanistik paradigmadan ekolojik paradigmaya geçiş gelecekteki bir zamanda olacak bir şey değildir. O halen bilimlerimizde, bireysel ve toplumsal tutum ve değerlerimizde, toplumsal organizasyon kalıplarımızda olup duran bir şeydir. Yeni paradigma, çoğu zaman Kartezyen düşünceye kilitlenip kalma eğiliminde olan büyük akademik ve toplumsal kurumlardan çok bireyler ve küçük topluluklar tarafından daha iyi anlaşılmıştır. Kültürel dönüşümü kolaylaştırmak için bu nedenle bilgi ve eğitim sistemimizi yeniden kurmamız gerekecektir; öyle ki, yeni bilgiler elverişli tarzda sunulabilsin ve tartışılabilsin.

Eğer yeni ekolojik bilinç ortak bilincimizin, bir parçası haline gelecekse, onun kitle iletişim araçları vasıtasıyla topluma aktarılması gerekecektir. /Fritjof Capra

* * *
Ucundaki lens ile Güneş'ten aldığı ısının bir STİRLİNG MOTORUnu çalıştırması:

Çalıntı yazılar

2011-02-17T21:40:00.009+02:00

“Başkasının malını gizlice almak, hırsızlık etmek, aşırmak” diyor TDK.
Şuna kısaca almak fiilinin başına “ç” eklemek desek olmaz mı? Madalyalı “Ç”.
“Ç” çok çetin bir harf gördüğünüz gibi. Sert seslilerden hem de…

“Almak”ı tersyüz ettiğine ve bu kadar sert göründüğüne bakmayın, aslında sevimli bir harftir yerine göre. Gitar çalmak, yoğurt çalmak, yeşile çalmak… gibi yerlerde başrol oynar.

Türkiye esmer komşu toplumlarının çoğu “ç”yi bu görüntüsüyle yazı dilinde kullanıp da, Avrupa neden eğip bükerek kullanır ki? Merak ediyorum doğrusu. “ch” vd.

“Çalmak” fiili başlı başına bir konu. Sosyalizm Kapitalizm savaşının da mihenk taşlarından biri.
Burada konuyu dağıtacak değilim tabi ki!

Bu blogdan (Ç)alınan birkaç yazı buldum rastlantı olarak da, bu eylemin masumiyetini sorguladım birkaç gün, kendi içimde.
bu şiirin “Ç”si olmadığından,
buradaki karşılığını vermekle yetineceğim. Bir de Allegra’ya teşekkürlerimi bildireceğim; çünkü sadece “Almış”.

KilimFMden Mina’ya aynı teşekkürü çarçur etmek bir yana, bir de uyaranı salak yerine koymasını da affedemem. Affedemem ama, ceza da düşünemem.

KilimFMden Mina belli ki bu Bloga hortum atmış. Şiirin altına Sezi-Yorum yazmak zor olmamalıydı. Neylersin, sistem kestirmeden bir şeyler elde etmeyi alabildiğine besliyor. Kapitalist rejimin mayasında var, Mina ne yapsın tek başına!

Çiğdemliyiz Web sitesinin başında her ne kadar “Ç” olsa da, sağolsunlar arkadaşlar duyarlı davrandı ve (ç)alan arkadaşı bir derece uyarmış oldular. Böyle böyle öğrenecekler artık.

Ama biri(leri) var ki, Allah korusun onlar bir medyanın başına gelirse, savaş tüccarları karına kar katarlar. Onlar İtü sözlükçüler. 14. sıradaki şiire dikkatinizi çekerim. İkiz yaratılmış adeta Mim Şiiriyle.

Şiirin altına, “bir zamanlar kendimi anlatan bir şiir yazmak istemiştim...işte bu o şiir..” yazmasaydı, bu kadar alınmayabilirdim belki. Hatta oraya şikayet e-mailime cevap vermemelri de cabası, “Ç”bası değil cabası…. Çünkü “ç”yi sert ve gri haliyle sıfatlaştıranlardanmış.

İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi öğrencileri yapıyormuş bu işi.
Hepsi mi “ç”li alıyor bilmiyorum ama, benim şansıma “aysigma” rumuzlu biri düştü.
Evde kalasıca kız!

Buradaki acemi “Ç”algıcıların sayesinde bir ahlak normu pekiştiriliyor ve kapitalist rejim bu ahlaktan besleniyor; ona yanıyorum!
Biz yazmayı amatörce yaparken, gerçek yazar ve sanatçıların meslek edindiği ve sanatını geliştirdiği emeklerine saygınlık da öğrenilmeli ve önlenmeli. Telif haklarına saygıyı biraz daha ciddi anladık.

Satır aralarındaki (Ç)alıntıların özeti:
sezi-yorum
resimli şiir sitesi

sezi-yorum
KilimFM

Sezi-Yorum
KilimFM

sezi-yorum
Çiğdemliyiz

Sezi-Yorum
İtü sözlük-
12.şiir-"önce kendimi anladığımı anlayıp"...(sıra değişebiliyor)

sezi-yorum
itü sözlük
6. şık bindiği dalı kesenler

sezi-yorum
itüsözlük
solcunun aşkı

sevgilisizler gününe

2011-02-14T19:48:00.005+02:00

hayat

"iştir kişinin aynası lafa bakılmaz"

sevgilin varsa eğer yaşanır anlatılmaz.

"en sevgili" eşidir şifresini çözene

eşinden işine bir yol hikayesi
z.örer

bir sevgi adamı'nın suçu

2011-02-12T00:25:00.012+02:00

Şevket Yücel

“Yazar öğrencisi” olmanın tadında bir duygu ki, ilk göz ağrım, Diyarbakır Köy Enstitüsü mezunlarından Şevket Yücel ortaokulda Türkçe öğretmenimdi.
Yerleşik ve küflenmiş ufkumu böbrek taşı gibi yerinden oynatan ilk etkendi O'nun tarzı. Lise bitirmeleri dönem sonu, (sadece) edebiyat sınavını okul birincisi olarak bitirmiş olmamın da temel mimarı...

İçinde yaşadığımız kentin bağnaz engellerine karşın, Türkçe dersinde, müfredatı değil, adeta düşünmeyi ve kavramayı öğretiyordu.

Şiir, öykü ve romanları yüzünden, hem yörenin halk önderlerinden, hem bürokrasisinden, hem de yoksulluktan Adamın çekmediği kalmadı ve katli vacip ilan edilenlerdendi!….
Köy Enstitüleri mezunlarına karşı bürokraside gelenekselleşmiş tacizler ve hatta iftiralar, 1955’lerden sonraki siyasal projenin ürünüydü. O geleneğin, halkın muhafazakar kesimine de karambol sloganlarla monte edildiğini biliyoruz. Farklı ve özgür düşünen yazarların düşünce ve üretimlerine atılan en büyük çengellerden birisiydi kafanın biryerlerinde yuvalanan örümcekler.

Şevket Yücel’in ilk öykü kitaplarından olan “Güneşin Parmakları”, çoğu İmam Hatip’li büyüklerim tarafından, “Aallah’ı inkar eden” bir belge olarak tanıtılması, hayatı kavrama aşamasında olan benliğimi oldukça meşgul etmişti.

Bir köylü çocuğu saflığında ama, sıra dışı sezgilerimle, sınıfta ders anlatan Öğretmenimin bütün sözcüklerini hecelerine, mimiklerine kadar anlamaya çalışmakla geçiyordu zaman. Büyüklerimin, bana değilse de çevreye anlattıklarına kulak kabartmamdan oluşan duyarlılıkla…. Çocuk olduğumdan kale alınmıyordum ama “allahı inkar etmek” nasıl bir davranış ve söz destesi idi ki, üç yıllık okul dönemi boyunca hiçbir cümle ve tavrından anlayamamıştım.

Güneşin Parmakları kitabını okuyan kadar, onu satan kitapçılar da büyük risk taşımaktaydı ki, "ibadet kıvamında" beleşe dağıtılan şey kitap değil, icat edilen bir öcü kavramıydı.

Biliyordum, öğretmenim aynı zamanda bir şair idi. Onbir yaşımda (O.Ok. bir) yazdığım birkaç şiiri öğretmenime sunarak değerlendirmesini istemiştim.

Ben bir türk çocuğuyum
Osmanlı türk soyuyum
Birellibeştir boyum
Vatanımı korurum

Defterden üzerinin çarpı işareti ile karalandığını görünce, “allahı inkar eden küçücük bir ip ucu” yakaladığımı düşündüm bir an. Bir başka şiir denemesi olan (şu anda çoğunu unuttuğum)

*Pınarın başına oturup ağlasam
Şurada bir garip yatıyor derler….

gibi devam eden şiirin altına “güzel” diye not bırakılmıştı.
Bu iki şiir üzerindeki farklı değer yargısı, sonraki birkaç yıl içinde akıl-mantık-bilinç olgunlaşması dönemine girmeme ve miras kültürümle hesaplaşmama neden oldu. Yaşadığım toplum içinde yakaladığım, sistemleşmiş her akıldışı zorluklar ve çarpıklıklar ile, bu sistemi koruyanların bana vermek istedikleriyle tartmaya çalıştım.

Öğretmenimin “*güzel” dediği şiirde, güzel olanın şiirin içeriği değil, içinde bulunduğum durumun en dürüstçe ve abartısız anlatılmış olmasıydı; bunu yıllar sonra anladım.

Bize “soy” ile övünmeyi telkin eden bir eğitim sisteminin, bize dayatılan yaşam koşulları karşısında suskun kalmasına, uzun soluklu bir öfkeyle, bu öfkeyi siyasal bir duruşa entegre emiştim. İnsanlara en az acı veren sistemlerin varlığını, mevcut egemenlerin "gayrımeşru" gösterdikleri değerleri merak ederek anlamaya çalıştım. “Miras geleneği” olan kültürün açmazlarından biraz dışarı çıkarak, bilgi dağarcığımı genişletme arzusu, biraz risk ile birlikte heyecan da katmaya başladı hayatıma. Her bozuk gidişatın çözümünü keşfetme güdüsü sardı benliğimi.

