5.11.06

SANAL DÜNYAnın KİTAPLARI AĞAÇ KOKMUYOR AMA!

"İnternet icat oldu mertlik bozuldu" diyecektim.... demedim. Suçun internette değil, günlük zamanını planlı ve dengeli kullanamayan bizde olduğunu anladım. Eskiden evden çıktığımızda, diğer işlerin ve başıboş gezmelerin dışında bir de kitapçı vitrinleriyle yüzleşirdik. Sergideki kitapların çeşitli konu başlıklarını gördükçe, kültür dağarcığımızın daha ne kadar boş ve hacmının küçük olduğunu anlardık. Bizi tahrik ederdi vitrindeki kitap dizileri ve onların ağaçsı kokuları...
Günlük yaşamın pürtlettiği stresin ilacını bu vitrinlerde bulabilirdik. Sigara bu yüzden "stressavar" olamamıştı yaşamımda.
Yeni dünya düzeni, yaşamımıza ve içindeki davranışlarımıza yeni bir biçim verince bilgisayar başına kilitlenerek, İslam peygamberinin sözünü tedavüle koyduk farkında olmayarak: “düşmanın silahıyla silahlanmak”.
İnsanları sosyalleşmeden alıkoyan, olası örgütlülüğü moleküllerine kadar dağıtıp, odamızın daracık köşesine sıkıştırıldığımızda, orada kocaman bir dünya yaratmalıydık. Bütün bilgilere ve ortak niyetlere daha rahat erişebilmenin avantajını kullanabilmeliydik.

İnternet ile kitap vitrini arasındaki fark ile, (harcanacak kağıtların ana maddesi olan ormanların gürleşmesi nedeniyle) teselli bulabilmeliyiz.
Bilgisayar ekranında orman yeşilliğinin resmine razı olurken, tutsaklığa arada bir ara verip, gölgesinde uzanabilmeyi ve bazen dalların arasından gök maviliğne doğru "uzun yolculuğa çıkabilme gerçek özgürlüğünü" de kendimize çok görmemeliyiz. Çünkü, bilgiyi de enerjiye ve oradan mutluluğa çeviren oksijendir./zihni örer

1 yorum:

kaneze dedi ki...

internet "zap" kültürü ile birlikte kuşatıyor bizi. Hiçbir yerde yeterince kalamıyoruz sanki.

Buna sörf diyoruz . ordan oraya, hiçb,rşeyin sonu yok. Birromanı sonuna kadar okumaya vaktin yok.
hadi başka dalgaya, ordan başkasına. Sonra nerden başladığını unutursun.

acaba diyorum ben mi yaşlanıyorum.,
Eskiden bu kadar çok yazmazdık ama,

sosyalleşme desen böylesi.
misafir gelseydik şimdi bu istanbul trafiğinde, hem de hafta içi, ne kadar zordu.

şimdi at kendine evine, yattığın yerde, hem misafir ol, hem de misafir ağırla.