Örneğin, (yanılmıyorsam) şimdiki Başbakan danışmanlarından olduğunu sandığım Ali Bulaç’ın çağdaş düzenler ve kavramlar kitabında eleştirdiği sosyalizmin, anlatılandan değil, anlatılamayandan ip uçları keşfettim. Bu duygu ile Sosyalizmi asıl kaynaklarından anlamaya çalıştım zaman içinde. …
işte böyle; asıl hikaye bundan sonra, (belki)/-zihni örer

* * *
Şevket YUCEL /Bir Sevgi Adamı kitabından

YİRMİ YIL SONRA

Yaşlanmaya duran kişi, o gün gene daktilonun başına geçti. Birkaç gün önce deftere yazdığı öyküyü temize çekiyordu. Tuşlara vururken zaman zaman duruyor, düşünüyor, sonra yeniden yazıyordu. Odanın içi sigara dumanıyla doluydu. Adam dört saattir masanın başındaydı. Karısı onun böylesine uzun zaman çalıştığım görünce, hep bir şeyler söylemek ister, sonra vazgeçerdi. Ancak, o gün duramadı. Düşündüklerini söylemek gereğini duydu:
— Şu güneşli havada biraz gezsen ne olur? Yazık değil mi canına? Bunca çalışmalar ne getirdi sana? Yirmi senedir, yazarsın, hep kesenden gitti, sağlığından gitti. O zarflar, o kağıtlar, o posta giderlerinin hepsi de çoluğun çocuğun ekmek parasından ‘kesilmedi mi? Boş yere yıprattın durdun kendini! Eller gülüp eğlenirken sen hepsinden yoksun kaldın. Eller para kazanırken sen bu gereksiz şeylerle uğraştın.
Daktilonun başındaki yazar geriye dayandı, belini kütürdetti. Yorgun gözlerini karısına devirdi.
Ne diyeceğini bilemiyordu. Ama gene de bir şeyler demeliydi:
— Evet para kazanamadım. kesemden gitti. Ama ben insanım, kendimden bir şeyler sunayım dedim. Benden de küçük bir şeyler kalmasını istedim. Böyle bir çalışmayı kendimce ışıklı buldum. Hem mesleğimi sürdürdüm, hem de onu. Kolay olanı, doyum sağlamayanı, salt kendi çıkarıma dayanan şeyi seçmedim. Diledim ki benden de bir ses kalsın şu dünyada.
Kocasının bu sözlerini dinleyen kadın acı acı gülümsedi. Bir omzunu duvara dayadı :
-Sen hangi sesten, hangi izden söz ediyorsun? Bunca zamandır bir aylıkla zoru zoruna yaşadık. Hani sırtıma gönlümce bir entari mi alabildin? Çocuklar dersen öyle üstlerinde yok, başlarında yok. Bir çalışma para getirmiyorsa boş işte. Eller neler alıyor evlerine. Bak şu yandaki icracıya. Henüz yıllık memur olduğu ha1de evinde her Şey var. Bir de üstelik taksisi... Peki bizim neyimiz var? Şu iplikleri çıkan halıyı bile değiştiremedik. Eskiyen sandalye1eri bile tamir ettiremedik. O para getirmeyen takır tukurtulu işin neyinden hoşlanıyorsun?
Yazar bir sigara daha yaktı. Bir anda boyun damarının sızladığını duydu.
-Yanılıyorsun dedi karısına. Bir kere ben icracı değilim. Eğer o dediklerin aylıkla a1ınsaydı. biz daha çoğunu alırdık. Sen her şeyi eşya ile ölçüyorsun. Ben bu ölçütlerin dışındayım. Hem de ellere benzemek zorunda değilim. Benim yaşadığım sevinci o duyamaz; on tane arabası olsa gene duyamaz.
-Ne sevinciymiş senin duyduğun Gece gündüz daktilonun başında tak tuk sesleri arasında yazı yazmak mıdır sevinç? Sen bunları kimseye inandıramazsın. Boş bir avuntudur bunlar. Şu ayağımızda dikişleri dökülmüş terliklere bak. Şu sırtımızdaki yamalı pijamalara bak. O kitaplara, o dergilere verdiğin para1arla neler a1ınmzdı? Neyinden hoşlanırsın bu işin bilmem ki. Bastırdığın kitaplardan ne kazandın? Bu yüzden bir sürü sıkıntıya girdin. İki kitabını bir yayıncı aldı; o bastırdı, o sattı, sana da kırk elli kadar kitap gönderdi. Karşılığı bu işte. Hep aldandın. Hem aldattılar seni. Nasıl seçtin kendine bu işi, bir türlü anlayamıyorum. Sonra bunca kaynaşan insanlardan kim okuyor sizi? Herkes kendi dünyasında kuzum. Koca bir toplumda üç beş kişinin okumasından ne çıkar?
Yazar iyice sıkıldı. Ayağa kalktı. Pencereden baktı. Karısının bu alanda kendisini desteklemesini bekliyordu. Ancak, bir yandan da onu haklı gördüğü yanlar vardı. O zamanaca yedi kitap yayınlamış, borçlarını ödemek için uğraşmış, hepsinden de zarar etmişti. Bunun yanında sayısı yirmiyi bulan sanat dergilerinde yazılar yazmıştı. Ancak, o dergi1erin birkaçından aldığı telif ücreti postaya attığı yazıların giderlerini bile karşılamamıştı. O da istiyordu emeğinin karşılığını, ama veren kimdi? Gelgelelim, işin içine girmişti bir kez, bırakamıyordu. Üste1ik, bu denli çalışmalarda buluyordu kendini.
Yazar, bu düşüncelerle balkona çıktı. Bir süre karşıdaki evlere baktı. Geri döndü, yazısını sürdürmeye çalıştı. O sırada karısı, karşısındaki sedire oturarak :
-Acıyorum dedi, acıyorum sana! Bir yandan da şaşırıp kalıyorum. insan nasıl olur da yirmi senesini bu işe harcar? Varıp bir köşede simit satsan bundan iyiydi. Dergiymiş, kitapmış, şiirmiş, hikayeymiş, romanmış, bi1mmemneymiş; bunlar karın doyurmaz ki...

Yazar, boynunu bir o yana, bir bu yana kıvırdı. Karısının sözleri karşısında büsbütün sessiz ,kalamadı :
-Demek bana acıyorsun. Bunca yoğun çalışmayı göğüsleyen bir adama acınır mı? Üstelik, bunca zor işi seçen bir kişiyle olsa olsa kıvanç duyulur. Bu çalışmanın yanında kök sökmek bile ko1aydır Hanım. Hem ben acınacak bir iş yapmıyorum ki .
Kadın gene küçümseyici bir sesle karşılık verdi :
-Kuzum, ne desen boş! Bu senin yaptıkların akıllı işi değil. Bir delilikti bu belki de. Yapılan iş ne ki? Bir sürü yalanla göz boyamak değil de ne? Hani ne geçiyor eline, şimdiye dek ne geçti? Bak, ortanca çocuk koca delikanlı oldu, sırtına bir kat elbise istiyor. haydi al bakalım. Öbürünün de ne gömleği var, ne elbisesi, ne de ayakkabısı; haydi al bakalım. Yorgan yüzleri eskimiş; sedir örtüleri dersen paramparça: haydi al bakalım. Benim dersen, sırtımda mantom yok, giyip de el yüzüne çıkacak, bir entarim; bir ayakkabım yok; haydi al bakalım. Mutfak tamtakır. Yağ yok, pirinç yok; haydi al bakalım. Ev sahibi kirayı arttırmış, elektriğe, oduna, kömüre zam gelmiş; haydi ver bakalım.

Yazar, bu sözler karşısında yazıyı temize çekmekten vazgeçti. Oturduğu yerde dizlerini birbirine vurmaya başladı. Ne söyleyecekti. nasıl inandıracaktı karısını? Eline bir kitap aldı, okumak istedi, bir türlü olmadı. Cümleler kararıp gitti. Başına bir ağrı girdi. Sedirin üstüne sırtüstü yattı. Boynunun altına bir köşe yastığı koydu. Orada hiç bir şey düşünmeden dinlenmek istedi. Oysa kaç gündür kafasında dolaşıp duran bir konu vardı. Nereden başlayayım? Nasıl başlayayım? Anlatımı nasıl sürdüreyim,» diye düşündü durdu. Buluşlarını beğenmedi, değişik yeni buluşlarla bir plan yapmanın gereğine inandı. Uyuyamadı. Kalktı. Daktilonun başına geçti. Karısının dediklerini kafasından silmek istedi. Kendi kendine:
— O da beni anlamıyor dedi. Öyleyse kim kimi anlayacak? Ama karımın anlamasını çok isterdim. Onunla birleşen ortak kaygılarımız bana umut, güven verirdi. Kendisine kalsa, bu boş şeylerden uzaklaşmam gerekiyor. İşte bunu yapamam. Çünkü yazmak, hoşa giden bir deyişle sevişmek gibidir benim için. Biz onunla birbirimizden ayrılamayız. Ayrılırsak tadı kaçar yaşamın. İşte asıl o zaman boşluğa düşerim. Güzelliğin içine inemem, kendimi ve başkalarını göremem. Sağlığım yerinde oldukça bu böyle gidecek. Ama karımın da öylesine üzülmesini istemem. Çünkü ondan da ayrılamam. Ah onun kafasındaki yanlışlıkları bir yıkabilsem. Benim de çalışmalarımın bir değeri olduğunu anlatabilsem. Zor olan bu. Yazmaktan bile zor. Gayri olanaksız. Böyle kabul etmem gerekir. Hoş görmeliyim.

Yazar o gün yazısını temize çekti. Bir işi bitirmenin erinci içindeydi. Daha önce kafasında tasarladığı bir konu gittikçe oluşuyordu. Bir doğumun eşiğindeydi. Dalgındı. Bu kez sedirdeki yastığa dayadı sırtını; ayaklarını ilerideki sandalyenin üstüne koydu. O anda ödüllü bir öykü yarışmasına katılmayı tasarladı. Bu yarışmaya katılacak sayıda öyküleri vardı. Ancak, koşullarda, bir eser oylumunda olacak öykülerin yedi nüsha olarak gönderilmesi isteniyordu. Zorunlu olarak elindeki makinayla o kadar öyküyü iki kez yazacaktı. Zoruna giden buydu. Bu yüzden yarışmadaki bu koşulu yersiz budu. Buna karşın o yorgunluğu da göze aldı.
Gene haftalarca uğraştı. Derken o çalışmalar da bitti. Karısı hazırlanan dosyaları görmüştü. Onlara bakar bakmaz yüzü bulutlandı. O demet demet yazılı kağıtların da postaya verileceğini anlamıştı. Zaten kocası da gerçeği açık açık anlattı. Ne etse inandıramıyordu onu.
Kadın o dosyaları acı acı süzerek:
— Ben sana ne desem anlatamıyorum. Şu kağıtlar dünyanın parası tutar. Ben ne desem haklıyım. Paranı havaya savuruyorsun. Küçücük aylığın bir kısmı da kağıda, postaya gidiyor. Gayri dayanamaz oldum doğrusu! Akıllı kişinin yapacağı iş değil bunlar diyorum da inanmıyorsun
Yazar seslenemedi. Dosyaları aldı, kapıdan çıktı. Nasılsa bir pişmanlık duygusu çöktü içine. Geriye dönmeyi düşündü; sonra vazgeçti. O gün postaladı dosyaları. Eve geldi, tasarladığı öyküyü yazmaya başladı. Yazarken arasıra bu işe verdiği zamanı düşündü. Kendisini böyle bir çalışmaya zorlayan kimse yoktu. Ama yazmadan duramıyordu bir türlü. O anda nedense kitaplığımdaki eserlere gömdü bakışlarını. Onların renklerine, sırtlarındaki yazılara bakmak bile bir mutluluktu. Ayağa kalktı. Odanın içinde biraz gezindi. Mutfağa gitti, bir portakal yedi. Geri döndü, yüzüne kolanya sürdü. Sık sık sigara içtiğinden kendine kızdı. Küçük diline kadar ağzı acı içindeydi. Bir türlü boşta kalamıyordu. Gene geçti masanın başına, öyküsünü yazmaya başladı.
Günler bir kuş gibi gelip geçiyordu. Bir gün gazete aldığında bir ödül kazandığını gördü. Şöyle bir düşündü; ele geçecek parayla karısının dediklerinin hiç değilse bazılarını alabilecekti. Bir hafta sonra ödül karşılığı olan para geldi. Yazar parayı çekince doğru eve gitti. Karısıyla iki çocuğu odada oturuyorlardı. Cebinden çıkardığı elli bin lirayı masanın üstüne bıraktı. Bakışlar oraya devrilmişti,
Karısı sordu:
— O parayı nereden aldın?
— Yazılarımın karşılığından geldi. Hemen şimdi çarşıya giderek dediklerini alacağız.
Yazar masadaki parayı ağır ağır saymaya başladı. İlkin yüzlükleri desteledi bir yere, sonra beş yüzlükleri. Paranın ne kadar olduğunu bildiği halde böyle sayması anlamlıydı...
Kadın demet halindeki paraya bakarak gülümsedi
— Sakın kırılmayasın ya, yirmi yılda bir kuş avlayabildin iyi ki dedi. Ama niceleri hiç emek vermeden böyle kuşları bir dakikada, bir saatte, bir günde avlayabiliyorlar.

Yazar sedire oturdu:
— Doğrusun, yirmi yılda bir kuş... Bir tepeyi tırnakla kazır gibi yirmi yıl... İşte bu yüzden önemli bu. Bu kuş başka kuş... Şimdi çarşıya gidebiliriz değil mi? diye karşılık verdi.
Birlikte karar verip hepsi birden çarşıya gitmek üzere yola düştüler. Beğendikleri giyitlerden aldılar. Karısıyla iki çocuğu aldıklarını giyindiler. Pırıl pırıl olmuşlardı. Yüzlerine değişik bir anlam geldi. Yazar kendisine bir deste çizgisiz kağıtla, bir daktilo şeridinden gayrı bir şey almadı Eve geldiler. Hepsinin de içinde birer sevinç kuşunun uçtuğu belliydi. O gün evin içinde duvarlar bile hoş göründü. Yazarın karısıyla çocukları aynanın karşısına geçerek giyitlerinin kendilerine yakışıp yakışmadığına baktılar. Yüzler, sözler, bakışlar değişti. Yazar sedire oturdu, sırtını köşe yastıklarına dayadı. Onların sevincini kendi sevinciyle topladı. Böylece doyurucu bir sonuç çıktı ortaya. Küçücük bir şey neler getirmişti...
Yazar oturduğu yerde kendi kendine:
— Meğer sevinç ne tatlı yapıyor insanları dedi. Yirmi yıl sonra somut biçimde ortaya çıkan bir kuş neleri değiştiriyor. Ah bir de elle tutulmayan. kuşlar görülebilse. Yaşamı değiştiren o kuşlar...

O gün de öyle geçti işte. Güneş bir kez daha batmak üzereydi; karşıdaki dağın doruğunda elindeki sarı mendili salladı durdu.

öpüşmek>sevişmek-şiir kitabı

2011-01-31T01:02:00.003+02:00

“:

Öpüşmek Sevişmek” şiir kitabınn son sözleri:

Kendime göre çok değildi beklediklerim

Ama “yaşam”a göre çoktu belki de.

Belki de bizzat ben çoktum hayata

Kim bilir?

Burada dediğim gibi, “bu başlıktaki kitabı yaşayarak, hissederek, çözümleyerek, dik durarak yazan, "mutfak yazarlığı" farkıyla bir adım önde gittiğini düşünüyorum.”
Şiirlerdeki sözler, aşk ve sevgiye tutkunluğunun sadece izdüşümleri. Yaşamanın asıl amacı da bu değil mi; yani mutlu olmanın ön koşullarını tam anlamıyla önemsemek?
Yazar, yalnızca hayalgücünün ezber sözlerini dökmüyor sayfalara. Her şiirin konusuna yerince gözyaşı da döküyor, yerince bahar mevsiminin verilerini her mevsim yüreğinde taşıyor; dörtlükteki gibi, narasını sitem paketinin arsında kendine has nezaketle atıyor.

Herşeye rağmen, “aşk” parantezine alınan “sevmek sevişmek” kavramını kendi çemberinde sorgulamayı seçiyor.
Serzenişlerinde “ihanet çıkışlı” öfkeye yer vermediğinin ip uçlarını daha çok, Nazım Hikmet’in “tahir ile zühre aşkını” refarans aldığından anlıyoruz.
“Beni sevmeyenin, kimi sevdiği ya da sevmediği umrumda değil” gibisinden düşündüğü anlaşılıyor; “ben elmayı seviyorsam, elmanın da beni sevmesi şart mı”

Aslında Edibe Birsöz, yazılarında konuşuyor gibi yazıyor. Yazdıklarının şiirselliği daha çok okurlarının uyarısıyla farkedildiğini düşünüyorum.
Edibe Birsöz’ün “öpüşmek sevişmek” kitabının malum başlık adı bilinen “erkek anlağında” erotizmi çağrıştırıyor. Oysa, ilk şiirinde insanın yüreğinde güller açtıracak bahçe çitisinin parke taşlarını nasıl özenle döşediğini görecek, bu önyargı yanılgısından dolayı mahcup olacağız.
Bir yazı erotizmi de pek ala anlatabilir erkek egosu libidosundaki yansımayı bulması doğal karşılanabildiği gibi, kitabın konusu daha çok kadın doğasının sevişmek ile sevmek arasındaki ince çizgiye, iki sözcüğün birbirinden bağımsız düşünülemeyeceğine dikkat çekiyor.

Montaigne’nin, “herkes önüne bakar ben içime…” deyişindeki gibi, Edibe Birsöz şiirlerinde daha çok kendi çine bakıyor.

Aynaya bakıyor ve “seveceksin arkadaş, seviyorsan öpeceksin, bunları becerebiliyorsan sevişmek zaten kaçınılmaz olacak; sevişmek o zaman, hayvanlardan ayrı, insana has kaliteli bir eylem olacak” demek istiyor:
………..

Sevişmek sıradandır, satın alınır.

Öpüşmek insanındır, sevginindir, öpüşmek kanıttır aşka.

Sevişmek ne kadar tutsaksa zamana,

Öpüşmek o kadar özgür, o kadar sonsuzdur.

Kısacası öpüşmek>sevişmektir

Edibe Birsöz’ün “Öpüşmek Sevişmek”, kitabı yazarlığının “ilk heycan ürünü” olduğundan, daha detaylı eleştirel yaklaşımın gereksiz olduğunu düşünüyorum.
Yoksa eleştirmenlik biraz da acımasızlıktır ki, “öküz altında buzağı aranması” bile muhtemeldir.

Bütün hazırlıkları tamamlanmış, ikinci kitabı olan Roman’ını buradan müjdelemek bana ait olsun.

kitap almak bu kadar kolaymış

2011-01-29T20:54:00.003+02:00

İdefix’den kitap alışverişini ilk kez yapmış olmanın sevinci… İnternetten Perşembe günü verdiğim 4 adet kitap siparişi, Cuma günü akşamüzeri kapıya geldi. Artık, e-mailimde stokladığım idefix, pandora, iletişim yayınları’ndan gelen kitap listelerinden iç geçirdiklerime bu kolaylıkla kavuşma provasını gerçekleştirmiş olmanın tadı damağıma yapıştı artık.

*Edibe Birsöz, Öpüşmek Sevişmek
*Elif Savaş Felsen, Büyüklere 17 Masal
*Ernesto CHE Guevara, Küba’da Sosyalizm ve İnsan
*Alenka Zupancic, Gerçeğin Etiği.

Bu kitapların dedikleriyle ayrı başlıklarda beyin fırtınası estirmeye çalışacağım.

Yazarlık cesareti, cehalet düşmanına karşı ilan edilmiş bir savaş politiğidir.(çaylar benden)

Bir yazar ile tanışma fırsatı ve O’nun kitabının her cümlesindeki öznenin simasıyla özdeşleştirerek yüzleşmenin duygusu bambaşka.

“Yazar öğrencisi” olmanın tadında bir duygu ki, ilk göz ağrım, Diyarbakır Köy Enstitüsü mezunlarından Şevket Yücel ortaokulda Türkçe Öğretmenimdi. Belki de yerleşik ve küflenmiş ufkumu böbrek taşı gibi yerinden oynatan ilk etkendi O'nun tarzı. lise bitirmeleri dönem sonu, yüzde yetmişi kompozisyon ağırlıklı (sadece) Edebiyat sınavını okul birincisi olarak bitirmiş olmamın da mimarı... İçinde yaşadığımız kentin bağnaz engellerine karşın, Türkçe dersinde, müfredatı değil adeta düşünmeyi ve kavramayı öğretiyordu. Adamın çekmediği kalmadı, şiir, öykü ve romanları yüzünden. Hem yörenin halk önderlerinden, hem bürokrasisinden, hem de yoksulluktan!
Katli vacip ilan edilenlerdendi….
Şu an elimde kalan "bir sevgi adamı" öykü kitabı, Edibe Birsöz'ün "öpüşmek sevişmek" şiir kitabıyla -anafikir bakımından- benzeşmesindendi belki de aynı sayfada anılmış olması.
Şevket Yücel’i ayrı bir başlıkta anlatmalıyım...

Bir sonraki konu Edibe Birsöz’ün Öpüşmek Sevişmek şiir kitabı olacak.

çıkar çelişkisinin itirafı

2011-01-27T21:12:00.004+02:00

Liberal Başbakanımızın Türk emekçisine

‘Ananı da al git’

diye azarlamasıyla,

* * *
Mısır emekçilerinin

Liberal Başbakan Hüsnü Mübarek’in oğluna,

“Cemal babanı da al git”
diye azarlaması,

argoda “siktir çekmek” olarak bilinir.

Her iki emir kipinin uygulamaya koyulduğunu düşünüyorum da.... (düşünmeye devam ediyorum)
Bir yanda liberal egemenler, diğer yanda emekçi çoğunluk; hangi kesim o ülkeden ebeveynlerini de alıp gittiklerinde (olmazsa olmaz) yıkım olur? Evet, düşünüyorum.
Tunus ve Mısır halkı gibi çıkar odağında bütünleşerek, bölünmeden,

Mısır’da Hüsnü Mübarek ailesi ve Liberal takımı o ülkeden siktir olup giderse ne olur?

Türkiye’de emekçi kesim anasını alıp da bu ülkeden giderse ne olur?

Bir yanda kaderi birbirine benzyen büyük çoğunluk, diğer yanda küçük azınlık.
Demokrasi kültüründe hep küçümsenen Arap halkları da "artık in sırtımdan" demeyi öğreniyor gibi görünse de,
Burada Liberal azınlık, aklının kurnazlık yanını bütün araçgereçlerini de devreye sokarak kullandığı için çoğunluğun çıkarı üzerinde ayrıcalıklı yaşamını sürdürecektir elbette.

Ayaklanan Arap Halklarını da batı destekli liberallerin gücüyle bölecekler, sindireceklerdir.

Daha sonra biraz sadaka türü dağıtımlar ve biraz korkuyla birlikte sadece aktörler değişerek, eski düzen devam edecek, gibi görülüyor.

Yoksa, Güney Amerika Ülkeleri gibi yeni bir "anti Amerikan pakt" oluşturulabilir mi?
Kim bilir, belki?

moral stratejisi

2011-01-25T21:37:00.000+02:00

buradan başlar

“iç özgürlüğümüzün yaratıcılığıyla gündemi nasıl renklendirebilirizin kritiği”
Buna kısaca periyodik moral sıtratejisi diyebiliriz

Moral kazanmak konusunda “taşıma su ile değirmen dönmez” diye düşünenler de olabilir. “Hani bazı konularda “bir kaşık suda boğulmak” var ise, taşıma suyun önemi neden ıskalansın ki!

Hayatımızda “kırık giden” bazı iş ve planlarımızın, enerjimizin tümüne müdahele edebileceğini şu söz açıklayabilir: sepetteki çürük meyveler, diğer sağlamları da çürütür.
Gündemi renklendirmek konusunda bir mucize yada yeniden bir icat gelmiyor aklıma tabi ki. Herkes tarafından bilinen ama, çok tekrar ile bilinç altında filizlenmeye zorlanan bir eylemden başka anlamı olmadığını da biliyorum burdaki lakırdıların. Yine de küçümsemeyelim, bu da az şey değil doğrusu.
Bir başka yazıda
özgürlük ten söz etmiştik. Burada ise, iç özgürlüğün moral ya da günü renklendirme ve başka deyişle heyecan yaratmadaki katıkısından söz ediyoruz.

Kişilerin özgürlük alanı da kişilerin konumuna göre değişiyor. Evli, bekar, çocuk, yaşlı, öğrenci, yazar-sanatçı ve bütün iş-üretim koşullarına göre ilgili insanların moral regülasyonları farklı nedenlerle düzenlenebiliyor. Daha başka, moral kişilik özelliğine göre de farklı nedenlerden ve farklı çaba ile etkilenebiliyor.

İnsan doğasının genel olarak temel ihtiyaçları sağlama konusunda benzer algıya sahip olduklarını da söyleyebiliriz. İşin burası “yüzde altmışlık” dediğimiz diğer kişilerinkine paralel davranış anlamına gelebilir.

Moral frekansını yüzde 10’dan 40’a doğru ivme (ani sıçrama değil) kazandırmanın tetikleyici nedenleri rastlantısal olabileceği gibi, efor sarfederk de kazanılacığı kesin.

Durgunluğun karşıtı hareketlilik olduğuna göre, hareketin de insan algısına estetik ve ilginç gelmesi konumuzun amacı bakımından ön koşuldur. Buna alışılmışın dışında davranarak, düz algıları kamçılamak demek olur ki, insan ilgisi her zaman “ilk”lere karşı uyarılmış olur.

İş olsun diye, daha açıkçası maskaralık olsun diye komik tutumlar heyacan yerine “harcanmayı” sağlar. Öyleyse heyecan dinamizminin odak noktası yararlılık ilkesine bağlı kalınmaktır.

Yararlılık ilkesinin maddi temeli hakkında Marks,

‘benim üstümde baskı yapan şey, ihtiyaç ve dürtülerin toplamıdır’ demiş. İnsan doğasını dıştaki nesneller ‘gereksinimler’inin tatmin edilmesi için hareket eden ‘eğilimler’, ‘dürtüler’, ‘öz güçler’, ve ‘içgüdüler’ bileşkesi olarak kavrar. Öyleyse, insan doğasının açıklanması insan ihtiyaçlarının açıklanmasıdır, beraberinde bu ihtiyaçları gidermek için hareket edeceklerini ileri sürer.

Marks, “baskı yapan şey”den söz ediyor. İnsanda moral titreşiminin kökeni budur demeye getiriyor kanımca. Öncelikle ihtiyaçların giderilmesi ve daha sonra yeni ihtiyaçlar yaratarak uygarlık ve teknolojinin hayatı kolaylaştıran nesne ve objelerine bir bir sahip olma mücadelesi ve ona sahip olma umudu ve ona sahip olmak.. işte hayatın dönüsel renkleri….

Din’ler ise moral konusunu “huzur” ile açıklamaya çalışırlar. Dinler moralin alt yapısına müdahale etmek yerine, ondan kaçınmayı, tıkırtının, çatırtının geldiği yöne bakmak yerine, ona gözleri-kulakları kapayarak yok saymayı öğütlüyor gibime geliyor. “Sabır” ve “şükür” kavramı “moral katlini” yok etmek yerine yok saymayı öğütler gibi bir şey… Sartre bu durumu şöyle açıklardı sanırım: korkudan kurtulmak için tüm hedeflerini karartmıştır/1

Uğraşılarımızı çeşitlendirebilmiş ve bu çeşitlerin ürünlerini çevreye sıklıkla yansıtmayı başarabilmişsek, bunların geri dönüşümleri moral frekansımızın koordinatları olacaktır.

Kısaca alışılmışın dışına çıkabilmek ve içinde bulunduğumuz konumdayken, savunma ve saldırma gücünü kendimizde bulundurabilmektir gündemimizin renkleri… masumiyeti örselemeden.

Hayatımızın gündemi

2011-01-22T14:09:00.003+02:00

İnsanevladının günlük yaşam gündemi büyük oranda standarttır, monotondur.

Yanılıyor muyum?

Uyumak, yemek, işte geçen süre, eve gelip dinlenmek ve bunlara eklenen alışılmış oyalanmacalar… Bu oran birim zamanımızın yüzde 60-90 aralığı olsun.
Standart yaşam grafiği hakkında diyeceğim pek bir şey yok. Asıl diyeceğim, hayata anlam katabilmenin heyecan dinamitlerini patlatma hamleleridir.

“Heyecan gerekli midir”
diye soruyorsanız, sizden iyi kurbanlık koyun olur ki, demokrasilerin dolgu malzemesi olarak pek ala işe yararsınız! Yo yo, soru sormak iyidir, ama bu sorgulayıcılıktan öte “köstekleme”yi çağrıştırdığından sakıncalı buldum.

Heyacan aralığı dediğim yaşama bölümü, standart orandan geriye kalan yüzde 40-10 aralığı olsun.
Hayatın temeli, yani “standart” dediğimiz bölümü istiktrar bakımından yüzde altmıştan küçük olursa, savrulma olasılığı yükselir ki, işte “bir baltaya sap olamadığımız ama saplara balta olma" ihtimalinin çok yüksek olduğu durumun mayası budur.
Günlük alışılımış yaşamın dışına çıkılarak, bazen riskli yatırım ya da hamle, bazen çılgınlık, bazen esnek tempolu değişkenlik, yeni eşya ve arkadaş-dost kazanımı, sevgili, biraz daha ötesinde bebek, az daha ileride ev-otomobil… gibi değerlere sahip olmak kişilerin kazanım zincirindeki sevincini tetikleyen ve heycan frakansını regüle eden nedenlerin örnekleridir arkadaşlar.

Bu tempodaki her kazanım, bir süre sonra (doyum noktasnda) hayatımızın standart bölümüne dahil olur ki, artık yeni heyacan serüveni yeni açlığını püskürtmeye başlar.

Örneğin, “özgürlük” heycan denizine açılacak olan teknenin en ideal motorudur. Özgürlüğün özgürlüğünü doğru yerinden zaptetmek gerekir yoksa, evrenin sonsuzluğunda içine hidrojen üflenmiş bir balon gibi yokluğa doğru savrulabilirsiniz.

Özgürlük en az, “akıl-ekonomi-girişimcilik” üçgeniyle ayakta durabilir.
Söz konusu yüzde 10-40 aralığındaki heyecan oranını değiştirecek güç bu ügenin bermudasında gerçekleştirilebilir.
Evet, “haklı olduğumu söylüyorsunuz da, bir de bu üçgenin ayaklarının bastığı zemin var ki, kahrolsun kapitalizimin çirkefinde bastığınız zemin kaygan ve de kaypak olduğundan özgürlük üçgeninizin ayakları zeminde yüzeye paralel duramadığından çöküyor!

“akıl-ekonomi-girişimcilik” üçgenini, liberalizmin “ne pahasına olursa olsun kazanma güdüsü”yle karıştırmayın. Liberalistler üçgenlerinin ayaklarını yukarıda dediğim “dolgu malzemeleri”nden (insanın ahmağından) oluşturuyorlar da ondan rahatlar.

(dış özgürlük alanını zorlayarak, iç özgürlüğümüzün yaratıcılığıyla gündemi nasıl renklendirebilirizin kritiği kapsamında)
devamı bir sonraki başlıkta olacak..

şairler açık oturumu

2011-01-18T11:01:00.002+02:00

Yaşamdan ölüme-KIVIRCIK ALİ

2011-01-11T20:20:00.007+02:00

Kıvırcık Ali olarak tanıdığımız halk türküsü sanatçısı Ali Özütemiz, bu sabah 05.30 sıralarında geçirdiği trafik kazası sonucu yaşamını yitirdi.

İNSANLIK ONURU İÇİN, SAZINLA, SÖZÜNLE VE GENEL DURUŞUNLA
VERDİĞİN MESAJLAR İÇİN ASLA UNUTULMAYACAKSIN

Yaşamdan ölüme bir soluk yolda

Bu isyanlar kime, bu feryat kime

Kuşların bile yuvası dalda

Bu endişe niye bu telaş niye

Eğerki gelmeler topraktan ise

Demekki gitmeler aynı yeredir

İhanet kahpelik puşta göreyse

Sadakatla sevmek dosta göredir

Sokakta yatanın kürkü alınmaz

Kundaklık bebenin sütü çalınmaz

İnsanlığa her kim kural koysada

Merhametin yolu sağ sol tanımaz

Ali Özütemiz (Kıvırcık Ali)

1968’de Tokat’ın Turhal ilçesinin Erenli Köyünde doğdum. Babamı hiç görmedim, ben doğmadan 37 gün önce bir kazada vefat etmiş. 9 kardeş yetim büyüdük. Ben en küçükleriyim, yani annemin de dediği gibi ailenin en güccüğü. Okul yıllarımda çalışkan, başarılı ve bir o kadar da haylaz bir çocuktum, ele avuca sığmazdım. Öğretmenlerim bana Cin Ali derlerdi neydem dedeme çekmişim.

İlk okuldan sonra maddi imkansızlıklar ve yetersiz koşullardan dolayı okul hayatıma son vermek zorunda kaldım. İşte böyle başlayan öyküm büyük abim Sadık’ın da desteği ile 1983’te beni İstanbul’a kadar getirdi.

Öyle değil midir? Yoksulluk Anadolu insanını hep gurbete düşürmemiş midir? Belki önce köyden bir kasabaya, sonra büyük kentlere ya da dünyanın dört bir bucağına… Yani benim deyimimle “Üçüncü gurbete” say say bitmez.

Kıvırcık Ali

Gülümseyen yüz ödülü

2011-01-08T22:23:00.001+02:00

Sevgili Aysema Öğretmen “ödül” hanesine beni de yazmış.

Ödül’ü tırnak içinde göstermemin nedeni belki de bu yazının anafikri olacak. Belki de ana fikirde “ödül” ile “gülümseme” başa baş yarışacak.

Ödül konusunda sevgili Zeyno ile, sevgili

Ayşegül Yoldaş’ımdan af dilemiştim.

Çekimserliğim, ödülün asıl tanımından ve ciddiyetinden kaynaklanmıştı. Bu yüzden, hiç olmazsa ödülün gerekçesi belirtilmeliydi demiştim.

Blog yazma konusunda profesyonel yazarların (başta Aysema Öğretmen) emeklerine değer biçerken, değer ölçüsünü karambole vermiş olmanın kaygısını taşımaktayım.

TDK’ndaki “ödül” tanımlarından konumuzla en ilgili olan üçüne bakalım:

Ödül:

1.Bir başarı karşılığında verilen armağan, mükâfat

2. Bir iyiliğe karşılık olarak verilen armağan, mükâfat

3.Benzerleri arasında üstünlük sağlayan yapıta verilen armağan.

Aysema Öğretmen tarafından gelen bu “ödül”ün içeriğinde “gülümseyen yüz” var. Bence de çok önemli.

Bu başlığı ifade eden 3 adet çalışmamın kısa özetini bu “ödül” konusuyla bütünleştirdiğimde bir anlam ifade ettiği düşünülebilir. Yoksa, sevgili Aysema Öğretmen’in ya da başka Blogdaşların seçtiği “on”lar, sadece iyi niyet ve sevgi-saygı belirtileri kapsamında kalabilir.

ÜMSE:)

gülümsenin enerjisine tetiklenmek’ten:

Ara sokakta yürürken, 14 yaş civarı bir çocuğun bana doğru ilgisi ilgimi çekti.
Hayır, ben O’nun ilgisini çektim; hayır o, hayır ben… hayır…
her neyse, çekiştik işte….

Bir anda oyununu terk edip, YILIŞIK bir görünümle bana doğru yaklaştı…
Acaba “spastik engelli” miydi?
Hayırdır inşallah!
Bu yaklaşımın tonunda bir ısrar vardı ki,
Israr-esrar-esrarengiz…
diyalog farz oldu artık.
-Adın ne?
-Cengiz…

….

gülümse ‘den:

Başkasına yapılan bir "fayda"nın karşılığı maddi değilse, ona İYİLİK, maddi ise "görev" deriz. Oysa iyiliğin karşılığında mutluluk duygusu da bir FAYDA değil midir?

gül ve gülümseme den:

Gül ve Gülümseme, romantik ilişkilerin, mutluluğun ve kendine güvenin soyut ve somut ikilisini oluşturur. Yaşamının “temel gerekleri” sağlanmışsa, bir de toplumsal ilişki ve sorumluluklar açısından “çevre kirliliği” yoksa, gül ve gülümseme kişinin özgüveninin sembolü olarak dışa yansıyabilir.

…..

Aysema Öğretmen’e tekrar çok teşekkür ediyorum.

Zaman ve Biz

2010-12-27T12:19:00.005+02:00

Zaman ve BİZ video

Astronomik* yılbaşı bizi bir türlü uyduramadı kendi kuralına. Yılbaşı kutlamamızı gerektiren zaman dönümü tanıştığımız yılın ilk günüydü de ondan.

Sayısal zaman kenardan köşeden ilişse de bazen saç tellerimizin rengine, belki biraz da göz kapaklarımızın perdesine, henüz teslim olmamanın heyecanı, yatay düzleme onbeş derecelik yükselen açıyla seyrediyor.

Sevgililer güneşin batışını, bir günün daha kayboluşuyla değil, renginin kızıllığıyla aşklarının örtüşmesi ve bir sonraki günün taze bir başlangıcı olacağıyla özdeşleştirirler, Yılların bir bir gidişini de öyle.

Hayat suyunun yavaş yavaş çekilmesine “yaşlanmak” derler genellikle.

Biz “Yaş”lanmaya sözcüğün öteki ikizi ve varlığımızın kökeninde atıl duran yanından bakanlardanız, “ıslanmak” gibi…

Yağmur ve “güneşin gölgesi” altında sırılsıklam ve yalnızca O’nun hayalini avuçlarımızın içinde tutarak yürümek ve adım ritimlerimizi kendi öz gerçeklerimize göre ayarlamak; bazen hisleri kulaklara fısıldayarak kayalıklarda haykırmak gibi… o ses ki yankısına dönüp kulak kabartmanın heyecanıyla, geri dönüşümlü bir artıdeğer mutluluk sanki.

Biz paraya bir değişim aracı olarak değer verdik de asla bir egemenlik aracı olarak para hayali kurmadık. Çünkü biliyoruz ki bu düzeyde servet yığanların yalnızca ölümleri değil aynı zamanda güvenlik kaygıları ve yaşlanmaları da işkence olur. Egemenlik kompleksine kaynayan benliğin ondan kopması nasıl kanatır kimbilir!

Biz başbakan, genelkurmay başkanı ve cumhurbaşkanı yerinde olmayı da düşündük bazen. Sonra yaşama sevincinin mayası olan sevgi, değer ve ilginin özbenliğe değil, bir şekilde elde edilmiş olunan o cansız yetkiye adandığını düşününce, o hayali de yağmur ve en fırtınalısından bulutların sırtına yükledik.

Biz zamanın yatay düzlemde istikrarlısını sevdik. Sonbaharı tanışmanın, ilkbaharı kaynaşmanın, diğer mevsimleri paylaşmanın zamanı olarak andık.

Biz bazen kavga da ettik, küsüştük de. Ama kavgalarımızı ve küsüşmeleri nefret bakterilerinin canlanmasına fırsat tanımayan zamanda terkettik. Her barışıklığın anını ilk tanışıklığın heyecanıyla süslemeyi seçtik.

* * *

“Evet, yaş zamandır” dedik ama, zamanı tanımladık ve üç parçaya böldük.

Astronomik* zaman:

Güneşin doğuşu ve batışıyla birim olarak takvim yapraklarının yere düşen miktarı.

Birey-devlet ve özel kurumların arasındaki ilişkilerin dikkate alındığı mekanik bir anlayışın anı.

Doğum tarihinin yazılı olduğu ama enerji miktarının belirtilmediği, okul askerlik ve işe alma gibi işlerde “hak sınırını” belirleyen zaman birimi.

Fizyolojik zaman:

Bir iş yapan ya da hareket eden bir insanın harcadığı enerji miktarıyla kazanımları arasındaki bileşke vektörüyle ölçülebilir. Sekiz saat (astronomik zaman) çalışmayla ortalama yorgunluk süresi belirlenmiş olsa da on saat çalışmayla aynı yorgunluğu ancak hisseden kişiler arasındaki fark ile anlarız.

Doğal yaşam seyrinde 80 yaşında ölen bir insan ile, 100 yaşında ölenin ömür süresi astronomik zamana göre 20 yaş fark etse de, Fizyolojik zamana göre aynı ömür olduğu söylenebilir. Çünkü, her ikisi de enerjilerinin tam sıfırlandığı anda ölmüşlerdir. Çünkü ömrü belirleyen güç, bünyede mevcut olan enerjidir. Enerji formülü (çok yaşa Albert Einstein) E = mc²

^E:enerji

^m:kütle

^{c:ışık hızı}

Psikolojik zaman: Bu zaman bir hedefe koşullanmayla ilgili bir durumla ölçülebilir.

Astronomik zamanla sekiz saatlik bir otobüs yolculuğunu düşünün, yolda kitap okuyan, uyuyan ya da sessizce etrafını seyreden üç insan için zaman farklı işler.

Kitap okuyan için kazanca dönüşen zaman, uyuyana göre çok çabuk biten ama sıfır kazançlı bir zaman, saat sayan için ise negatif bir zaman gibi….

* * *

zaman

Zaman enerjidir, ufuktur,

bilgi, heyecan ve birikimdir

Takvim yaprakları değil

“yaş”lanmak yaşamaktır,

kazanmaktır iflaslar değil

ideallerin projeye geçenlerinin sayısıdır yaşamak

Güneşin batışı değil.

Güneşin batışı az sonra doğuşudur

Ve ölüm sadece, yaşanacakların tükenmesidir,

kaybolmak değil,

Yıllar geçip gidebilir

Giden geçmiştir artık, ardından bakılmaz

Geçmiş ile hesaplaşmak düşer bize “ah!”laşmak değil.

Aşk ve ölümün şarkıları

2010-12-17T00:04:00.004+02:00

Ahmet Kaya kendi gerçek ölümünün ağıtını haykırıyorken türkülerinde, onu her zamanki “müzikseverliğin eğlencelik serseriliğine” vuramazdık.

Deniz Seki’nin “acele” şarkısının vijdanımda bıraktığı izde de öyle…

Düşünüyorum, daha doğrusu düşünemiyorum, ölüm ve mahkumiyet sonrası ortaya çıkan türküleri isyanın avazı olarak, nemli gözlerle duyabiliyorum; başka türlü anlaşılmıyor.

“Nasıl anlatsam ki!”

Word sayfasında üç gündür terk edilmiş bir cümleydi bu.

Hani, hislerin arada bir aptallaştığı,

tüm kaslarınızın yerini yumuşak dokulara bıraktığı,

efkarınızın makamını yitirdiği

doğal yaşama olan ilgi zincirinin koparak tek dünyaya kilitlendiğiniz anlar olur ya?

İşte öyle bir potansiyel ile cebelleşiyorum bu iki şarkı arasında.

Aslı astarı yeni ve bilinmeyen ve sürpriz bir konu olmadığını bilmek yetmiyor bazen. Duyargalarınızın en aktif zamanını gözleyen bir periyot mu;

öyle şarkıların kamçıladığı zamanın alınganlığı mı …

her ne ise öyle bir durum işte.

Kaslarımın doğal işlevini erteliyorken bir kapı, bir ışık arıyorum.

“neresinden başlasam ki!”

Yoksa hiç başlamadan, tecavüz pozisyonunda yüz üstü uzanıp, şarkıyı –daha doğrusu isyan narasını - müzikçaların- otomatik konumunda şarjı bitinceye,

kaybolmuş benliğimi biri bulup sol yanımdan dürtünceye kadar,

ya da

hiç olmazsa fantezi kıvamında düzenbazların ırzına geçinceye kadar

öylece kalmak mıydı yoksa gidişatım!

Yükleyen saklicennet

Her melodi asaletinin tutunacağı biryerler vardır ruhumda.

Deniz Seki’nin uyuşturucu kullanıp kullanmadığı beni asla ilgilendirmiyordu. Kimseyi de ilgilendirmemeliydi bilinen boyutuyla. Deniz Seki mahkum olduğu yılların ezikliğiyle yaptığını düşündüğüm, içli şarkısı günümün en az on saatına yerleşebiliyorsa, bunun nedeni bir dramın çıktısı olarak, hapiste yitirilen anların boktan nedenlerinin ortasında yaratıldığından olsa gerek. Ve bu öz duygunun melodiye yansıyışındaki derinlik…

Oysa bir aşk şarkısı bir kadın için “aşkın ekmekten de önce geldiği” doğasını anlayabildiğimden böyle olmalı.

“Kadını uyuşturucu değil, aşk mahkumiyeti bitirir” sanırım. Bu şarkılar belki de varolmanın haykırışlarından biri; öyle anlıyorum ve öyle dokunuyor ruhuma…

Ahmet Kaya’yı belki çoğu gibi ben de “Yorgun Demokrat” olarak tanıdım. O zamanlar demokratı “yoruyorlar”, taciz ediyorlardı. Çok korktuklarında 141-142’den ömür boyu mahkum ve bazen de idam ediyorlardı. Aslında mahkum ettikleri yorgun demokratlar değil, olası Sosyalizmin anlaşılması paniğiydi. Yani, egemenliğin para stokçuluğundan, alın teri sahiplerine geçirilme korkusu.…

“Kürt açılımı”na dayandırılması bir rastlantıdan ibaretti. Çünkü, Mahsuniler, Nazımlar, Nesinler… aynı korkunun “öcü”leriydi.

Ahmet Kayaların narası sert geliyordu ama, artık (komünistler için söylenen klasiklerden) “görüldüğü yerde vurulmayı” çok saflara bile izah etmek güçleşmişti bu teknoloji çağında.

Vurulmak yerine KOVULMAK daha ehven bir taciz yöntemi olduğu keşfedilmişti Avrupa Birliği sevdasından sonra. İnfaz kurşunlarının metalleri artık “çatal bıçak”a dönüşmüştü.

Yerleşik temelleri 7,4 şiddetinde sarsacak olan bu şarkılar, bir yaşanmışlıktan türeyen acının naralarıdır. Ama arabesk ağalarının pragmatizmi ister istemez karşı tarafa savuruyor beni.

lan gadaşlar bu nasıl yara!

öğrenci yumurtasının vitamin değeri

2010-12-09T21:38:00.032+02:00

Yumurta A-daletli, D-emokrat, E-şitlikçi ve B-ilimci grubu vitaminleri başta olmak üzere diğer vitaminlere de önemli oranda sahiptir.

Yumurta sarısında bulunan A-dalet vitamini gözlemci gözün, vatandaşın taleplerini iyi görmesini sağladığı gibi, toplumun hak arama omurgasını dik tutan kemik gelişimi için de önemlidir.

Bakanlara atılası

(Allah yazılı) yumurta

Öğrenim ve iş güvencesi gibi temel hakları dile getiren eylemler karşısında, hükümet üyeleri ve polislerin vatandaşa diş gıcırdatmaları durumunda, keskin ve sağlıklı dişlere sahip olmak için de gerekli olduğu bilinmektedir.

Öğrenci ve işten atılan iş(çi)-siz- lere gaz sıkıldığında kaybolan enerji için, Vücut hücrelerinin yeniden gelişmesine yardımcı olur. Öğrenci ve işçiler üzerine Sıkılan gazın verdiği zararı azaltmak için Solunum ve sindirim sisteminin sağlıklı olmasını ve hormonlu gıdalardan oluşan enfeksiyonlara karşı korunmasında etkilidir.

İleri D-emokratlık vitamini, insan vücudunda kalsiyumun kullanılmasına yardım ettiği için, polislerin kırdığı öğrenci kemiklerinin iyileşmesini hızlandırır.

Yumurta sarısı, ileri D-emokratlık vitamini sağlayan bir kaç besinden bir tanesidir. hak parti ve ödp’nin güneşinin ışınlarından da yeterince faydalanıldığında yumurta özellikle sağ partilerde ileri D-emokrasi vitamini eksikliğine bağlı kemik bozukluğu oluşmasını önler.

Yumurta, temel haklarda E-şitlikci vitamini yönünden de oldukça zengindir. E-şitlikçi vitamini oksidasyonu önleyici etkisinden ve ağırlıklarının birbirine eşit olmasından dolayı, gariban emekçilerin vücudunu liberal kapitalist ideolojilere karşı korur.

Her gün bir yumurta yarım ekmek ile kahvaltı yaparak okuluna giden öğrenci, işkencesiz okuma hakkını talep etmek için kahvaltı yumurtasını arada bir fol olarak Hükümet üyelerinin kafasında, kuluçkaya yatırmak amacıyla cebinde götürebilir.

B-ilimci grubu vitaminleri bazı besin öğelerinin vücutta enerjiye çevrilmesi için gereklidir. Yoksa işimiz fala muskaya ve Telli Baba'ya kalır ki, o zaman ülkedeki bütün yumurtaların cılk çıkma olasılığı yükselir.

Yumurta özellikle ileri üniversitelerin varlık nedeni olan B-ilim2 vitamini açısından çok zengindir. Bu vitamin polis sopasından yırtılan deri ve sıkılan gazdan arızalanan göz sağlığı için de gerekli olduğunu tekrar ederek önemini pekiştirelim.

Ayrıca yumurtada bulunan kolin, beyin fonksiyonlarının yerine getirilmesinde önemli rol oynamaktadır. Bu durumda Bakan Burhan Kuzu’nun kafasında kuluçkaya yatırılan yumurtaların da etkisini düştüğü yerde göstereceği tahmin edilmektedir.

yumurtanın besin değeri kaynak

* * *

BDP Eşbaşkanı Selehattin Demirtaş’ın Bakan Burhan Kuzu’ya atılan “öğrenci yumurtası” için verdiği demeç, yarım saate yakın kahkahayla gülmeye değer.

“Bir devlet üç yumurtayla yıkılacaksa yıkılsın!!”

karizma çizer roket yumurta

* * *

bir Bektaşi klasiği:

Hocanın biri her vaazın sonunu “namaz dinin direği” diye bitirirmiş.

Bektaşi bu çok iddialı tekrar karşısında dayanamayıp sormuş:

-Hocam, namaz için abdest farzdır değil mi?

*evet farzdır.

-Hocam, afedersiniz, insan o…r’unca abdest bozulur değil mi?

*evet bozlur.

-Başa dönelim sayın Hocam, namaz dinin direği, abdest namazın gereği,

Bu ne kadar zayıf din direği ki, bir o…k’ta yıkılıyor.

Doğruların kaygan zemini

2010-12-03T14:38:00.005+02:00

Başbakan, wikileaks savunmasında, İsviçre bankalarında hesabının olmadığını şu sözlerle açıklamış:

“Sen Başbakan’ı seversin veya sevmezsin. Ama ülkene saygın varsa kendine saygın varsa bu ülkenin Başbakanı’na yabancıların attığı iftiraya sahip çıkamazsın. İddia eden iddiasını ispatla mükelleftir. / Başbakan R.T. Erdoğan

Birinci nokta:
yabancıların attığı iftira

Deniz Feneri Davası “Yabancıların attığı iftira” olarak düşünülerek ve bu davanın Türkiye ayağını kırarak alçıda tutulma mazereti, şu hadis ile açıklanabilir mi?

Kusurları gizlemek

Sual: İnsanların kusurlarını gizlemek gerekir mi?
CEVAP
Evet gizlemelidir. Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki:
(Kim, bir müslümanın dünya sıkıntılarından birini giderirse, Allahü teâlâ da onu kıyamet günü sıkıntılardan korur. Kim, müslümanın aybını örterse, Allahü teâlâ da onun dünya ve ahirette aybını örter. Kişi, arkadaşına yardımcı olduğu müddetçe, Allahü teâlâ da onun yardımcısı olur.) [Müslim] /kaynak

İkinci nokta:
"İddia eden iddiasını ispatla mükelleftir."

Tanrının varlığı-yokluğu tartışılırken, yokluğunu değil, varlığını iddia edenler ıspat ile yükümlüdür

tezini doğruladığı için,
Başbakan, Ateistlerle (rastlantı da olsa) aynı görüşte buluşmuş olmayı Liberal karakteriyle mi izah eder, yoksa başka bir zeminde bu değer yargısı tersine-özüne- mi döner ?

Diğer gürültülere pek aldırmıyorum da, bu iki nokta fazla sırıtıyor gibi geldi bana.

evlilik programlarının düşündürdükleri

2010-11-30T22:40:00.017+02:00

“Yaşam kaosu” yüksek olan toplumlarda

evlilerin aşkı değil hesabı olurmuş.

Bir çocuklu genç kadın eş adayıyla karşılaştığında, onun da bir çocuğu olduğunu , çocuğa eş adayının annesinin baktığını öğrendi; birkaç klasik sorulardan sonra, adamın evlilik teklifini açıklayamadığı bir nedenle kabul etmedi. Çocuğa bakan “babaanneye düşkünlük” kafada bir tetikleme yarattığı seziliyordu. Böyle durumlarda açıklanmayan nedenler için “elektrik alamadım” kodlanması en kolay yoldu. Oğlanın yakışıklı ve olgun imajlı biri olduğu tartışılamazdı. Belki bu yüzden elektrik şoku gizlenen başka bahaneyle nötürlenmiş olmalıydı

. Ama bir pürüz vardı ki, evlenmeye asıl engel olan neden ya oğlanın gelir düzeyi ya da kaynana sendromuydu?

Israrla net bir neden belirtilmesi gerektiğini söylediklerinde, “O annesine çok düşkün, biz anlaşamayız bu durumda” diyerek noktayı koymuştu.

Çevrenin ve psikologun, genç kadının erkeğe bir çay içimi daha görüşme fırsatı vermesinin yararlı olacağını söylediklerinde, kadın görüşmeyi kabul etti.

Karar anında, kadın son durumu şöyle anlattı:

-Bu son konuşmamızdan sonra mükemmele yakın bir eş adayı olduğunu anladım ama, ben bir kez red etmiştim. Hem teyzem ablam ve annem de kabul etmemi istemediler. Ben şimdi kabul edersem onlara ne yüzle bakarım!

***

Bir başka çift adayı karşılıklı birbirlerini beğenince, erkek bildiği tüm romantik taklit gösterilerini, tezahüratlar arasında sermeye çalıştı. Kadın duygulandı, gözleri nemlenmeye başladı. İkisinin de yalnız ağız-diş-gamze-yanak-yüz rengi değil, bütün hücreleri gülümsüyordu mutluluktan. Kadın kısa bir süre durgunlaştı. Sorulduğunda, kalbinin yılda ikiyi geçmemek üzere böyle heyecanlı anlarda "teklediğini", bu yüzden tedavi olduğunu söyledi.

Adamın gülümseyen tüm mekanizmaları altmışdokuz model şavrele şanzımanı gibi gıcırdamaya başladı.

“Ben evlenmekten vazgeçiyorum” deyiverdi aniden. Bir yığın tartışmadan ve ikna çabalarından sonra, “ben hastalıklı bir kadınla yaşayamam” diyerek o da son noktayı koydu.

* * *

Eş arayanlar aynı zamanda, görüşen adayların tanışma kritiğine yorumcu olunca, insanın aklına şu yargı geliyor:

“kelin merhemi olsa başına sürerdi”.

Evlenme hamlelerinin, aşk, sevda, sevgi, dayanışma, güçbirliği, arayışından çok, kestirmeden sosyal güvenlik ve geçim kaynağı arayışı olduğu Mark’sın tanımladığı altyapı boşluğundan kaynaklanabilir miydi?

Daha çok kadınların belli ettikleri örtülü niyet, bir başka insanın emeği üzerine göz koyarak altyapı oluşturma amacı, üretim aracına evlenme cüzdanıyla sahip olmak gibi anlaşılıyor. Erkeğini her şeyden önce bir üretim aracı gibi gördüğünü gizleyecek yetenekten de yoksun. Evlenme bedeli karşılıklı olarak ne verecekleri değil, ne alabileceklerini sorguluyorlar.

Erkekler evleneceği kadını daha çok, "kendine hizmet edecek biri" olarak tanımlayarak, yine duygudan yoksun, tamamen fiziksel rahatlığının görevlisi gibi görmesiydi.

Dindar erkeklerde bu materyalist yaklaşım daha da çok belirgindi. Çünkü, evliliği gerçek ve bir bütüncül anlamda aldığımızda, içinde aşk,efkar, romantizm barındırmaması olanaksızdı.

Burada ticari bir durum vardı ki, evliliği şirketleştiren, kar-zarar hesabına göre kuran bir anlayış "mutlu olmak için evlilik" sanılıyordu.

* * *

Zıt cinslerin birliğinden mutluluk üretmeyi başaran bir toplum değiliz vesselam.

Bunun bir sürü nedenlerinden söz edilebilir ama, iki gönül bir olunca seyran olan samanlık değil,daha çok Pazar yeri gibime geliyor.

Onları izlerken, insan (ölüm hariç) yapay ayrılmaların perde arkasındaki ilişkilerin akordunu düşünmeden edemiyor. Sonra o ekranda aşk siparişi verenlerin politikadan anlamadığı gibi, aşktan da hiçbirşey anlamadığını düşünüyorsunuz. “Aşık olacağım bir adam bekliyorum” diyenlere de rastlanıyor bazen , orta gençler arasında. Bilinen bir konunun rüyasına yatma isteği gibi bir şey; sipariş rüya, sipariş aşk....

Mutlu bir toplum olmanın alt yapısı olan maddi güvencelerin sorgulanacağı makro düzey başka konu. İnsanın birey olarak, kendi bilgi ve kültürünü en azından evlenme girişimlerinde ne kadar anlamlı ve düzeyli tutabiliyor, onu irdeliyoruz.

Hiçbir mazeret tanımayan "aşklaşma"nın ilişki düzeyleri ve arayışları çok daha "yüksek kültürel değer"lerle yürütülemez mi? diye sormak güdümüzü kamçılıyor görünenler. Önceki birlikteliklerden ayrılmalar, nedenleri ve bu örneklerin gölgesinde ilk kez evlenme girişiminde bulunanların pazar değerlerini... çünkü, kıyasıya pazarlık yapıldığına tanık oluyoruz.

Öyleyse "evlilik akordu"nu irdeleyelim birazcık.

Aşkın konser-ve-si (bemol notası) olamaz mı ? “Evliler konsere gidemez mi” ya da “konserve aşklar” stoklanamaz mı? Nota, akort, melodik nüans, bale figürleri.. ve benzer araçların, ilişkilerin harcı olduğu bilinir çoğu insan tarafından. Bilinir de karışımların ölçüsü tutturulabilir mi?

Parayla -ekonomi ya da somut sorumluluklarla- aşkın çekişmesinin ve hayatın içindeki çevresel faktörlerin baskın çıkmasının tam yeri burası mı ne? Yani evlilik kurumu…

İnsanların günlük kullandıkları kelimeleri, konusu bakımından, ilişkilerin tecrübe dönemlerine vurduğumuzda, her on yıllık dilimin konusunun da değiştiğini görebiliriz.

15-25 yaş arası aşkları ilişki dönemi saymayalım şimdilik.

Yaklaşık yirmibeş yaş üzeri ilişkilerin genellikle evlilikle sonuçlanacağını düşünelim. Pembe sislerin usulca dağıldığı dönemdir burası. Hayatın özellikle altyapısı olan güncel ayrıntıların dayatmasıyla, sevdaların yerini karakter (huy) çözümlemelerine bıraktığı bir dönem.. Karşılıklı olarak, farklı aile ve kültürden edinilen alışkanlıkların berraklaştığı yıllar....

Damak tadından şaka anlayış kıvamına, empatik yetenekten, farklılıkların çakışmasındaki algı ayarlamasına, cicim ayındayken öne çıkarılan yüksek değerlerin çözümlenerek sapma oranlarının belirlenmesine, “avını kafese koyma” rahatlığından sonra oluşabilecek pejmürdelik rahatlığına, artık dişlerin daha seyrek fırçalanması ve çizgili (zürafa) pijamalarla akşamın zarafetine madik atmalar, taraf aile üyelerinin kusur yarıştırmaları, varsa yengeler arası rekabetler, kendi ailesine yakınlaştırma, diğerinden uzaklaştırmayla doğru orantı kurma savaşları… özellikle, ev kurumunu ayakta tutan emeğin öncelik-önem iddiaları daha çok erkek tarafından sürdürülen çoğu gelenek ve din kültüründen güç alan anlayışın iki kişi arasında ısırgan otu gibi durması.
Kadın doğasını erkek doğası kalıbıyla ölçme alışkanlıkları…

Küçücük sitemleşme ve küsmeler, artık bardağın boş tarafından bakma alışkanlığını körüklemeye başlar. Laf sokma üstünlüğünün istatistik grafiğinin tepe noktasında gezinmeler, kendi ruhsal rahatlığını, savaşın sıcak ortamında karşı (eş) in huzursuzluğuna endekslemeler, gerektiğinde elde hazır tutulan kusur merceğiyle belge oluşturmalar, savaş daha da kızıştığında cinsiyet avantajlarını devreye sokup, karşısındakini damardan vurmalar….uzayıp gider bu savaşın cephe yöntemleri..

Sonuç olarak, evlenme programları ve gazetelerin 3. sayfa haber konularının ürünleriyle karşı karşıyayız. İletişim yeteneksizliği ve bunun kaynağı olarak tabuların yasakları ve cehaletin caydırıcılığı, insanların çoğunun "iyi eş olabilme" hamlesini baştan durdurabiliyor.

* * *

ideal bir evlilik alt yapı karesi

(grafik ve düşünce::zihni ö.) 25 yaş altı muhtemel aşkzedelere,

Aşkların sabıkası ve sevdaların masumiyeti artık ayırt edilmelidir tecrübeyle.
Evlilik karesinin köşegenlerinden vektör oluşturulmalı. Birine sevgi, diğerine saygı adı verilmeli. Kesişim noktalarına kazık çakılmalı ve ortaklık ipinin ucu oraya bağlanılmalı.

Kavramların serseri etksini unutarak kutsamaya çalıştığımızda, zarara rağmen tiryakilik daha da öne çıkarılmamalı. Ütopyalar, ve idealler gerçekçiliğin mihenk taşına sürülmeli.

· Yüksek tutkuyla "özenilesi duygu haline" bir bütün olarak, sadece alışkanlıktan ötürü “aşk” denilmemeli. Onu sadece "irade dışı bir

tutsaklık" olarak almalı, ama asla orada kalınmamalı. Aşk öncesi "cicim dönemi"ni olumsuz etkileyecek dış etkenlere karşı savunma mekanizmasının işleyiş şifresini sadece iki kişi bilmeli.

Aslında sorun tanımda değil, bağımlılığın kutsanmasında. Aşk bir bağımlılık hali hatta kör bir bağımlılık hali olduğuna göre, özgürlüğün çok önemli bir bölümünün enerjisini yakıyor demektir. Bağımlılıkların tümü için söylenebilir bu aslında.
Aşk şekil bakımından bağımlılıkların içinde birazcık kızamık hastalığını andırır; mutlaka çıkarılmasa-tadılması gereken bir hastalık gibi. Aşk hastalığının insan bünyesine yararı olduğu düşünülebilir mi, kalp ritminin bağışıklık istemini geliştirmesi açısından? Düşündürücü bir durum.

“Yüksek tutku” diye başladığımız durumun bir bölümü olan aşktan söz ettik kısaca.
Bir de bu tutkunun ilk aşaması var ki ona “sevda” diyoruz. Efkar denilen coşkulu duygunun bu bölümün ürünü olduğunu söyleyebiliriz.

İlişkilerin “cicim ayı” denilen başlama kısmıyla, bayatlamaya yüztutan diğer zamanları, iki devreli maça benzetelim ve aşk ile sevdayı kavram kargaşasına kurban etmeyelim. Aşk acıtır ve kanatırsa, sevda coşturur ve uçurursa, ilişki dönemlerinde üreyen ve tükenen bölümlerin ilişkiye yansımasından olduğunu bilmeliyiz.

Maçın ilk yarısına sevda, ikinci yarısına aşk dememizin nedeni, ilk yarıda oyuncuların ısınma ve hünerlerini gösterme, artistik stiller, romantizm gibi gösteri yoğunluğunun kaçınılmaz oluşundandır.

Tanışıklığın ikinci yarısında oynanan bir oyun ise aşk; yorgunluk, bitkinlik ve favullerin

“ar” meydanı olarak anılır burası.
Aşk yanığı bacalarda kurum olarak kalır da, sevdalar, kar eriyiğinde güneşi görünce toprağı pürtleten mantara benzer.
Bu yüzden mesajlara kulak vermek yerine, masajlara tümünü vermektir asıl ilişkinin kökeni.

Nasıl mı?

Taklitlerden sakının, kendi figürünüzü yaratın.

z.örer

Yazının bir anlamda ilişkili olduğu başka link:
http://zihniorer.blogspot.com/2007/06/kadin-erkek-eit-olsaydi.html

sobe mevsimi

2010-11-25T00:52:00.005+02:00

mim yerine "sobe" demiştik daha önce. sobe mevsimi "soba" mevsimidir artık.
Biraz felsefe tüten sobeler (sobalar is tüter karıştırmayalım), ilgi alanıma giriyor.
Böylece,
leb demeden'e teşekkür ederek, başlıyorum. Kimsye işaret etmiyorum affola, isteyen gönüllü olarak cevaplayabilir.

En sevdiğiniz kelime:

Sevdiğim diğer kelimeler kıskanacak şimdi.

Nefret ettiğiniz kelime:

"Şşşşiit!"

Sizi ne heyecanlandırır:

Bütün ilkler

Heyecanınızı ne öldürür:

Patinaj türündeki tekrarlar.

En sevdiğiniz ses:

Kadın sesi, su sesi, para sesi.

Desem de bu işin esprisi,

Gürültüyü çıkarsanız bütün seslerden,

Budur kulak ve ruhumun melodisi.

Nefret ettiğiniz ses: Marş marş

Hangi mesleği yapmak istemezsiniz:

Kaldırım mühendisliği.

Hangi doğal yeteneğe sahip olmak istersiniz:
ölüm tarihimi bilerek ve isteyerek ve severek ve heyecanla, kendim belirleyebilmek.

Kendiniz olmasaydınız kim olmak isterdiniz:
“To be or not tobe, so all this subject.

ilk cümledeki gibi

Nerede yaşamak isterdiniz:

Başka bir gezegende yaşamak isterdim

ve bu dünyada, ekonomik, sosyal, insan hakları, hukuk mukuk gibi bütün insani değerleri kirletenlere, sabıkalı oldukları için kesin vize koyardım.

En önemli kusurunuz:
Hangibirini saysam ki, hepsi birbirinden önemli mübareklerin.

Size en fazla keyif veren huyunuz:

sessiz-sesli-yazılı-öfkeli ve melodik düşünmeye çalışmak.

Kahramanınız kim:

Kahramanlık döneminden “donanımlı birey” olmaya terfi etmemiz gerektiğini düşünüyorum.

En çok kullandığınız kötü kelime:

vayy! Senin var ya…(orda kalır)

Şu anki ruh haliniz:

çayının şekerinin karıştırılmadığı günü yaşayan birinin ruh halini tahmin edebilirsiniz.

Hayat felsefenizi hangi slogan özetler:

adalet-mantık-sorumluluk-dürüstlük-verimliik ( Google'ın yalancısıyım)

Mutluluk rüyanız:

Mutluluğu ancak rüyamızda görebiliriz değil mi? Eh, öyleyse görelim bir rüya:dışarıdan sataşmaların ve dalaşmaların bozamayacağı bir sosyalist toplumda yaşamak.

Sizce mutsuzluğun tanımı:

onursuz ve hak edilmemiş bir yaşam biçimine düşmek ve ona alışmak.

Nasıl ölmek isterdiniz:

Menüleriniz lütfen? Ha, benimki acısız olsun, yanında bir de susuz ayran ve bir de müzik (cenaze marşı değil)

Öldüğünüz zaman cennete giderseniz Allah'ın size ne söylemesini isterdiniz:
“Ey kulum, Artık kendimi esrarengizlikten çıkarıp, insanlara çin işkencesi yapmaktan vaz geçiyorum , artık var mıydım yok muydum tartışmalarına son veriyorum, o esrarengiz mucizelerimi bütün kullarımın gözünün önüne sereceğim. Bunları beceremezsem intihar edeceğim”

çelişkili kötü bir şiir-müzikal

2010-11-21T23:27:00.002+02:00

Eleştirel Günlük-Sezi-Yorum ortak yapımı

Arkadaş Özger'in çelişkili kötü bir şiiri

HAYATI (1948 - 1973)

Arkadaş Zekai Özger 1948 yılında Bursa'da doğdu. Ankara SBF Basın Yayın Yüksek Okulu'nda okudu. TRT Ankara TV'de çalıştı. SBF polislerce basıldığı bir gün başına ağır darbeler yedi. Aradan yıllar geçtikten sonra 5 Mayıs 1973'de sokakta ölü bulundu. Beyin kanamasından öldüğü belirlendi.

Arkadaşları ölümünü o olayda başına yediği ağır darbelere bağladılar. Dergi ve gazetelerde yayınlanan şiirleri Şiirler adlı bir kitapta toplandı (1974) . Daha sonra aynı kitap Sevdadır adıyla Mart 1988'de yayınlandı.

Şiir yazdığı yıllardaki üniversite ortamının da etkisiyle ölüm konusunu sık sık işledi. Kısa yaşamına sığdırdığı az sayıda şiirinde genellikle cinselliği işledi. Azımsanmayacak sayıda şiirinde ölüm teması veya değinmeleri yer aldı.

Antoljiden

Arkadaş Özger’in Sevdadır şiirini, Onur Akın bestelemiştir.